Fiction Attack on titan : When I meet you again...my little lover 13
:Levi x Eren
:PG-15
By Jonanji
“คุณสมิธครับ คุณรีไวอยู่มั้ยครับ”
ชายวัยกลางคนหันไปมองร่างเพรียวที่เดินเข้าทักเขา
ใบหน้าของเด็กหนุ่มนายแบบที่มีดวงตาคล้ายเอเลน
ถึงเด็กคนนี้จะไม่ได้เกี่ยวพันกับตัวเขาในอดีตมากนัก แต่เขาก็ไม่ได้รังเกียจอะไรที่จะพูดคุยกับเด็กคนนี้....เพียงแต่บางทีเขาก็แอบรู้แปลกๆกับการต้องมองตาคู่นั้นก็เถอะ....แต่เขาคงไม่อาการหนักเหมือนรีไว
“..อืม เหมือนรีไวจะอยู่ที่ฮอลล์ชั้น 7 น่ะ”เขาตอบอย่างเป็นมิตร
ซึ่งเด็กหนุ่มเพียงขอบคุณก่อนที่จะเดินจากไป...คงจะไปหารีไวแน่ๆ
....ช่วงนี้รีไวก็ดูจะทำตัวแปลกไปจากเมื่อก่อน ดูมีชีวิตชีวาขึ้น
ถึงจะอารมณ์แปรปรวนไปหน่อยก็เถอะ...แต่มันก็ดีแล้วล่ะที่ใบหน้านั้นไม่ซังกะตายเหมือนเดิม...
....แถมวันนี้ก็นึกคึกอะไรถึงจะไปดูงานที่มีแต่คนเยอะก็ไม่รู้
ทั้งที่ไม่เคยจะสนใจแท้ๆ
...หรือว่าจะไปหาใครบางคน......
..........เอาไว้ต้องลองสืบดูสักหน่อยแล้ว........
................................
................
......
ร่างโปร่งบางที่กำลังชี้มือจับนู่นสอนนี่ให้กับเด็กน้อยทั้งสามคนที่ทำตามอย่างกระตือรือร้น
โดยมีตัวเขาที่ยืนมองอยู่ห่างๆ
เอเลนในตอนนี้ดูมีความเป็นเด็กกว่าเมื่อก่อนมาก
เพราะว่าไม่ต้องแบกรับอะไรที่มันเกินตัว
แววตาคู่นั้นจึงดูเปลี่ยนไปมากกว่าเมื่อก่อน นัยน์ตารีขวางที่จ้องมองใบหน้าที่เปลี่ยนสีหน้าไปตามอารมณ์
ทั้งรอยยิ้มและเสียงหัวเราะนั้น...เขาอยากจะให้มันประดับอยู่บนใบหน้ามนนั้นตลอดไป
......ถึงมันจะไม่ได้เกิดขึ้นเพราะเขาเพียงคนเดียวอีกแล้วก็ตาม
“อย่าแผ่รังสีเย็นๆออกมาได้มั้ยครับ จะแข็งตายอยู่แล้ว”เสียงของคนที่กำลังเหน็บเขาอยู่ทำให้หลุดจากภวังค์
“...เดี๋ยวนี้กล้าพูดแบบนี้กับฉันเหรอ...แจน กิสชูไตน์”นัยน์ตารีขวางหันขวับไปที่เจ้าหน้าม้าที่ถึงกับสะดุ้งทันที...
“ก ก็คุณมันน่าหมั่นไส้นี่
ทำหน้าอย่างกับโดนทิ้งอย่างงั้นแหละ”...คำพูดที่แทงใจดำเล็กๆทำให้เขานิ่งเงียบไป
คนที่อายุน้อยกว่าที่มองร่างอันแข็งแกร่งนั้น...ที่มีท่าทีอ่อนลงทุกทีเวลาเป็นเรื่องของเอเลน...จะมีสักครั้งมั้ยที่ผู้ชายคนนี้ไม่นึกถึงร่างโปร่งบาง....ยิ่งเห็นใบหน้าที่ดูอมทุกข์นั่นเขาก็ยิ่งหงุดหงิด....หงุดหงิดตัวเอง...ที่ไม่ว่าเมื่อไหร่
เขาก็ไม่มีทางสู้ผู้ชายตรงหน้านี้ไม่ได้เลย....แม้แต่มิคาสะก็ตาม
....ทั้งที่มาทีหลังแท้ๆ....แต่กลับได้หัวใจดวงนั้นไปครอบครอง
ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ยังคงเชื่อมความสัมพันธ์ถึงกัน....ถึงจะลืมเลือนไปแต่ร่างกายก็ยังตอบสนองถึงขนาดนี้...ไม่อยากจะยอมรับจริงๆว่าคงมีแค่คนๆนี้เท่านั้นที่มีอิทธิพลต่อเอเลนในทุกๆเรื่อง
แล้วยังจะมาทำหน้าแบบนี้อีก...ไม่รู้ตัวเลยบ้างเลยหรือไงนะ....เขาตั้งใจถอนหายใจยาวๆให้คนข้างๆได้ยิน...โดยที่ทั้งสองก็ยังมองไปที่ร่างโปร่งบางที่ยังคงขลุกอยู่กับเจ้าเด็กพวกนั้นอยู่
เขาไม่ได้ช่วยหรอกนะ....แค่เห็นแล้วมันหงุดหงิดก็เท่านั้นเอง
“......ก่อนหน้านี้.....ตอนที่เจ้านั่นเพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ ผม...ไม่เคยเห็นมันยิ้มสักครั้ง....ถามอะไรก็ไม่เคยตอบ...หมกตัวอยู่แต่ในห้องไม่ออกไปไหน...แถมดนตรีก็ไม่แตะเลยสักนิด
แทบจะไม่กระดิกตัวทำอะไรเลย พวกผม....ทั้งอาร์มินหรือมิคาสะต่างก็จนปัญญา....”....ไม่เคยรู้เลยว่าร่างโปร่งบางจะเป็นเอามากถึงขนาดนี้...เขายังคงฟังอยู่เงียบๆด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกัน
“....จนกระทั่ง...อยู่ๆวันนึงเอเลนก็ออกไปข้างนอกซะอย่างงั้น...พวกผมตามหากันจนวุ่นไปหมด
ปรากฎว่าเจ้านั่นไปงานเทศกาลดนตรีที่อยู่นาโกย่า....หลังจากวันนั้นเจ้านั่นก็ดูจะมีชีวิตชีวาขึ้นบ้าง
ถึงจะไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่แค่รู้ว่ามันกลับไปบ้าเรื่องดนตรีเหมือนเดิมพวกผมก็พอจะวางใจได้บ้าง”....เทศกาลดนตรีงั้นเหรอ....จะเกี่ยวข้องกับยัยแว่นนั่นรึเปล่านะ
“...และช่วงหลังๆที่มันดูสดใสมากที่สุด...ก็คงหลังจากที่ได้เจอคุณนั่นแหละ”...ประโยคสุดท้ายที่ทำให้เขาถึงกับนิ่งไป...เหมือนความคุกกรุ่นในจิตใจหายไปในพริบตา
“....ทีนี้ก็ช่วยเลิกทำหน้าแบบนั้นด้วยนะครับ...อุตส่าห์บอกถึงขนาดนี้...”เขามองหน้าเจ้าหน้าม้าที่ทำหน้าหมองลง
“...แกจะกลัวอะไร คนที่เอเลนคุยด้วยอย่างเป็นธรรมชาติก็มีแต่แกไม่ใช่รึไง”....แจนที่ได้ยินดังนั้นก็แปลกใจเล็กน้อย
“ฉันเห็นว่าแกดูสนิทกับเอเลนมากกว่าเจ้าพวกอาร์มินหรือมิคาสะด้วยซ้ำ...คนที่เอเลนทะเลาะด้วยก็มีแค่แกคนเดียวไม่ใช่รึไง”....ดวงตาสีน้ำตาลมองร่างของหัวหน้าด้วยสายตาทึ่งๆ...นี่หัวหน้ารีไวคนนั้นกำลังปลอบใจเขาอยู่เหรอเนี่ย
“...หัวหน้า...”
“ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าหัวหน้า...และก็รู้ไว้ด้วย...ถึงฉันจะขอบใจแกที่ช่วยบอกเรื่องเอเลนให้
แต่อย่าหวังว่าฉันจะปล่อยให้เอเลนไปเจ๊าะแจ๊ะกับแกอีก”....คำพูดเสียดแทงที่เล่นเอาจุกกันเลยทีเดียว...แต่เขากับไม่รู้สึกโกรธเลยสักนิด..ใบหน้านั้นยิ้มกวนๆอย่างเคย
“ก็หวังว่าเอเลนจะจำคุณได้เร็วๆนี้นะครับ”
“หึ ถึงจะจำไม่ได้ เอเลนก็ต้องเป็นของฉันอยู่แล้ว”...เป็นคำพูดที่บาดลึกดีจริง...แถมดูท่าว่าจะจริงเสียด้วย...ชิ
“แจน! มัวแต่ยืนเฉยๆอยู่นั่นแหละ.รีบมาซ้อมเดี๋ยวนี้เลย!!”ร่างโปร่งบางที่เดินเข้ามาลากตัวเจ้าหน้าม้าไปซะดื้อๆ
เขามองเจ้าพวกเด็กเหลือขอที่ทำหน้าจริงจังกันขึ้นเรื่อยๆเพราะว่าไกล้ถึงเวลาเข้ามาทุกที...ซึ่งเขาก็ยังไม่เห็นเอเลนแตะเครื่องดนตรีพวกนั้นเลยซักนิด
มีแต่คอยสอนเจ้าเด็กสามคนนั้นกับหันไปต่อปากต่อคำกับเจ้าหน้าม้านั่น...
“ขณะนี้..ได้หมดเวลาสำหรับการเตรียมตัวแล้ว...ให้หัวหน้าวงทุกท่านมาลงชื่อลำดับการแสดงได้แล้วค่ะ”
เสียงประกาศทำให้เสียงดนตรีเริ่มเบาลง นั่นรวมไปถึงเจ้าพวกเด็กเหลือขอนั่นด้วย
“เอาล่ะ เท่านี้ก็คงพอแล้วแหละ...ที่เหลือก็พยายามจำที่ซ้อมเอาไว้ และทำให้ดีที่สุดนะ”เอเลนพูดขึ้นกับพวกเด็กทั้งสามคนที่พยักหน้ารับ
แต่ก่อนที่เจ้าเด็กที่เป็นหัวหน้าวงจะไปเซนต์ชื่อเป็นครั้งสุดท้าย
ก็มีใครบางคนมายืนขวางไว้
“โอ๊ะโอ
นี่พวกแกยังไม่กลับกันไปอีกเหรอเนี่ย”ชายคนที่ยืนขวางพูดขึ้นด้วยสีหน้าดูถูก
เจ้ามือกีตาร์ที่ถอนตัวออกจากวงไปนั่นเอง ที่เดินมาพร้อมสมาชิกในวงดาร์คโซน
ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าวงเสียด้วย
“นี่คงไม่ได้ฟังที่ฉันพูดแนะนำพวกแกเลยสินะ เจ้าพวกกระจอก”
“หนอย แก!”เคนที่เตรียมจะไปกระชากคอเสื้อมัน
แต่มือบางห้ามไว้ ร่างโปร่งบางยืนประจันหน้ากับชายทั้งสอง
“หืม นี่สมาชิกคนใหม่ของพวกแกหรอ...น่ารักไม่เลวนี่”เจ้ามือกีตาร์เอื้อมมือหมายจะแตะใบหน้ามนนั้น
ทำให้เขาทำท่าจะเดินไป แต่ก็ต้องชะงักกับการกระทำของร่างโปร่งบาง
เมื่อมือบางยกมือขึ้นมาปัดมือที่ยืนมาอย่างแรง
“อย่าเอามือสกปรกนั่นมาแตะฉัน เจ้าพวกดีแต่ปาก” ดวงตาสีเขียวมรกตส่องแสงแวววาว
ดวงตาที่ไม่ยอมแพ้นั้น ทำให้เจ้ามือกีตาร์เริ่มไม่พอใจ
“แหม ปากดีนักนะ...เก่งนักหรือไงหืม รู้รึเปล่าว่าพวกเราเป็นใครน่ะ
พวกเราวงดาร์คโซนโด่งดังในแถบคันโต แถมยังมีแฟนคลับเป็นพันคน
แถมยังได้โชว์มาแล้วหลายเวที คิดว่าวงที่ไม่มีแม้แต่ชื่อจะมาสู้พวกเราได้รึไง”หัวหน้าวงดาร์คโซนพูดขึ้นอย่างโอ้อวด
ซึ่งมันก็เป็นเรื่องจริงที่วงของเจ้านี่ดังมาก
วงหน้าใหม่ที่เพิ่งรวมตัวกันไม่นานจะไปสู้ได้ยังไง
“ดังแล้วยังไงล่ะ ดนตรีเค้าตัดสินกันด้วยฝีมือ
ไม่ใช่ความดังหรือจำนวนแฟนคลับ” น้ำเสียงที่ดูไม่ยอมแพ้นั้นทำให้เจ้าเด็กสามคนที่ทำหน้าสลดเริ่มกลับมามีความหวังอีกครั้ง
“..หึ..งั้นพวกเราจะแสดงให้ดูเองว่ามืออาชีพเค้าเล่นกันยังไง
จะได้รู้ว่าใครกัน
แน่ที่ดีแต่ปาก”พูดจบชายสองคนนั้นก็เดินจากไป
“นี่ พูดยุพวกมันทำไมกันฮะ”แจนที่เข้ามาพูดด้วยสีหน้าเอือมๆ ไอ้นิสัยอย่างงี้แหละที่ไม่เคยเปลี่ยนสักนิด
“ก็ฉันพูดเรื่องจริงนี่....แล้วไอ้วงดาร์คๆนั่นก็ไม่เห็นจะรู้จักสักนิด...”ริมฝีปากนุ่มนั่นพูดพลางบ่น
“ยังไงซะ ขอให้พวกเราเล่นผ่านไปได้ก็พอแล้วแหละครับ
แค่พวกพี่เอเลนเข้ามาช่วยเหลือพวกผมตั้งมากขนาดนี้ ผมก็ไม่รู้จะตอบแทนยังไงแล้วละครับ”เคนพูดเสียงเบาโดยมีอีกสองคนพยักหน้าเห็นด้วย
“อะไรกัน...มั่นใจตัวเองหน่อยสิ...นายน่ะเก่งไม่แพ้เจ้าพวกนั้นหรอกน่า”เอเลนตบหลังเจ้าเด็กพวกนั้นแรงๆ
ดูเหมือนเจ้าเด็กสามคนนั้นจะเริ่มเข้าลัทธิเอเลนขึ้นสมองตามมิคาสะไปซะแล้วสิ
พูดอะไรก็เชื่อไปหมด ดูจากสีหน้าเวลาดีใจที่โดนชมนั่นแหละ
เวลาที่ล่วงเลยผ่านไปหลังจากที่วงดนตรีต่างๆที่เข้าร่วมประกวดทยอยกันขึ้นแสดงบนเวที
ซึ่งแต่ละวงต่างก็มีฝีมือและเอกลักษณ์ในการเล่นที่เป็นของตัวเอง...พวกเขาที่ดูแต่ละวงที่ขึ้นแสดงด้วยสายตาที่เริ่มหวาดหวั่นขึ้นทุกที....ถึงเขาจะไม่ค่อยจะได้ฟังเพลงแนวนี้
แต่การที่เห็นมือกีตาร์เล่นท่อนโซโล่หรือเสียงร้องที่ทรงพลังของแต่ละวงก็ถือว่ามีฝีมือทีเดียว
นัยน์ตารีขวางหันไปมองเจ้าเด็กเหลือขอสามคนที่เริ่มยืนตัวสั่น...เจ้าหน้าม้าก็เริ่มทำสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด...จะมีก็แต่เอเลนเท่านั้นแหละที่ยังคงทำท่าทางสบายๆ
แถมยังดูโชว์พลางหันมาคุยเล่นกับเขาเป็นระยะ...
จนกระทั่งมาถึงวงดาร์คโซนที่ขึ้นแสดง
ซึ่งพวกเขาจะต้องขึ้นแสดงต่อเป็นวงที่สามถัดจากพวกมัน หลังจากที่เริ่มเล่น ทั้งเสียงของนักร้องและเสียงดนตรีที่บรรเลงต่างมีสไตล์ที่น่าทึ่ง
รวมถึงการเลือกเพลงที่มีจังหวะที่ดูเรียบๆแต่มีบางท่อนที่มีลีลาทำให้มีความน่าสนใจ
เจ้ามือกีตาร์นั่นก็มีฝีมือโดดเด่น...รวมถึงสมาชิกคนอื่นๆด้วย
ถ้าเทียบกับพวกเอเลนแล้ว...ดูท่าจะสู้ยากอยู่แฮะ....
เขามองร่างโปร่งบางที่นั่งเงียบเมื่อวงนั้นแสดง สายตาจับจ้องไปที่เจ้ามือกีตาร์นั่น
รวมถึงสมาชิกในวงไล่เรียงกัน
ซึ่งแววตานั้นดูจริงจัง...เป็นสายตาที่เขาเฝ้าดูมาตลอด....
“ว่าแต่แกจะไม่ซ้อมหน่อยหรือไง”..แจนที่เริ่มกังวลอย่างเห็นได้ชัดหันไปถามเจ้าคนที่ยังคงนั่งเฉยๆอยู่ข้างๆเขา
“อือ ว่าจะไปฟังเพลงอีกสักรอบ”เสียงนั่นดูลอยๆเหมือนอยู่ในถวังค์
โดยที่สายตายังคงจับจ้องอยู่บนเวที
...ดูเหมือนพอวงเจ้าพวกนั้นแสดง ร่างโปร่งบางก็ดูเหม่อๆอย่างเห็นได้ชัด...
“แค่ฟังเฉยๆมันจะพอเหรอวะ....”พอเห็นว่าร่างโปร่งบางนั้นไม่สนใจ
เจ้าหน้า
ม้านั่นก็เลยยืนบ่นอยู่ข้างๆ
“วงต่อไปเตรียมตัวได้แล้วค่ะ” เสียงของสต้าฟดังขึ้น
ทำให้ทุกคนเริ่มเตรียมตัวและเดินไปรอข้างเวที
เมื่อเสียงเพลงจบลง ก็ถึงตาวงของพวกเด็กเหลือขอขึ้นไปแสดงแล้ว...ระหว่างที่เจ้าพวกนั้นเดินขึ้นไป
ร่างโปร่งบางที่ยังคงยืนนิ่งอยู่หน้าบันไดทำให้เขาเดินเข้าไปหาอย่างสงสัย
“เอเลน” เขาเรียกแต่ร่างนั้นไปตอบ นัยน์ตารีขวางสังเกตเห็นว่ามือนั้นกำลังสั่นอยู่..
“โฮ่ย เอเลน”เขาพูดเสียงดังขึ้นทำให้ร่างนั้นรู้สึกตัว
ใบหน้ามนนั้นหันมาเขา
แววตานั้นเหมือนมีอะไรบางอย่างที่เก็บซ่อนอยู่
“เป็นอะไรไป”เขาถาม
“ คง..ตื่นเต้นละมั้งครับ”...โกหกชัดๆ เห็นเมื่อกี้นี้ยังนั่งชิวอยู่เลย
“ไม่ต้องมาโกหก
นายกลัวอยู่ใช่มั้ย”ใบหน้านั้นทำหน้าแปลกใจอยู่สักพักก่อนที่จะยิ้มบางๆออกมา
“.ครับ..ผมกลัวที่จะขึ้นไปบนเวที...กลัวที่จะโดนผู้คนมองมาที่ผม....”เขามองใบหน้าที่เรียบเฉยที่ดูหมือนกำลังนึกถึงอะไรบางอย่าง...บางอย่างที่เขาไม่รู้
มือหนายกมือขึ้นไปลูกเส้นผมสีน้ำตาลนุ่มนั้นอย่างเบามือ
ก่อนที่จะพูดเสียงเรียบๆว่า
“ฉันจะยืนมองนายอยู่ข้างหน้าเวที...เพราะฉะนั้น
มองแค่ฉันก็พอ”นัยน์สีมรกตคู่นั้นเบิกตากว้างขึ้น
“ถ้างั้น...รอฟังผมเล่นนะครับ...รีไวซัง”ใบหน้ามนนั้นพูดกับเขา รอยยิ้มที่มักจะแสดงออกเมื่ออยู่กับเขา
ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ตาม ทั้งดวงตาสีมรกตคู่นั้นที่แสดงความมุ่งมั่นเหมือนเคย
ไม่ว่าเมื่อไหร่ฉันก็จะเฝ้ามองนายตลอดไป
ร่างที่ไม่ได้สูงใหญ่ยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนที่รอชมการแสดง
นั่นรวมไปถึงคณะกรรมการที่นั่งอยู่แถวหน้า และเหล่าทีมที่เข้าประกวดที่รอดูการแสดงของคนอื่น
และหนึ่งในนั้นก็มีเจ้าทีมดาร์คโซนนั่นด้วย
เจ้านั่นหันมาสบตากับเขาก่อนที่จะส่งสายตาอวดดีมา
ก่อรที่เจ้าสองคนนั่นจะแทรกตัวมายืนข้างเขา
“ อ้าว ที่แท้ก็คุณผู้ปกครองนี่เอง”
นัยน์ตารีขวางหันไปมองแวบนึงก่อนที่จะหันกลับไปที่เวที
พอเจ้าสองคนนั้นเห็นท่าทางไม่สนใจก็ส่งเสียงดังฮึ
“”จะทำหน้าแบบนี้ไปได้อีกแค่ไหนกันเชียว”
ร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีชาตัดสั้นที่ตอนนี้กำลังประหม่าสุดๆอย่างเห็นได้ชัด
อยู่ๆก็มาให้ร้องเพลงต่อหน้าผู้คนโดยที่เจ้าตัวการนั้นเป็นคนที่เขาลากมา
กลายเป็นเขาที่ไหลไปตามน้ำซะงั้น นัยน์ตาสีน้ำตาลมองเหล่าสามชิกในวงที่ดูเตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้ว
ก่อนที่จะเลื่อนสายตาไปยังคนข้างๆที่ทำหน้าที่เป็นคนเล่นกีต้าร์ซึ่งทำนองเพลงทั้งหมดจะดีหรือจะล่มขึ้นอยู่กับตำแหน่งนี้
เขามองร่างโปร่งบางที่ทำสีหน้าคล้ายจะกังวลอะไรสักอย่างอยู่ นัยน์ตาดูเหม่อลอย
“เฮ้ย เอเลน” เสียงของเขาเรียกให้ใบหน้านั้นหันมามอง
ทำหน้าเป็นเชิงบอกว่าเรียกทำไม
“แกอย่าทำหน้าให้ฉันกังวลได้มั้ยฮะ”คำพูดนั้นทำให้ใบหน้ามนนั้นเชิดขึ้นเล็กน้อย
“ทำหน้าที่ของแกให้ดีเถอะแจน”เขาส่งเสียงฮึก่อนที่สายตาจะเปลี่ยนไป
จริงจัง
“พร้อมนะ”แจนพูด
ตอนนี้ทั้งคู่ยืนอยู่บนเวทีที่มีคนจับจ้องท่ามกลางแสงไฟที่ถูกส่องลงมา
นัยน์ตาสีมรกตมองไปยังคณะกรรมการที่นั่งอยู่ด้านหน้า
ทั้งเหล่าสายตาคนที่จับจ้องมาที่พวกเขา เจ้าผู้ชายสองคนนั้น และ....นัยน์ตารีขวางที่กำลังมองตรงมาที่เขาคนเดียว
เขาหลับตาลง ก่อนที่จะลืมตาขึ้นด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป
ดวงตาที่ส่องประกายความมุ่งมั่น
...เขาจะบรรเลงเพลง....อีกครั้ง
...เพื่อคนที่มอบความกล้าให้กับเขา....
ไฟเวทีที่ดับลงแสดงถึงการเริ่มก่อนที่เสียงกีตาร์จะดังขึ้นแผ่วเบา
ตามด้วยเสียงเพลงที่ดังสนั่นหวั่นไหว พร้อมกับแสงไฟส่องไปยังสมาชิกในวงที่อยู่บนเวที
ทำให้เห็นร่างโปร่งบางที่กำลังรี้ดกีตาร์อย่างชำนาญและเต็มไปด้วยพลังที่รุนแรง
ที่คอยนำจังหวะของเพลงให้ไหลไปอย่างราบรื่นและน่าตื่นเต้น
ท่วงท่าที่ดูมั่นใจนั้น
ทำให้ไม่อยากจะเชื่อว่าเพิ่งจะจับเป็นครั้งแรก...แถมเพลงก็ยังเพิ่งจะฟังเมื่อกี้นี้เอง
นัยน์ตารีขวางมองร่างโปร่งบางที่ดูสง่าผ่าเผยยามเล่นดนตรีอย่างทึ่งๆ
ใบหน้านั้นที่แสดงความมุ่งมั่น รวมถึงดวงตาคู่นั้น
ทั้งการกระทำมันช่างต่างจากสิ่งที่เขาเคยเห็นเมื่ออดีต
ตอนนี้ร่างนั้นกำลังส่องประกายอยู่ในความมืด เขาเหลือบเจ้าคนอวดดีที่ตอนนี้ทำหน้าอึ้งอย่างได้ชัด
เมื่อเสียงเพลงที่เปรียบเสมือนอินโทรดังขึ้นสักพัก
ก็มาถึงท่อนที่นักร้องนำจะได้แสดงฝีมือ
ฉันกำลังสับสนกับสิ่งที่เพิ่งรับรู้ในวันที่ผ่านๆมา
ไม่มีใครเลยที่ตระหนักดึ้งความบ้าคลั่งนี้
ผิวกายถูกสาดไปด้วยสีแดงเข้ม
แล้วทำไมถึงอยากเผชิญกับสิ่งใหม่กันอีก
กลิ่นหอมหวานที่ล่องลอยออกมานั่นมันก็แค่...
มายั่วยวนให้เข้าไปเจ็บก็เท่านั้น
ใครก็ได้รีบเข้ามา อัดฉันให้แหลกเละที
เสียงร้องที่หนักแน่นทำให้เพลงเป็นไปอย่างราบรื่น ความมันส์ของเสียงกีตาร์สร้างแรงดึงดูดให้แก่เหล่าคนฟัง
จนเริ่มมีบางคนที่โยกตามจังหวะ เพลงดำเนินไปอย่างหนักหน่วงจนกระทั่งถึงท่อนโซโล่กีตาร์
ทุกคนจับจ้องไปที่มือกีตาร์ที่เดินออกมาตรงกลางขาข้างหนึ่งเหยียบลำโพงที่อยู่ด้านหน้าก่อนที่มือบางนั้นจะรี้ดกีตาร์อย่างรวดเร็วและแม่นยำ
ทุกคนมองร่างนั้นด้วยความทึ่งกับความรวดเร็วนั้นและท่วงท่าที่โดดเด่นท่ามกลางแสงไฟจนไม่อาจละ
สายตาไปได้
ยิงมาให้ทะลุ
ให้เป็นรูพรุ่นเพื่อช่วยปลดปล่อย
เหนี่ยวไกที่เหมือนหนามนั่นลงไปเลย บดขยี้มันให้แหลก!!
ไม่ต้องยั้งไว้
โหลดกระสุนที่เปรียบเหมือนดอกไม้ตูมนั่นมาอีก
ยิงดอกไม้นั่นมาให้ทะลุฉันเลย
ย้อมให้เป็นสีกุหลาบไปซะ!!
เมื่อถึงท่อนจบนัยน์ตาสีเขียวเงยขึ้นเห็นเจ้าสองคนนั้นที่มองเขาตาค้าง
ใบหน้านั้นยิ้มออกมาก่อนที่จะแลบลิ้นใส่อย่างกวนๆก่อนที่จะเดินถอยไปยังตำแหน่งของตัวเอง
หารู้ไม่ว่าแทนที่จะเป็นการยั่วโมโหอีกฝ่ายแต่กลายเป็นหลงเสน่ห์เข้าให้แล้ว
ซึ่งทุกการกระทำล้วนอยู่ในสายตาของนัยน์ตารีขวางที่ยืนอยู่ข้างๆ
พอเห็นว่าไอ้สองหน่อที่ยืนอยู่ข้างเริ่มคิดไม่ซื่อ บรรยากาศรอบตัวก็เริ่มเย็นลงทันที
มือหนากระชากคอเสื้อให้ก้มลงมาสบตากับดวงตาอันเฉียบคมของเขา
“เจ้าเด็กนั่นเป็นของฉัน อย่าได้คิดอะไร ไม่งั้นอย่าหาว่าไม่เตือน” น้ำเสียงอันเย็นเยียบที่เอ่ยขึ้นทำให้ใบหน้าของสองคนนั้นซีดลงทันที
ก่อนที่จะพยักหน้ารัวๆและรีบเดินถอยหายไปทันที
เขาส่งเสียงชิ...ก่อนที่สายตาจะจับจ้องไปที่ร่างโปร่งบางดังเดิม
เสน่ห์แรงจริงนะ...เจ้าเด็กเหลือขอ
เมื่อเพลงจบลงนัยน์ตาสีมรกตที่ดูเหนื่อยล้าเพราะต้องใช้สมาธิเป็นอย่างมาก
หลังจากที่เดินลงมาจากเวทีโดยมีเสียงตบมือและเสียงโห่ร้องไล่หลังมาด้วยความบ้าคลั่ง
น่าแปลกที่เขาไม่รู้สึกสนใจสกนิด เพราะเขาสนใจสมาชิกในวงเสียมากกว่า
ว่าจะมองมาที่เขาด้วยสายตาดังเดิมหรือเปล่า..
.
เรื่องในอดีตที่ตามหลอกหลอน สายตาที่ชื่นชมในทีแรก
แปรเปลี่ยนเป็นความอิจฉา....จนกระทั่งหวาดกลัว....
นั่นเป็นเหตุผลหนึ่งที่เขาไม่อยาก...ที่จะเปิดเผยสิ่งที่ตนเองได้รับมา
พรสวรรค์...ที่ตกทอดมาในสายเลือด...ทำให้ตัวเองพิเศษกว่าคนอื่น
หลังจากที่การแข่งขันได้จบลงโดยที่ผลออกมานั้นผู้ชนะในการแข่งขันนั้นเป็นวงของผู้หญิงล้วนที่เล่นเพลงที่แต่งเองซึ่งจะแตกต่างจากพวกเขาที่เล่นเพลงที่เลือกมาจึงได้เปรียบเรื่องความเป็ยเอกลักษณ์ของเพลงและแสดงถึงฝีมือจริงๆ
สำหรับวงเขาก็ได้ใช่ว่าจะขี้เหร่เสียทีเดียวเพราะยังเข้ารอบสิบวงสุดท้าย
สำหรับการประกวดครั้งแรกก็ถือว่าเป็นประสบการณ์ที่ดีทีเดียว ถึงแม้ว่าโดยส่วนใหญ่นั้นจะเป็นเพราะมือกีตาร์จำเป็นก็เถอะ
“พี่เอเลน”เสียงที่เรียกเขาจากด้านหลังทำให้หยุดชะงัก
เขาหันไปอย่างหวาดๆกับสายตาที่จะต้องเผชิญ สายตาที่เห็นมาตลอด
แต่ว่า นัยน์ตาสีมรกตก็ต้องตะลึง เมื่อได้เห็น...
สายตาที่ยังคงชื่นชมเขาดังเดิม เด็กพวกนั้นยังคงมองมาที่เขาด้วยสายตาเป็นประกาย
“พี่เอเลนสุดยอดเลย เล่นไม่ผิดเลยสักตัว
ทั้งที่เพิ่งจะเคยเล่นแท้ๆพวกผมสู้ไม่ได้เลย”
“ผมอยากเล่นได้แบบพี่บ้างจัง พี่เอเลนต้องสอนผมนะ”...ถ้อยคำที่ไม่เคยได้ยินสิ่งที่เด็กหนุ่มต่างพูดกับเขาทั้งท่าทางทุกอย่างมันทำให้สิ่งที่หวาดหวั่นมลายหายไปในพริบตา
สิ่งที่เคยเก็บเอาไว้มานานค่อยๆหายไปเมื่อได้มองทั้งสามคนที่ยังคงพูดกับเขาด้วยท่าทางร่าเริ่งเป็นปกติ
“ได้สิ..ได้อยู่แล้ว” เขาพูดเสียงสั่น
“เอเลน”เสียงๆหนึ่งที่เรียกเขาช่างเป็นเสียงที่คุ้นเคย
เสียงที่ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายทุกครั้งที่ได้ยิน และเมื่อสบตากับนัยน์ตารีขวางนั่น
มันก็ทำให้เขายิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว
ที่มีนัยน์ตารีขวางนั้นจ้องมาที่เขาแค่คนเดียว....
ตั้งแต่ที่เราพบกัน.....คนที่อยู่ข้างๆเขาเสมอมา....ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานสัก
แค่ไหน
ริมฝีปากบางกำลังจะเรียกชื่อ...ชื่อของคนที่เขาเรียกอยู่เสมอ...
“คุณรีไว”....เอ๊ะ...นั่นไม่ใช่....เสียงของเขา
สายตาเหลือบไปเห็นเงาร่างของใครคนหนึ่งที่เดินผ่านเขาไป
กลิ่นหอมจากเรือนผมสีน้ำตาลอมทองที่ลอยออกมาแตะจมูก เขามองไปยังร่างของคนตรงหน้า
ใบหน้านั้นที่มึนงงอย่างเห็นได้ชัดกับการมาของคนๆนี้
“มาเดินเล่นอยู่แถวนี้นี่เอง ผมหาคุณตั้งนานแน่ะ คุณรีไว”ใบหน้านั้นยิ้มให้
กับคนที่ตามหา
“....อังเดร”.....ชื่อ...ของคนๆนั้น ที่ได้ยินอย่างแผ่วเบา
เขาไม่รู้เลยว่า การที่ได้พบกับคนตรงหน้า
จะเป็นจุดเริ่มต้นของอะไรบางอย่างในตัวเขาที่ถูกปิดกั้นไว้
มานานแสนนาน....
TBC.
สวัสดีค่ะทุกๆท่าน อันดับแรกเลยต้องขอโทษที่ห่างหายไปนานนะคะ...เหอๆ...//หลบอยู่หลังกำแพง
...รู้สึกแต่งไปแต่งมาตอนเริ่มจะยาวขึ้นเรื่อยๆ...เวิ่นเว้อไปเรื่อยจริงๆเบย
ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ขอขอบคุณทุกท่านที่ยังคงเฝ้ารอติดตามอ่านฟิคเรื่องนี้นะคะ
แล้วเจอกันตอนหน้านะคะ ม้วฟฟฟฟฟ
แต่งสนุกมากค่ะรู้สึกอินตามไปเลยอ่ะมาแต่งต่อเร็วๆนะค่ะว่าแต่เอาอังเดรไปไกลๆได้ไหมไม่ได้เกลียดแค่หมั่นไส้รีไวล์ก็บอกไปเลยสิว่ามีเอเลนแล้วเลิกตื้อสักทีฮือเห็นไหมเค้าอินบอกพวกเอลวินด้วยว่าเลิกเอาเด็กนี้มาประเคนรีไวล์สักทีรีไวล์เป็นของเอเลนคนเดียวเท่านั้นย่ะ
ตอบลบ