Fiction Attack on titan : When I meet you again...my little lover 02

Fiction  Attack on titan : When I meet you again...my little lover  02

:Levi x Eren

:PG-15

By Jonanji

少し広く感じる　この狭いワンルーム
心の隙間を広げるようだ
少し長く感じる　ほんの一分一秒

sukoshi hiroku kanjiru kono semai WANRUUMU
kokoro no sukima wo hirogeru you da
sukoshi nagaku kanjiru hon no ippun ichibyou

รู้สึกเหมือนห้องเดี่ยวแคบๆนี้จะกว้างขึ้นมานิดหน่อย

เช่นเดียวกับที่ช่องว่างในหัวใจมันกว้างขึ้น

รู้สึกเหมือนแต่ละนาที แต่ละวินาทียาวนานกว่าที่เคยเป็น

君と過ごせたら、と

kimi to sugosetara to
หากอยู่กับเธอล่ะก็...

………………………

…………

……..

....

..

เครื่องบินสีขาวขุ่น มีแถบคาดเขียวบริเวณตัวเครื่องและปีก ซึ่งไม่ได้สังกัดสายการบินใด แต่สัญลักษณ์ที่ติดอยู่บนปีกเครื่องบินบ่งบอกให้รู้ว่าเป็นเครื่องบินส่วนตัวของผู้ที่มีอิทธิพลคนหนึ่งในดินแดนแห่งอาทิตย์อุทัย

การเดินทางไปประชุมครั้งนี้ทำเอาชายหนุ่มเหนื่อยล้าเอาเรื่องที่เดียว กับการที่ต้องไปประเทศยักษ์ใหญ่ทางฝั่งตะวันตกอย่างอเมริกา

สองขาก้าวลงมาอย่างมั่นคงบนผืนแผ่นดินที่เป็นที่ปักหลักของเขา ณ ปัจจุบัน

“ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ ท่านประธาน” หญิงสาวในชุดเครื่องแบบของเลขายืนต้อนรับ เจ้าของเรื่อนผมสีน้ำตาลอ่อนและดวงตาสีเดียวกัน ใบหน้าของหญิงสาวที่เขายังจดจำได้ดี

“..กำหนดการณ์วันนี้มีอะไรบ้าง เพ็ตโทร่า”

“ค่ะ วันนี้มีแค่เข้าประชุมตอนสิบโมงค่ะ” เพทร่าก้มลงมองนาฬิกาข้อมือก่อนตรวจดูสมุดโน้ตตารางนัดหมายของท่านประธานร่างเล็กของเธอ ทั้งสองเดินผ่านรันเวย์จนถึงรถสีดำคันหรูที่จอดอยู่

“สวัสดีครับ หัวหน้ารี... อ..เอ๊ย...ท่านประธาน” ชายวัยกลางคนที่ยืนรออยู่ข้างรถรีบแก้จนเกือบกัดลิ้นขาด

เพราะเผลอเรียกสรรพนามต้องห้ามเข้าให้

“เดี๋ยวเถอะ ออลโอ้” หญิงสาวกระทุ้งศอกเข้าไปหนึ่งที พลางเหลือบไปมองปฏิกิริยาของท่านประธานตัวเล็กแต่แข็งแกร่งยิ่งกว่าใคร  นัยน์รีขวางจ้องมองมาที่ทั้งสองเขม็ง

..อึ๋ย ซวยแล้วไง  ออลโอ้ร้องพลางทำใจเตรียมเจ็บตัว แต่แทนที่จะเจอท่อนขาอย่างที่จินตนาการไว้ แต่กลับได้ยินเสียงถอนหายใจเข้ามาแทนที่

“...ฉันไม่ใช่หัวหน้า...ตอนนี้เป็นประธานบริษัทที่นายทำงานอยู่...อย่าเรียกผิดอีก” พูดจบสองขาก็ก้าวขึ้นรถ ปล่อยให้ลูกน้องสองคนถอนใจอย่างโล่งอก ก่อนจะรีบขึ้นรถตามเข้าไป

ตึกสูงที่ตั้งอยู่ใจกลางเมือง ขึ้นชื่อว่าเป็นห้างสรรพสินค้าที่ใหญ่ที่สุดและครอบครองหุ้นหนึ่งในสามของประเทศ ที่ซึ่งเป็นแหล่งรวมของคนทั่วไปทั้งประเทศและคนดังมากมาย ไม่ว่าจะเป็นสิ่งอำนวยความสะดวก สินค้าแบรนด์ดัง หรือแหล่งไลฟ์สไตล์ของกลุ่มวัยหนุ่มสาว ศูนย์กลางของคนทุกเพศทุกไว หากใครที่ยังไม่เคยเข้ามาเหยียบห้างสรรพสินค้าที่มีสาขาอยู่สิบสาขาทั่วประเทศ เรียกว่าเป็นคนหลงยุคหลังเขากันเลยทีเดียว  นอกจากนี้ยังแผ่ขยายสาขาไปยังต่างประเทศถึงห้าสาขา ซึ่งยังไม่รวมสาขาใหม่ที่กำลังจะไปเปิดที่อเมริกา ถือว่าเป็นปัจจัยสำคัญของความเจริญทางด้านเศรษฐกิจของประเทศ

ร่างที่ไม่ได้สูงใหญ่แต่แข็งแกร่งยิ่งกว่าใครเดินไปตามทางเดินในชั้นที่ยี่สิบของตึกซึ่งเป็นสำนักงานใหญ่ พอประธานของบริษัทที่ต่างเป็นที่ยกย่องกลับมาจากการหายไปนาน เหล่าพนักงานบริษัทชาย-หญิงยันแม่บ้าน ภารโรงต่างก็แผ่กันมาต้อนรับอยู่ห่างๆด้วยที่ว่าหากใครเข้าใกล้เกินสามเมตรอาจจะเจอสายพิฆาตหรือโดนท่อนขาฟาดเอาได้ แต่พวกเขาต่างก็เข้าใจกันดีว่าถึงท่านประธานร่างเล็กของเราจะโหดเถื่อนดิบกับลูกน้องยังไง แต่ก็ดูแลพวกเขาอย่างดีทุกคน ทำให้ผู้คนทั้งบริษัทต่างยกย่องชื่นชมเขา

 เมื่อก้าวเข้าห้องประชุม ก็พบกับเหล่าคนที่คุ้นเคย ไม่ว่าจะเป็น เอิร์ด จิน  กุนเทอร์ ชูลซ์ และ...เอลวิน สมิธ

“เป็นไงบ้าง รีไว ประชุมราบรื่นดีมั้ย” เอลวินที่เป็นเหมือนปากเสียงของทุกคน? เอ่ยถามท่านประธานคนสำคัญที่เพิ่งกลับมาจากอเมริการสดๆร้อนๆ

“..ก็ดี” คำตอบที่แสนจะสั้นนั้นยังคงเป็นเรื่องปกติ ไม่ว่าเวลาจะผ่านเลยไปสักเพียงใด ชายหนุ่มเดินไปนั่งที่เก้าอี้หัวโต๊ะซึ่งเป็นตำแหน่งของประธาน น่าแปลกที่ไม่ใช่เอลวินเหมือนแต่กาลก่อน

“อย่างงั้นเหรอ..งั้นหัวข้อประชุมวันนี้คือ...”ว่าแล้วเอลวินกล่าวเริ่มการประชุม ทุกอย่างล้วนผ่านไปเหมือนปกติดังเดิม  บริษัทที่เขาดูแลค่อยเติบโตขึ้นเรื่อยๆ โดยมีหุ้นส่วนคือ เอลวินเพื่อนที่เจอกันตอนเรียนมหาวิทยาลัย รับหน้าที่เป็นรองประธาน และเมื่อเขาตั้งบริษัท เอิร์ดและกุนเทอร์ก็มาเข้าร่วมรับหน้าที่ฝ่ายการตลาดและฝ่ายบริหาร หลังจากนั้นไม่นาน เพทร่า และออลโอ้ก็เข้ามาเป็นเลขาและคนขับรถส่วนตัวของเขา

ด้วยความที่บริษัทของเขาเป็นบริษัทที่ใหญ่และรวมบุคคลยุคใหม่ และฐานะของบุคคลากรค่อนข้างดีส่วนใหญ่ ทำให้ต้องมีการออกสื่อสำหรับบุคคลที่เป็นคณะกรรมการ ซึ่งเอลวินนั้นเป็นคนดูแลฉากหน้าทั้งหมดที่เกี่ยวกับการออกสื่อไม่ว่าจะบทสัมภาษณ์ เข้าร่วมรายการทีวี ไปงานเลี้ยงสังสรรค์ งานเข้าสังคมต่างๆ ล้วนเป็นเอลวินที่เป็นคนจัดการ เขาจะเข้าร่วมบ้างเป็นบางครั้งซึ่งคนภายนอกจะเข้าใจว่าเอลวินนั้นเป็นเจ้าของบริษัท แต่ผู้ที่ก่อตั้งและบริหารจัดการรวมไปถึงการติดต่อกับต่างประเทศล้วนเป็นเขาทั้งนั้น หน้าที่ที่ถูกแบ่งออกอย่างชัดเจนมันทำให้แต่ละคนก็ไม่ต้องรับภาระหนักมากนัก บริษัทจึงสามารถขยายตัวได้อย่างรวดเร็วเพราะต่างคนค่างประสานงานและทำงานของตัวเองได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ

“...เนื้อหาทั้งหมดมีเท่านี้แหละ....รีไว ฟังอยู่รึเปล่า” เอลวินเหลือบมองคนที่กำลังนั่งเหม่อ ทำให้เลขาอย่างเพ็ตโทร่าเข้ามากระซิบบอกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นสดๆร้อนๆ ดูเหมือนเรื่องภาพลักษณ์ของความเป็นหัวหน้าหน่วยทีมสำรวจยังคงหลงเหลือความขลังอยู่บ้าง

“..รีไว..เรื่องมันก็ผ่านมานานมากแล้วนะ...นานจนยิ่งกว่าจะใช้คำว่าอดีตด้วยซ้ำ...นายควรดูสิ่งรอบตัวนายบ้างนะ โลกของเรามันเปลี่ยนไปมาก...ไม่ใช่ว่าฉันไม่เข้าใจนายหรอกนะ.. แต่นายควรจะให้ความสำคัญกับปัจจุบันให้มากกว่านี้....” เอลวินพูดด้วยสีหน้าจริงจัง นัยน์ตารีขวางมองคนที่เคยเป็นอดีตหัวหน้าก่อนที่จะถอนหายใจ

“...เข้าใจแล้ว” รีไวเพียงรับคำสั้นๆเท่านั้น ก่อนจะหยิบเอกสารขึ้นมาดู แต่ก่อนที่จะได้พูดอะไร เสียงเอะอะข้างนอกทำให้คนในห้องหันไปสนใจ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงเปิดประตูเข้ามา

“งายยยย ทุกคนนน”....สิ้นเสียงทักทายที่ทำให้ เอลวินถึงกับกุมขมับ รวมไปถึงเหล่าลูกน้องในห้อง และคนที่ร้องห้ามตั้งแต่อยู่ด้านนอก...มาแล้วไง คนที่ไม่สนใจโลกหมายเลขหนึ่ง

“..อย่าเข้ามาโดยพลการได้มั้ย ฮันชี่ พวกเราประชุมกันอยู่นะ”

“แหมๆ ไม่เห็นเป็นไรเลย ชั้นก็แค่อยากจะเอายาตัวใหม่มาให้รีไวก็เท่านั้นเอง ชั้นคิดยาตัวนี้เพื่อนายโดยเฉพาะเลยนะรีไว เพราะกลัวว่าหลังจากที่ไปอเมริกาเจอคนเยอะแยะ นายคงจะคอเคล็ดกลับมาฉันเลยเอายาเพิ่มความส....” ก่อนที่แม่สาวแว่นตัวดีจะได้พูดจบก็มีเสียงลมเกิดขึ้นข้างหูเธอก่อนที่ปากการาคาแพงจะไปปักฉึกอยู่ที่กำแพง...เล่นเอาคนที่อยู่ในห้องถึงกับเสียวกันไปตามๆกัน ไม่ต้องถามว่าฝีมือใคร

ดูเหมือนเรื่องความแข็งแกร่งประดุจจอมมารนั่นก็ยังคงเป็นที่เลื่องลือเหมือนเดิม

“ถ้าไม่มีอะไรชั้นกลับล่ะ”

“เอ๊ จะกลับแล้วหรอ ไม่ลองกิน..จ้าๆ ไม่มีอะไรจ้า แหม่ ทำเป็นเครียดไปได้ ฮ่าๆๆ” ปากจอมหาเรื่องต้องรีบรูกซิปปากเมื่อนัยน์ตารีขวางจ้องเขม็งมาที่เธอราวมัจจุราช ดูเหมือนเรื่องความโรคจิตของเธอยังคงไม่เปลี่ยนแปลง จากที่เป็นผู้บังคับหมู่สาวผู้คลั่งไคล้ไททัน ผันเปลี่ยนเป็นนักวิทยาศาสตร์ควบตำแหน่งคุณหมอศัลยกรรมสติเฟื่องแทน

“..รีไว คืนนี้มีงานเลี้ยงกับผู้ถือหุ้นรายสำคัญ ไปหน่อยมั้ย” เจ้าของชื่อได้แต่โบกมือไหวๆแสดงว่างานคืนนี้ก็คงขอบาย

เช่นเดิม เขาไม่แปลกใจเลย เพราะการที่จะลากรีไวไปงานเลี้ยงสังสรรค์พบปะผู้คนก็เหมือนเอาคนลากช้างทั้งโขลงนั่นแหละ เขายังจำได้ คำพูดที่รีไวมักใช้ปฏิเสธอยู่เสมอ

ไม่ต้องให้ใครมาสนใจฉันน่ะดีแล้ว...ฉันไม่อยากเป็นที่จับตามองใคร...ไม่อยากตกเป็นเป้าสายตาของคนหมู่มาก ไม่ต้องการให้ใครมายกย่องเทิดทูน....ไม่..อีกแล้ว...

เขาเข้าใจความหมายของสิ่งที่รีไวต้องการจะพูด

เพราะเขาเองก็มีเหมือนกัน

...ความทรงจำ....เมื่อครั้งพันปี

ทุกเหตุการณ์ยังคงตราตรึงอยู่ในใจ...แต่การเวลาที่เนิ่นนาน ก็ทำให้คนเราเริ่มลืม เพราะสิ่งที่เป็นอยู่ ณ ปัจจุบันนั้นสำคัญกว่า...

แต่คงไม่เหมือนคนที่มีคนสำคัญที่รอคอยมานานแสนนาน...

ทุกอย่างมันเริ่มต้นขึ้นตอนที่เขายังอยู่มหาวิทยาลัยเอกด้านการบริหาร ตอนนั้นเขายังไม่มีความทรงจำเมื่อพันปีที่แล้ว...จนได้พบกับชายร่างเล็กคนหนึ่ง ชื่อของเขาคือ รีไว ที่เรียนเอกบริหารเหมือนเขา เขาเป็นเหมือนคู่แข่งด้านการเรียน เป็นที่จับตาดูอยู่ตลอดของเหล่าเพื่อนๆในชั้นเรียนและอาจารย์

สิ่งที่แตกต่างกันคือ เอลวินมักจะยิ้มแย้มเข้าสังคมและเป็นที่น่าเชื่อถือของทุกคน ส่วนรีไวนั้นกลับชอบปลีกวิเวกอยู่คนเดียว ไม่เป็นมิตร และไม่สุงสิงกับใคร ไม่เข้าร่วมกิจกรรมอะไรเลยซึ่งด้วยตความที่เขามีผลการเรียนดีตลอดจึงทดแทนไปได้ ด้วยเหตุนี้การเจอตัวเขาจึงมีแค่ตอนเรียนในห้องเท่านั้น ซึ่งเขากับรีไวก็ไม่เคยเรียนเซคเดียวกัน

เราจึงไม่เคยได้เจอหน้ากันตรงๆ

จึงกระทั่งวันหนึ่ง

ระหว่างที่เอลวินกำลังเดินกลับหอ พอเหลือบไปเห็นชายร่างเล็กคนหนึ่ง..รีไวนั่นเอง ที่ถูกล้อมด้วยคนตัวใหญ่กว่าเขา ดูเหมือนจะเป็นอันธพาลแถวนี้ เอลวินกดโทรศัพท์เพื่อโทรแจ้งตำรวจ แต่เขาเหลือบไปเห็นแผ่นหลังของรีไว

เขาไม่มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย

เพียงไม่นานร่างของคนกลุ่มนั้นก็พุ่งเข้าใส่รีไว ซึ่งเพียงเสี้ยววินาทีที่ร่างเล็กนั้นเหวี่ยงตัวหลบก่อนที่จะสวนกลับด้วยท่อนขาที่ฟาดลงตรงหน้าของคนที่พุ่งเข้าใส่เขาเป็นคนแรก ก่อนที่ร่างของรีไวจะเคลื่อนไหวด้วยความเร็วตอกเข่าใส่คน

ถัดไปก่อนที่เอี้ยวตัวหลบไม้ที่ฟาดมาจากด้านหลัง รีไวตอบกลับด้วยกำปั้นลุ่นๆใส่หน้าท้องจนชายคนนั้นล้มตึง ก่อนที่หันไปจับผู้ชายคนสุดท้ายทุ่มอย่างแรง

เอลวินมองการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วนั่นตาค้าง ทั้งๆที่ตัวก็เล็กแค่นั้นแค่กลับล้มคนสามคนด้วยเวลาไม่กี่วินาที...ปิศาจชัดๆ

นัยน์รีขวางนั่นเหลือบมาเห็นขาที่ยืนถือโทรศัพท์ค้างไว้อยู่...ก่อนที่ตาของเขาจะเบิกกว้างเล็กน้อย

“..นาย...เอลวิน?..”...สิ่งที่รีไวพูดทำให้เขาแปลกใจ ทั้งที่ไม่เคยคุยหรือเห็นหน้ากัน แต่ทำไมถึงรู้ชื่อเขาได้ทันที...หรือว่า

จะรู้จากอาจารย์  

“ไง..นายรีไวใช่มั้ย เมื้อกี้นายสุดยอดไปเลยนะ..” เขาทักทายด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร แต่รีไวกลับจ้องเขานิ่ง เหมือนผิดหวังอะไรสักอย่าง

“...อ่อ...จำไม่ได้งั้นสินะ”สิ่งที่รีไวพูดทำให้เขางง เขาเห็นรีไวกำลังเดินจากไปแต่เขายังอยากจะคุยต่อ เอลวินจนเหลือบไปเห็นมือที่มีเลือดอยู่ เขาจึงคว้าข้อมือนั่นไว้

“มือนายบาดเจ็บนี่” รีไวมองมือที่มาจับเขา

“...นี่ไม่ใช่เลือดของฉัน”

“..แต่ก็คงเจ็บใช่มั้ยล่ะ ไปทำแผลที่ห้องฉันก่อนเถอะ” พูดจบเขาก็ลากรีไวกลับไปที่ห้องโดยไม่สนใจความเห็น

หลังจากนั้น เขากับรีไวก็เริ่มคุยกัน

ตอนนั้นเขายังไม่รู้ว่ารีไวเป็นคนยังไง รีไวเหมือนเป็นเพื่อนใหม่สำหรับเขา แต่สายตาที่รีไวมองเขานั้นเหมือนคุยกับเพื่อนเก่ามานานแสนนาน

สายตาของรีไว เหมือนคนที่มีความหลัง...

..บางครั้ง..เขาก็ทำตัวเหมือนไม่ใช่คนปกติ

...สายตาของรีไวนั้น ไม่สนใจสิ่งใดรอบๆตัว...สายตาของเขาเหมือนเหม่อมองสิ่งที่อยู่ห่างไกล...

...บางครั้ง..เขาก็เผลอนึกไปว่า รีไวทำตัวเหมือนทหารเจนศึก...ทั้งๆที่เขาเป็นนักศึกษาธรรมดา...

มีครั้งหนึ่งที่เขาถามรีไว ว่ามีปัญหาครอบครัวหรือความหลังอะไรรึเปล่า ทำไมถึงชอบทำหน้าอมทุกข์อย่างนั้น รีไวถามว่าหน้าของเขาเป็นยังไง...เขาคงจะไม่ค่อยมองส่องกระจกละมั้ง ทรงผมของเขาก็เป็นลองทรงไถเกรียนตรงท้ายทอย คงไม่ต้องมานั่งส่องกระจกจัดทรงเหมือนเขา

“หน้านายเหมือนกับคนรักของนายหนีไปมีแฟนใหม่อย่างงั้นแหละ” เขาพูดเพียงแค่นั้น แต่กลับทำให้รีไวหัวเราะ...ซึ่งเป็นครั้งแรกที่เขาเห็นรีไวหัวเราะ

และนั่นก็เป็นจุดเริ่มต้น ที่ทำให้รีไวเริ่มเล่าเรื่องอดีตให้ฟัง

...อดีต..เมื่อพันปีที่แล้ว

..ทีแรกเขาฟังก็นึกว่ารีไวแค่แต่งเรื่องให้เขาฟังเปรียบเปรย

..เขายังไม่เชื่อกับสิ่งที่รีไวพูด

...จนกระทั่ง...เขาเริ่มฝัน

...ฝันถึงเรื่องในอดีต...

...ตัวเขาในอดีต เป็นหัวหน้าหน่วยทีมสำรวจ ต่อสู้กับไททัน ศัตรูของมนุษย์ ผู้ออกคำสั่งให้เหล่าชีวิตของทหารคนแล้วคนเล่าต้องพลีชีพเพื่อมนุษยชาติ เพื่ออิสรภาพ ที่เขาต้องการไขว่คว้า เขาทำได้ทุกอย่างแม้ว่าจะโดนประณามหรือพูดจาให้ร้ายยังไง

...ตัวเขาเป็นเหมือนซาตาน ที่สั่งคนให้ไปตายโดยที่ไม่รู้สึกอะไร.

...แต่ทุกอย่างก็เพื่ออิสรภาพ...เพื่ออนาคตของมนุษยชาติ

...ความทรงจำในตอนนั้นค่อยๆชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ทุกคืน...ทุกคืน

..เรื่องของคนที่เขาไม่รู้จัก รวมไปถึงคนที่เขาคุ้นตาเป็นอย่างดี

ครั้งหนึ่งที่เขาต้องทนทุกข์กับความฝันที่เริ่มเหมือนจริงขึ้นเรื่อยๆจนวันหนึ่งเขาเข้าไปค้นคว้าในห้องสมุดเกี่ยวกับประวัติศาสตร์เมื่อพันปีที่แล้ว

...ใช่

...ทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาฝัน...มีอยู่จริง

..ทีมสำรวจ..มีอยู่จริง

ถึงจะไม่ได้เอ่ยชื่อชัดเจน...แต่เขาก็พอจะรู้ว่าภาพและตัวอักษรโบราณพวกนั้นหมายถึงอะไร...ทั้งที่เขาไม่ได้เป็นนักวรรณคดี....เขาจำคนในรูปพวกนั้นได้เป็นอย่างดี

...นั่นรวมไปถึง มนุษย์ที่แข็งแกร่งที่สุดของมวลมนุษยชาติ...รีไวนั่นเอง

...และเขาก็จำมันได้ทั้งหมด

“รีไว”เสียงเรียกทำให้เจ้าของชื่อหันไปมอง นัยน์รีขวางจ้องลึกไปที่ดวงตาของเขา ก่อนจะหันกลับไปเหม่อมองวิวทิวทัศน์ที่อยู่เบื้องหน้า

“จำได้แล้วเหรอ” เขาไม่ตอบอะไร เพียงแค่นั่งลงข้างๆรีไวที่กำลังนั่งอยู่ริมสะพานที่เห็นวิวทิวทัศน์เป็นทะเลอันกว้างใหญ่ไพศาล

“...นายจำได้ตั้งแต่เมื่อไหร่” รีไวเหลือบมองเอลวินก่อนจะตอบอย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก

“ตั้งแต่เกิด”เอลวินหันมามองอย่างแปลกใจ สำหรับเอลวินแล้วการที่รู้ว่าตัวเองเป็นใครเมื่อพันปีก่อนมันไม่ใช่เรื่องดีเลยสักนิด แค่เขาจำได้เมื่อไม่นานมานี้เขายังสับสนแทบตาย แต่รีไวกลับบอกว่าจำได้ตั้งแต่แรก

...แล้วนายใช้ชีวิตอยู่มาได้ยังไงกัน...

“...ฉันฝันเรื่องราวตอนนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ว่าจะเป็นเสียงโห่ร้อง กลิ่นเลือด ควันร้อนที่ลอยไปทั่ว ร่างที่ค่อยๆกลายเป็นธุลี เหมือนเรื่องราวมันเกิดขึ้นเมื่อวาน มันค่อยๆต่อเรื่องราวย้อนกลับไปเรื่อยๆ”

“ฉันตามหามาตลอด คนที่ฉันรอคอย คนที่ฉันให้คำมั่นสัญญาว่าจะอยู่เคียงข้างเขาตลอดไป”

“แต่จนถึงตอนนี้...ฉันก็ยังหาเขาไม่เจอ”

....

..

และนั่นก็คือจุดเริ่มต้น...หลังจากที่เขาได้หวนคืนความหลังเมื่อครั้งพันปี การใช้ชีวิตของรีไวทำให้เขาเริ่มเป็นห่วง เขาไม่เคยมีเพื่อนคนอื่นนอกจากเขา ไม่เคยไปเที่ยว ไม่เข้าร่วมกิจกรรม ไม่มีงานอดิเรกอะไรเลย ไม่มีเป้าหมายในชีวิต 

....มีเพียงคำสัญญาที่ยังคงตราตรึงอยู่ในจิตใจ ตลอดที่ผ่านมารีไวยังคงวงเวียนอยู่แต่กับอดีต เพราะความทรงจำของเขามันสมบูรณ์เกินไป ทุกๆอย่างยังคงเหมือนเดิมทั้งท่าทาง นิสัย ทุกอย่าง เขาเพียงแค่ใช้ชีวิตตามหน้าที่ๆเปลี่ยนไป

ตามกาลเวลา ตามสังคมที่เปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ แต่ภายในยังคงเป็นหัวหน้าทหารรีไวคนเดิม

มีบางครั้งที่รีไวมักจะแสดงความเปล่าเปลี่ยวออกมา...เพราะคนที่มักจะอยู่ข้างๆเสมอมากลับไม่อยู่..เป็นสิ่งใหม่ที่เขาไม่เคยเห็น เวลาที่รีไวเหม่อลอยมองท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ไพศาลที่ผ่านไปกี่พันปีก็ยังคงงดงาม....

....เหมือนคนสำคัญของเขาที่ซ่อนตัวอยู่ในความกว้างใหญ่นี้...

...หลังจากที่เขาและรีไวเรียนจบ เขาจึงได้ชวนรีไวก่อตั้งบริษัทด้วยกัน เพราะถ้าปล่อยรีไวไปตามทางตัวเอง เขาคงไม่คิดจะทำอะไรจริงจัง เขาไม่อยากให้รีไวใช้ชีวิตไปอย่างเปล่าประโยชน์  ดังนั้น ด้วยความสามารถของเขาและรีไว จึงทำให้เกิดเป็นธุรกิจห้างสรรพสินค้าชื่อดังและทำรายได้เป็นกอบเป็นกำ ถือเป็นความสำเร็จอันยิ่งใหญ่ที่ช่วยเปลี่ยนแปลงรีไวให้เริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ

และนั่นก็ทำให้พวกเขาเริ่มได้พบกับเพื่อนเก่า

...เหล่าสหายที่เคยร่วมศึกด้วยกันเมื่อครั้งอดีต...

...สหายที่เคยสูญเสียไปแล้ว...  เมื่อกาลเวลาช่วยนำพาให้เขาได้กลับมาพบเจอกันอีกครั้ง

น่าแปลกที่สหายเก่า พอเจอกับรีไว ความทรงจำนั้นก็ค่อยๆกลับมาเหมือนเขา รีไวคงเป็นเหมือนคนสำคัญที่อยู่ในใจของคนหลายๆคน แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นทหารที่สังกัดทีมสำรวจทั้งนั้น รีไวเคยบอกเขาว่า เขาเจอคนรู้จักมามาก แต่ส่วนใหญ่ก็จำไม่ได้ทั้งนั้น

คนที่จำได้ต่างฝ่ายต่างมีความสำพันธ์ที่ลึกซึ้งกันจริงๆ จิตวิญญาณข้างในจะปรับเข้าหากันเอง และถ้าต่างฝ่ายต่างต้องการ

ซึ่งเหล่าสหายที่พบเจอ ณ ปัจจุบัน คนแรกคือเอิร์ด

ตอนเจอกันครั้งแรก เอิร์ดเป็นฝ่ายที่เข้ามาทักรีไว มันทำให้เขารู้ว่า ไม่ได้มีเพียงรีไวคนเดียวที่จำได้ แต่ก็ไม่ขนาดจำได้ตั้งแต่เกิด และคนต่อไปที่ตามมาคือเพ็ตโทร่า กุนเธอร์ ฮันซี่ มิเกะ และล่าสุดคือออลโอ้ ที่เจอกันไม่กี่เดือนนี่เอง

การที่เขาได้เจอสหายเก่ามากมายดูเหมือนจะทำให้รีไว เริ่มเปลี่ยนแปลงทำให้ความเปล่าเปลี่ยวเริ่มจางหายไปทีละนิด  เขาเริ่มหันมาสนใจสิ่งรอบข้างมากขึ้น

....แต่มันก็ไม่นานนัก

เพราะคนที่ยังคงเฝ้าตามหาตลอดมา

..บัดนี้ก็ยังไม่พบเจอ

แต่ก็น่าแปลก ทั้งที่เวลาก็ผ่านมานานมากแล้ว แต่เขาก็ยังไม่เคยเจอเหล่าสหายรุ่น 104 เลยสักคน เด็กๆพวกนั้นน่าจะโตขึ้นพอสมควร

....................แต่พวกเขาก็ยังไม่เจอใครเลยสักคน

........

..

เสียงฝักบัวดังอยู่ในห้องที่แสนเย็นเฉียบ เสียงน้ำที่เหยุดไหล บานประตูที่ถูกเปิด เผยให้แห็นร่างกายล่ำสันและซิกแพคที่ไม่สมกับลำตัว บ่งบอกว่าเจ้าตัวยังคงแข็งแกร่งเหมือนเดิม แม้กาลเวลาจะผ่านมานานเพียงใด มือหนาหยิบผ้าขนหนูมาเช็ดผมที่เปียกชื้น นั่งลงบนโซฟาขนาดกระทัดรัด มืออีกข้างเอื้อมไปหยิบรีโมททีวีขนาดสี่สิบนิ้วก่อนจะกดเปิดมัน บนจอแอลซีดีปรากฎภาพของข่าวและรายการทีวีต่างๆ นัยน์ตารีขวางกดเปิดช่องที่เขาจะใช้เวลาดูเฉลี่ยสิบนาทีเท่าๆกันก่อนจะกดเปลี่ยนไล่ช่องไปเรื่อยๆ

ด้วยความที่ทำธุรกิจเกี่ยวกับห้างสรรพสินค้า ทำให้ต้องรู้ข่าวสารบ้างว่าโลกตอนนี้มีความเป็นไปยังไง เพื่อเช็คค่านิยมของสังคมในแต่ละช่วง ...ซึ่งการที่เขายอมทำแบบนี้ก็เพื่อบริษัทและคำสั่งของเอลวินล้วนๆ

ดูเหมือนนิสัยที่เชื่อฟังสิ่งที่เอลวินพูดไปซะทุกเรื่องจะไม่จางหายไปสักที แต่เขาก็รู้ตัวว่าอีกฝ่ายทำเพราะเป็นห่วง...

...ตลอดมาสิ่งที่เขาใส่ใจนั้นมีเพียงเรื่องเดียวเท่านั้น

นัยน์ตารีขวางดูทีวีอย่างเบื่อหน่าย นิ้วที่กดปุ่มเป็นจังหวะอยู่ๆก็หยุดลง มันหยุดอยู่ที่ช่องๆหนึ่งที่กำลังรายงานข่าวของวงการบันเทิง

ภาพของชายวัยกลางคนรูปร่างอ้วนท้วมสมบูรณ์ที่ดูเหมือนจะเป็นเจ้าของบริษัทค่ายเพลงที่รวมศิลปินที่กำลังโด่งดังมาก ณ ขณะนี้ ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังสัมภาษณ์เขาเกี่ยวกับนักร้องชื่อดังของค่ายที่กำลังจะออกซิงเกิลใหม่ตอนนี้ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่รีไวสนใจ นัยน์ตาสีนิลนั่นจับจ้องไปที่ผู้ชายคนนั้น มือที่จับรีโมทนั้นกำแน่น

...เจ้าหมูตอนนั่น

ความโกรธที่เริ่มประทุขึ้นเรื่อยๆมันทำให้เขาเขวี้ยงรีโมทใส่จอทีวีเต็มแรง ทำให้กระจกทีวีเกิดรอยร้าวบริเวณใบหน้าของชายคนนั้นพอดี รีไวหอบหายใจ พยายามควบคุมอารมณ์ให้กลับมาคงที่ตามเดิม ความทรงจำเมื่อตอนนั้นเริ่มพรั่งพรูเข้ามาในหัว

..ใช่..เขาไม่มีวันลืม

...ต้นเหตุของเรื่องราวทั้งหมด

...เจ้าตัวซวยที่ทำให้สิ่งสำคัญต้องจากเขาไป...ตลอดกาล

TBC