Fiction Attack on titan : When I meet you again...my little lover 17
:Levi x Eren
:PG-15
By Jonanji
“ขอบคุณที่อุดหนุนนะครับ โอกาสหน้าเชิญใช้บริการทางร้านเราอีกนะครับท่านลูกค้า”พนักงานที่กำลังขอบคุณลูกค้าที่ดูเหมือนจะเป็นผู้ดีและน่าจะเป็นคนใหญ่คนโต
จากบุคลิกท่าทางของร่างที่ไม่ได้สูงใหญ่ที่ยืนอยู่ข้างๆเด็กหนุ่มที่เป็นถึงนายแบบชื่อดัง
นัยน์ตารีขวางมองพนักงานที่พูดอย่างนอบน้อมอย่างไม่ค่อยใส่ใจนัก
เพราะในหัวตอนนี้มีแต่จะอยากกลับไปหาเอเลนให้เร็วที่สุด
ทำไมเขาจะไม่รู้ว่าหน้าตาเจ้าเด็กนั่นมันจะต้องคิดอะไรไร้สาระอยู่แน่ๆ
ซึ่งต้นเหตุก็ไม่ใช่ใครที่ไหน....
ใบหน้าหวานที่คุยกับพนักงานสักพักก่อนที่จะเดินถือถุงมาทางเขา
ทั้งสองเดินออกจากร้านไปด้วยกันด้วยความเงียบ
“...ทำไมคุณถึง...ชอบเอเลนคุงงั้นหรือครับ”
ใบหน้าหวานหันมามองเขาก่อนที่จะถามคำถามที่ทำให้เขานิ่งไปเล็กน้อย
“เพราะผมไม่รู้ว่าในอดีตของพวกคุณทั้งสองเป็นยังไง
ผมก็เลยอยากรู้...คนที่ทำให้คุณเฝ้ารอมาตลอดคนนั้น...”
ใบหน้าคมนั้นไม่ได้ตอบอะไร แต่สายตาของอังเดรก็ยังจ้องมาที่เขาเหมือนจะเฝ้ารอคำตอบ
....นั่นสินะ....
...ทั้งที่ตอนที่เจอกันครั้งแรก....มันไม่น่าจะกลายมาเป็นแบบนี้แท้ๆ
คำว่ารักอะไรนั่น ไม่เคยมีอยู่ในหัวของเขาอยู่แล้ว
เพราะไม่ว่าใครก็ล้วนแต่จากเขาไป...ค่อยๆตายไปทีละคนๆ...โดยที่เขาไม่สามารถทำอะไรได้
สำหรับเขา
เอเลนก็เป็นเพียงแค่เด็กอันตรายคนหนึ่งที่ต้องคอยจับตาดู....เป็นหน้าที่...ก็เท่านั้น
เฝ้าดูใบหน้าที่มักแสดงอารมณ์อย่างตรงไปตรงมาต่างจากเขา
ท่าทางดื้อดึงกับคนรอบข้างแต่กับเชื่อฟังเขาเพียงคนเดียว
ความมุ่งมั่นที่จะฆ่าไททันจากสายตาที่สะท้อนแรงปราถนาอันแรงกล้า
ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ..ที่ความรู้สึกได้เปลี่ยนไป...กลายเป็นรัก...กลายเป็นคนที่ไม่สามารถแทนที่ได้...
ในหัวใจดวงนี้...
“...หึ...ก็เพราะเป็นเด็กเหลือขอล่ะมั้ง” มุมปากหยักขึ้นเล็กน้อย
แต่เพียงแค่นั้นก็ทำให้ใบหน้าหวานอึ้งไปสักพัก เพราะคนตรงหน้ากำลัง...ยิ้ม
“เอ๋..ช่วยขยายความหน่อยสิครับ..ไม่เห็นจะเข้าใจเลย” ใบหน้าหวานทำหน้าไม่พอใจ
“เป็นเจ้าเด็กดื้อ ขี้ใจร้อน และก็ท่าทางเหมือนลูกหมาละมั้ง”
ใบหน้าคมครุ่นคิดคำที่อธิบายที่ดูเหมือนจะไม่ได้ช่วยให้อังเดรเข้าใจขึ้นเลยสักนิด
“ผมหมายถึง เขาทำอะไรให้คุณชอบต่างหากละครับ” ทั้งสองยังคงคุยหยอกล้อกันอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
เพียงแค่บทสนทนานั่นเป็นเรื่องของเอเลน
ในที่สุดทั้งสองก็เดินมาถึงม้านั่งที่มีเอเลนนั่งรออยู่ เพราะเวลาที่พวกเขาไปนั้นค่อนข้างนานพอสมควร
ใบหน้ามนถึงได้กำลังนั่งสัปหงกท่ามกลางกองถุงเสื้อผ้า
“เอเลนคุง...เอเลนคุง” อังเดรเอามือแตะไหล่บาง
ใบหน้านั้นเหมือนจะสะลึมละลือ
“อือ..เสร็จแล้วหรอ” มือบางขยี้ตา พลางมองทั้งสองคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า
“เป็นอย่างที่คุณรีไวบอกเลยนะครับเนี่ย”อังเดรหันไปพูดกับคนข้างๆท่ามกลางสีหน้างุนงงของเอเลน
แต่ดูแล้วทั้งสองดูจะคุยกันมากขึ้นกว่าเมื่อเช้า
“นี่ก็เย็นมากแล้ว ผมว่าเราไปกันเลยดีกว่า...”
ท้องฟ้าที่ได้เข้าสู่ช่วงเวลากลางคืน
แสงสีจากไฟถนนและร้านค้ายามค่ำคืนเมื่อมองผ่านหน้าต่างโรงแรมชั้นเจ็ดสิบทำให้เห็นวิวทัวทัศน์ยามค่ำคืนอย่างชัดเจน
ใบหน้ามนหันไปมองทิวทัศน์เหล่านั้น พลางมองสองคนข้างหน้าที่เดินนำหน้าเขาอยู่
ท่าทางคุ้นชินกับช่วงเวลากลางคืนและสถานที่ที่ดูจะมีแต่คนที่อยู่ในระดับสูงเท่านั้นถึงจะมางานพวกนี้
ทำให้ตัวเขารู้สึกแปลกๆอย่างบอกไม่ถูก เหมือนมีบางอย่างในใจที่เริ่มจะขุ่นมัว
ไม่ใช่ว่าเขาจะไม่เคยสัมผัสงานพวกนี้มาก่อน แต่ว่า....
ร่างเพรียวที่ขอตัวไปทักคนรู้จักสักครู่ทำให้ตอนนี้เขาอยู่กับรีไวซังสองคน
เมื่อเดินเข้ามาถึงภายในงาน ก็พบว่ามีแต่คนดังๆทั้งนั้น
ไม่ว่าจะเป็นนักธุรกิจ ดารา นักร้อง เรียกว่าเกินครึ่งนั้นเป็นคนในวงการบันเทิง
หรือเหล่าคนที่มักจะออกสื่ออยู่บ่อยๆ
นั่นรวมไปถึงชาวต่างชาติที่รวมอยู่ในนั้นด้วย....
เขามองกลุ่มคนต่างชาตินั้นด้วยสีหน้าระแวง
และพยายามหลบไม่ให้พวกเขาเห็น
“ เอเลน” เสียงทุ้มที่เรียกเขาทำให้ใบหน้ามนหลุดจากภวังค์
ละสายตาจากคนกลุ่มนั้น
“อะไรหรอครับ รีไวซัง” เขาหันไปยิ้มให้
“หิวหรอ ตรงนั้นมีอาหารอยู่..ไปตักกินสิ”
รีไวซังเห็นเขาทำหน้าแหยๆแล้วคิดว่าเขาปวดท้องหิวหรือไงครับเนี่ย
ใบหน้ามนหัวเราะออกมาเบาๆ
“ก็ชักจะหิวแล้วเหมือนกัน รีไวซังจะเอาด้วยมั้ยครับ”
“นายเลือกมาละกัน”
“ครับๆ” ดูเหมือนเขาจะเริ่มชินกับประโยคนัยๆที่ว่า แล้วแต่เอเลนของร่างตรงหน้า
ใบหน้ามนนั้นถึงได้ยิ้มกว้างก่อนที่จะเดินไปที่ซุ้มอาหาร
นัยน์ตารีขวางมองร่างโปร่งที่เดินไป ก่อนที่จะถอนหายใจออกมา
นิสัยที่สายตาของเขามักจะสังเกตไปที่ใบหน้านั้นอยู่ตลอดทำให้เขารู้ว่าเจ้าเด็กนั่นกำลังกังวล
กลัวว่าใครจะมาเห็นเข้า?....งั้นเหรอไง
...เจ้าเด็กนั่นเคยไปทำอะไรไว้กันแน่ ถึงได้ต้องระแวงสายตาคนอื่น...
สายตามองไปรอบๆ คนในงานก็มีแต่พวกคนดังๆทั้งนั้น ไม่รู้ว่าเอลวินจะมางานด้วยรึเปล่า
ร่างโปร่งบางที่กำลังจ้องอาหารที่เรียงรายอยู่บนโต๊ะที่ดูสีสันน่ากินและมีหลากหลายนานาชาติ
พลางนึกไปถึงใบหน้าคมที่มองมาที่เขาก่อนที่จะอมยิ้มออกมา
ดูเหมือนเรื่องกังวลเมื่อกี้นี้จะหายเป็นปลิดทิ้ง
เพียงแค่คำพูดไม่กี่คำของรีไวซัง....
รู้สึกดีทุกครั้งที่ได้อยู่กับเขา....ความรู้สึกนี้...ที่เขาเริ่มจะเข้าใจมัน
เสียงหัวใจที่เต้นแรงทุกครั้งที่ได้อยู่ด้วยกัน....
เหมือนกับคนที่อยู่ในฝัน...
ขอโทษด้วยนะ อังเดรคุง....ฉันคงช่วยอะไรนายไม่ได้แล้วล่ะ
เพราะตัวฉันเอง...ก็คงจะ....
สายตาหันไปมองอาหารเยอรมันที่อยู่ริมสุด มือบางยื่นมือหวังจะไปตักใส่จาน
แต่ยังไม่ทันจะถึงก็มีอีกคนที่แย่งมันไปซะก่อน
ถึงจะเป็นคนดังก็ใช่ว่าเขาจะไม่กล้าหรอกนะ!
ใบหน้ามนเตรียมจะเงยหน้าขึ้นไปด่า แต่เมื่อได้เห็นใบหน้าของคนตรงหน้า
นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความตะลึง เลือดในกายหยุดลงกระทันหัน
“นาย...”ความตกใจที่คล้ายจะหวากลัวคนตรงหน้าทำให้เขาเดินถอยหลังไปสองก้าว
“อ้าว
ไม่นึกเลยว่าจะได้เจอนายที่นี่นะเนี่ย”ร่างสูงโปร่งผู้มีเรือนผมสีทอง
นัยน์ตาสีฟ้าที่จ้องมองมาที่เขาด้วยสายตากวนๆและแฝงความรังเกียจอยู่ภายใน
“เงียบทำไมล่ะ ไม่คิดจะทักทายเพื่อนเก่าหรือไง”...คำว่าเพื่อนนั้น
ทำให้ใบหน้ามนนั้นเม้มปากแน่น
ทำไมเขาจะจำไม่ได้กันล่ะ คนที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้...
บาร์นี่ คลาวส์
คนที่อยู่ในวันนั้น....
“บาร์นี่ เดินไปไหนบอกกันก่อนสิ”เสียงหวานที่คุ้นหูทำให้เอเลนหันไปมอง
“โทษทีละกัน พอดีเจอคนรู้จักพอดีน่ะ”
“เอ๋ นายรู้จักเอเลนคุงด้วยเหรอ” อังเดรที่เดินเข้ามาทำหน้าแปลกใจ
“รู้จักสิ..อย่าบอกนะว่าพวกนายรู้จักกัน...โลกกลมจริงๆนะเนี่ย”ใบหน้านั้นแกล้งทำเป็นตกใจ
“อย่างงี้ฉันก็ไม่จำเป็นต้องขึ้นเวทีแล้วสิเนี่ย ในเมื่อมีอัจฉริยะอยู่ตรงนี้นี่นา”ทุกคำพูดประชดประชันเหมือนเสียดแทงเข้าไปในร่างของเอเลนที่ยืนอย่างสั่นเทา
“อัจฉริยะ..แสดงว่า เอเลนคุงป็นนักเปียโนด้วยหรอ!”
อังเดรทำหน้าประหลาดใจ
“..อือ...ใช่แล้วล่ะ”เอเลนตอบเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน
“สุดยอดเลยนะ เล่นทั้งดนตรีสากล และก็ดนตรีคลาสสิคแบบนี้”
“ดนตรีสากล?” ร่างสูงทำหน้าสงสัย
“ใช่แล้ว ฉันรู้จักเอเลนครั้งแรกที่งานประกวดดนตรีสากลน่ะ”
“เห งั้นเหรอออ”นัยน์ตาสีฟ้าเหล่มองเขาที่ยืนแข็งทื่อ
“แล้วคุณรีไวล่ะ”พอเขาบอกว่า
รีไวซังคงจะรอเขาอยู่ตรงมุมที่ไม่ห่างจากแถบอหารมากนัก อังเดรก็เลยอาสาไปตาม
ทำให้ตัวเขายืนอยู่กับร่างสูงนั่นตามลำพัง
“หึ เดี๋ยวนี้เปลี่ยนแนวแล้วเหรอ ใช่สินะ คนมันมีพรสวรรค์
แถมยังมาจากตระกูลดังก็งี้แหละ คงไม่มีใครที่จะสู้ได้อยู่แล้ว ตอนนั้น นายคงจะแกล้งทำอย่างงั้นสินะ
เจ้าสัตว์ประหลาด แกล้งทำมาเป็นดูถูกพวกเรา ที่ไม่มีทางเทียบนายได้”ทุกคำพูดที่บาร์นี่พูดออกมา
มันดังสะท้อนอยู่ในหัวของเขา
ประโยคที่ฟังมาแล้วไม่รู้กี่รอบ
คำเสียดสีนินทาจากคนรอบข้างที่ไม่มีวันหยุดหย่อน เพียงเพราะมีพรสววรค์
สายตาที่มองมาด้วยความอิจฉา และรังเกียจ..ทำให้เขาต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว
อยู่ตัวคนเดียว โดยที่ไม่เหลือใคร
ไม่มีเลย...
“เอเลน” เสียงทุ้มที่ดังขึ้นในหัว เรียกสติของเขาให้กลับคืนมา
ใบหน้าคมที่มองมาที่เขาแสดงความเป็นห่วงเล็กน้อย
“ไม่สบายงั้นเหรอ”มือหนาคล้ายจะเอื้อมมือมาอังหน้าผากแต่ร่างโปร่งกลับถอยหลัง
“ไม่เป็นไร...ครับ”เสียงที่พูดอย่างสั่นๆนั้นทำให้นัยน์ตารีขวางมองอย่างแปลกใจ
กับท่าทางที่ดูเปลี่ยนไปของคนตรงหน้า
สายตาหันไปมองร่างสูงที่ยืนยิ้มกวนๆอยู่ข้างอังเดร
“แกเป็นใคร”
“อ่า คุณรีไว นี่เพื่อนของผมเองครับ”
“บาร์นี่ คลาวส์ครับ เป็นนักเปียโน
และก็เป็นเพื่อนกับอังเดร..และเอเลน”ใบหน้านั้นพูดพลางยื่นมือมาทักทาย
รีไวเพียงแค่จ้องมองอย่างไม่แยแส ทำเป็นไม่สนใจมือที่ยื่นมานั้น
พอเห็ยว่าคนตรงหน้าไม่คิดจะทักทายด้วย ร่างที่สูงกว่าจึงได้แต่ชักมือกลับ
“ว่าแต่ ผมอยากจลองฟังเอเลนเล่นเปียโนจัง ดูจากที่บาร์นี่บอก
เอเลนคงเล่นเก่งมากเลยสินะ”
“ใช่แล้วล่ะ เอเลนเป็นถึงนักเรียนดาวเด่นของวิทยาลัยดนตรีชื่อดังที่เยอรมัน
แถมยังได้แสดงคอนเสิร์ทร่วมกับวงออเครสตร้าที่มีชื่อเสียงตั้งหลายวง เรียกได้ว่าเป็นอัจฉริยะในรอบร้อยปีเลยล่ะ”...เสียงที่พูดคล้ายกลับว่ากำลังชื่นชมเขา
แต่ภายในมันกลับแฝงไปด้วยน้ำเสียงของความเกลียดชัง
หยุดนะ...
“และที่มากไปกว่านั้นนะ
เอเลนยังเล่นเครื่องดนตรีได้เกือบจะทุกอย่างเลยล่ะ แค่หยิบๆจับๆนิดหน่อยหรือแค่ดูก็เล่นได้แล้ว
เล่นเอาคนที่เรียนมาหลายปีช้อคหรือเลิกไปเลยล่ะ ฮะๆๆ”
หยุด...พูดได้แล้ว...
“แหม ชักจะอยากฟังขึ้นมาจริงๆนะเนี่ย เอเลนคุงเล่นให้ฟังหน่อยสิ นะๆ”
อังเดรเดินขึ้นไปจับมือบางที่ยังคงก้มหน้าไม่พูดไม่จา
..เล่น...
..เล่น..อย่างงั้นเหรอ
คล้ายภาพเหตุการณ์เมื่อคราวนั้นจะย้อนกลับเข้ามาในความทรงจำ
ตัวเขาที่ยืนอยู่บนเวทีอย่างโดดเดี่ยว สายตาของผู้คนที่มองมา เสียงตบมือที่ดังไปทั่ว
รอยยิ้มอันแสแสร้งที่แฝงความรังเกียจเอาไว้ สายตาที่แสดงถึงความอิจฉาริษยา
...เขาก็แค่อยากจะทำในสิ่งที่เขารักก็เท่านั้นเอง...
...เพราะมันเป็นสิ่งเดียว...ที่ทำให้เขานึกถึงแม่อันเป็นที่รัก...
..ทั้งที่อยากให้ทุกคนมีความสุข...กับเสียงเพลงของเขา....
..แต่สิ่งที่เกิดขึ้นมันกลับตรงกันข้าม....
“...ฉันจะรอ”...คำพูดหนึ่งดังแว่วเข้ามาในหู....คำพูด..ของคนที่เป็นแสงสว่างให้กับเขา...อีกครั้ง
...จริงสิ...ยังมีคนที่อยากจะฟัง...ยังต้องการเสียงเพลงของเขาอยู่...
“..ถ้ารีไวซัง...อยากฟัง...”ใบหน้ามนค่อยๆเงยหน้าขึ้นหันไปมองใบหน้าคมคายที่กำลังมองมาที่เขา
นัยน์ตาคู่นั้นแสดงความเป็นห่วงอยู่ภายใน
...แค่คุณเท่านั้น...
..คุณคนเดียว...ที่ผม...
“...ถ้านายอยากเล่น ฉันก็จะตั้งใจฟัง” คำตอบที่มักจะทำให้ใบหน้านั้นยิ้มออกมาอยู่เสมอ
เพียงแค่ครั้งมันกลับแตกต่างออกไป
ทั้งที่นายยิ้มอยู่แท้ๆ...แต่ทำไมมันถึงดูเหมือนร้องไห้อยู่เลยล่ะ
เอเลน
นัยน์ตารีขวางมองร่างโปร่งบางที่เดินเหมือนคนไร้วิญญาณ สองขาค่อยๆก้าวขึ้นเวทีที่มีแกรนด์เปียโนตั้งเด่นตระหง่านอยู่กลางเวที
ร่างโปร่งบางนั่งบนเก้าอี้บุหนัง
มือบางค่อยวางลงบนคีย์เปียโนอย่างช้าๆ ท่ามกลางสายตาของผู้คนที่จ้องมองอยู่ด้านล่าง
ดูเหมือนจะมีบางคนที่เริ่มจำเอเลนได้ ทำให้เกิดเสียงพูดคุยกัน ริมฝีปากเม้มแน่น
...เริ่มแล้วสินะ...
ทุกประโยคทุกคำพูดถึงมันจะเบาสักแค่ไหน
แต่มันก็ดังก้องอยู่ในหัวของเอเลน เพราะมันเป็นประโยคเดิมๆที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง
ตามหลอกหลอนเรื่อยมา
“.นั่นมัน...เด็กคนนั้นนี่”
“ไม่ใช่ว่าออกจากวงการไปแล้วหรอ ข่าวดังขนาดนั้น”
“เรื่องมันคงเงียบลงไปแล้วมั้ง เห็นหายตัวไปเลยตั้งแต่ตอนนั้น”
เสียงกระซิบของคนที่ดังสะท้อนวนเวียนอยู่ในหัว...ใบหน้ามนนั้นพยายามอดกลั้นความรู้สึกของตน..
อยากจะหนีไปให้พ้นๆจากตรงนี้....
แต่ว่า...เขาต้องเล่นมัน...
ต้องเล่น....
สายทุกคู่ที่เริ่มมองไปที่ร่างที่อยู่บนเวที
สร้างความแปลกใจเป็นอย่างมาก
นั่นรวมไปถึงรองประธานบริษัทห้างสรรพสินค้าใจกลางเมืองด้วย...
Fantasie
impromptu ที่ประพันธ์โดย F. chopin ถูกบรรเลงขึ้นท่ามกลาง
ความเงียบ
นัยน์ตารีขวางจ้องมองร่างโปร่งบางที่กำลังดีดเปียโนอย่าง
คล่องแคล่ว
จะว่าตอนที่ดีดกีตาร์อยู่บนเวทีตอนนี้ก็ดี
ทุกท่วงท่านั้นทำให้เขา
ไม่อาจละสายตาไปจากความสวยงามนี้ไปได้
มือบางที่ยังคงบรรเลงเพลงไปเรื่อยๆ จนกระทั่งอยู่ก็มีภาพๆหนึ่งแล่นเข้ามาในหัวอย่างฉับพลัน
ภาพของ..แม่...นอนอยู่บนเตียง...ก่อนที่จะจากเขาไปด้วยความเงียบงัน
ภาพของตัวเขา ที่ยืนโดดเดี่ยว
ท่ามกลางกลุ่มคนที่กำลังมองมาที่เขาอย่างรังเกียจ
ซ้อนทับกับสายตาของคนที่มองเขาเหมือนกำลังมองสัตว์ประหลาด
ภาพของชาวเมืองที่กำลังด่าทอเขา...ไล่ให้เขาไปตายซะ...
เสียงความยินดี..กับการตายของเขา...
ตายไปซะเจ้าสัตว์ประหลาด...
เจ้าไททันตัวสุดท้าย....
นัยน์ตาสีมรกตเบิกตากว้าง ลมหายใจเริ่มแรงขึ้นด้วยความหวาดกลัว
พร้อมกันที่นิ้วมือกำลังจะกดเสียงลงไป
....แต่กลับมีแต่ความเงียบ
เมื่อเสียงได้ขาดหายไปกระทันหัน นัยน์ตารีขวางที่ยังคงจ้องมองด้วยสายตางุนงง ร่างโปร่งบางนั้นชะงักค้างอยู่ท่านั้นราวกับถูกตรึงเอาไว้
นัยน์ตาคู่นั้นเบิกกว้างคล้ายกับกำลังช้อค
ก่อนที่น้ำตาที่หยดลงมาบนคีย์เปียโนสีขาว
มือบางที่พยามยามขยับแต่กลับยังค้างอยู่ท่าเดิม ก่อนที่นัยน์ตาคู่นั้นจะเริ่มสงบลง
พร้อมกับหัวใจที่เริ่มด้านชา
....เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเหมือนกับวันนั้นไม่มีผิด..ทั้งที่คิดว่าไม่เป็นไร...แต่ว่า...
“อึก..ขยับสิ...ฮึก” เอเลนพูดเสียงสั่น น้ำตายังคงไหลอยู่ไม่ขาดสาย
สายตาที่ดูเจ็บปวดไปถึงขั้วหัวใจ รีไวได้แต่มองคนตรงหน้าร้องไห้ด้วยแววตาที่เริ่มสั่นไหว
ทั้งที่อยากจะเข้าไปปลอบ อย่างจะคว้าร่างนั้นเข้ามากอดเอาไว้
แต่เหมือนมีบางอย่างบาง ที่ขวางกั้นไม่ให้เขาทำได้
เขาจึงได้แต่ยืนดู....ใบหน้าที่กำลังเจ็บปวดนั้น....
มือบางที่ละออกมาจากคีย์ก่อนที่จะเช็ดน้ำตาอย่างลวกๆ
ก่อนที่จะเดินลงมาจากเวที ร่างโปร่งบางที่ดูไร้เรี่ยวแรงนั้นเดินผ่านเสียงซุบซิบนินทา
เดินผ่านอังเดรที่มองเขาด้วยความเป็นห่วง และ...บาร์นี่ที่มองเขาเหมือนสะใจ ก่อนที่จะหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของชายผู้ไม่ได้สูงใหญ่
แต่กลับดูแข็งแกร่งกว่าใคร
ทั้งที่สัญญาว่าจะเล่นให้ฟัง แต่เขากลับ....
“ขอโทษนะครับ...ผมทำให้คุณ....ผิดหวังซะแล้วล่ะ...”ถึงว่าจะเจ็บปวดสักแค่ไหน
แต่ใบหน้านั้นก็ยังคงฝืนยิ้มให้เขา ถึงแม้ว่าดวงตาคู่นั้นจะล่องลอยก็ตามที
เขารู้ว่าคนตรงหน้านั้นดีกับเขามากแค่ไหน...แต่เขาก็ยังทำให้คนตรงหน้าต้องมาเดือดร้อนกับเรื่องของเขา
คนที่ว่างเปล่าอย่างเขา
เพราะฉะนั้น....
ผมคงไม่คู่ควรที่จะอยู่ข้างๆคุณ....
“...เราอย่าเจอกันอีกเลยนะครับ...” ประโยคที่ทำให้ใจของเขาหล่นวูบ
“..หมายความว่ายังไง...เอเลน...”รีไวพูดเสียงเบา
ร่างทั้งร่างชาวาบกับคำพูดของร่างโปร่งบาง
“ขอโทษนะครับ...รีไวซัง” ใบหน้ามนพูดเสียงแผ่วก่อนที่จะเดินผ่านเขาไป
โดยที่ตัวเขายังคงยืนนิ่ง ปล่อยให้คนตรงหน้าจากไปอีกครั้ง
ทำไมล่ะ...เอเลน...
ฉันทำอะไรผิดงั้นเหรอ...
นายถึงได้จากฉันไปอีกครั้ง....
ร่างโปร่งบางเดินเข้าไปในลิฟท์ที่ไร้ผู้คน เมื่อประตูลิพท์ค่อยๆเคลื่อนปิดลงก็เหมือนทุกสิ่งทุกอย่างมันได้จบลง
ความพยายามทุกอย่างที่ผ่านมา...
มันได้พังทลายลง.....ด้วยมือของเขาเอง
....พังลงมาจนหมดสิ้น...จนไม่เหลืออะไร
...แม้กระทั่งหัวใจดวงนี้
เพราะความอ่อนแอของตัวเอง....ทำให้หนีมันมาอีกครั้ง
ร่างทั้งร่างค่อยๆทรุดลงไปกับพื้น น้ำตาที่ยังคงไหลไม่ขาดสาย
เขาคงจะไม่ได้เจอรีไวซังอีกแล้ว....
...คนที่เป็นเหมือนแสงสว่างของเขา...
ท่ามกลางคนในงานปาร์ตี้ที่ยังงุนงงกับเหตุการณ์เมื่อกี้นี้
เสียงพูดคุยกับยังคงดังอยู่
“แหมๆ หนีไปซะแล้ว”บาร์นี่พูดขึ้น เป็นไปตามที่เขาคิดเลย
เจ้านั่นยังติดใจเรื่องวันนั้นอยู่สินะ...ก็โดนไว้ซะเยอะนี่นา
“เอเลนคุงจะเป็นอะไรรึเปล่านะ”ใบหน้าหวานทำหน้าเป็นห่วง
ซึ่งใบหน้านั้นทำให้ความอดทนของใครบางคนขาดสะบั้น
“หยุดแสแสร้งได้แล้ว”เสียงทุ้มดังขึ้น
นัยน์ตารีขวางจ้องไปยังร่างเพรียวเหมือนอารมณ์ที่คุกกรุ่นเต็มที่
“แสแสร้ง?ผมเปล่าสักหน่อย
ผมก็แค่ชวนเอเลนมาเป็นเพื่อนผมเท่านั้นเอง”
“แกยังไม่เลิกพูดแบบนั้นอีกเหรอ
ปากบอกว่าชวนมาเป็นเพื่อนแต่ที่นี่ก็มีแต่เพื่อนของแกไม่ใช่หรือไง
โดยเฉพาะเจ้าบ้าที่ยืนอยู่ตรงนั้น แกรู้อยู่แล้วใช่มั้ยว่ามันรู้จักเอเลน” น้ำเสียงที่เปลี่ยนไปทำให้อังเดรเริ่มไม่พอใจขึ้นมา....
“ไอ้เรื่องที่คุณว่าผมยอมรับ แต่ผมไม่รู้ว่าเอเลนจะไม่ถูกกับบาร์นี่ขนาดนี้สักหน่อย
ผมก็แค่..”เสียงหวานพูดได้เท่านั้นก็ต้องเงียบกริบเมื่อเห็นสายตาเย็นเยียบของรีไว....มันเป็นสายตาของหัวหน้าทหารรีไว...ที่กำลังโกรธจัด
“สรุปว่าแกรู้...และก็แค่อยากจะแกล้งเอเลน....กันเขาออกจากฉันงั้นสินะ....หรือมันจะมีอะไรมากกว่านั้นอีก”น้ำเสียงที่คล้ายจะคำรามของรีไวทำให้คนทั้งห้องยืนนิ่งด้วยความกลัวสายตาที่เหมือนจะฆ่าคนได้ทุกเมื่อ
ทั้งสายตาพวกนั้น...
ทั้งเสียงนินทา
...อยากจะทำลายมันทิ้งให้หมด...
“อะไรกันครับเนี่ย เดี๋ยวนี้เอเลนมีผู้ปกครองคนใหม่แล้วเหรอเนี่ย
ผมขอเตือนคุณไว้ดีกว่านะ ว่าเจ้านั่นน่ะ มันไม่มีทางคบกับใครได้หรอก
เพราะว่าเจ้านั่นมันไม่เคยสนใจเรื่องอื่นนอกจากเรื่องดนตรีหรอกครับ...”
บาร์นี่ที่เดินเข้ามายืนประจันหน้ากับรีไว...โดยที่ไม่ได้รู้ตัวเลยว่า...ตัวเองได้ไปล้ำเส้นคนที่ไม่ควรที่สุดเสียแล้ว
“บาร์นี อย่า”อังเดรมองการกระทำของเพื่อนด้วยสายตาหวาดหวั่น ไม่แปลกหรอกที่บาร์นี่จะกล้าทำท่าทางอย่างนั้น
เพราะว่าเขาไม่ใช่คนในยุคไททัน เขาถึงได้กล้ายืนค้ำหัวแถมยังยื่นมือไปจับไหล่คนตรงหน้าที่กำลังเดือดเต็มที่
“อะไรเล่า
ทำไมนายต้องกลัวลุงตัวกะเปี๊ยกอย่างงี้ด้วยล่ะ....นี่คุณรีไว...ที่ผมต้องการจะบอกก็คือ...”ยังไม่ทันจะพูดจบร่างสูงก็รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่ปะทะเข้าที่เอว
ท่อนขาแข็งแรงที่ฟาดเข้าไปข้างเอวเต็มแรงจนร่างนั้นเซถลาและร้องด้วยความเจ็บปวด...เสียงที่ค่อนข้างรุนแรงนั้นคงจะทำให้กระดูกร้าวหรือไม่ก็ซี่โครงหักไปเลย
ผู้คนในที่นั้นต่างตกใจร้องด้วยความกลัว
“อย่าเอามือสกปรกนั่นมาแตะตัวฉัน...” นัยน์ตารีขางเพียงเหล่มองร่างที่ดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้น
ร่างที่ไม่ได้สูงใหญ่เดินก้าวไปหานายแบบหน้าหวานที่เป็นตัวต้นเหตุ ร่างเพรียวยืนสั่นด้วยความหวาดกลัวคนตรงหน้า
เหมือนกับตอนที่เจอกันครั้งแรกในอดีต
แต่ครั้งนี้ คงตรงหน้าเขาคงจะไม่ปราณีเขาอีกต่อไปแล้ว...
“ฉันเคยเตือนแกแล้วใช่มั้ย....อังเดร...” นัยน์ตารีขวางแสนเย็นเยียบจ้องมองไปที่ร่างตรงหน้าที่กำลังสั่นกลัว
“รีไว!!”เสียงอันคุ้นเคยดังขึ้น
นัยน์ตารีขวางจึงละสายตาหันไปมองร่างสูงที่คุ้นเคย เอลวินนั่นเอง
สายตาเย็นเยียบสบตากับนัยน์ตาสีฟ้าที่กำลังส่งเสียงเตือนเขา และหยุดไม่ให้เขาทำในสิ่งที่จะทำต่อไป...
ใบหน้านิ่งนั้นหันกลับมามองร่างเพรียวที่สั่นเป็นลูกนกอยู่ตรงหน้า
นัยน์ตาเย็นเยียบมองอย่างไร้ความรู้สึกสงสารใดๆ
แม้ว่าดวงตาคู่นั้นจะเคยทำให้เขาหวั่นไหว
แต่ตอนนี้มันไม่อีกต่อไปแล้ว
เพราะภาพของคนที่เพิ่งจากไป ใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตา
กับดวงใจที่เริ่ม
แตกร้าว..มันยังคงตราตรึงอยู่ในหัว
“อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก...ไม่งั้นจะไม่ใช่แค่เพื่อนแกที่จะเจ็บตัว...แต่จะรวมถึงแกและคนที่อยู่รอบตัวแกทุกคนด้วย....แกคงจะรู้สินะว่า...มันไม่ใช่แค่คำขู่...”
เมื่อพูดจบเขาก็หันกายและเดินออกไปจากงาน
โดยมีเอลวินที่เดินตามด้วยความงุนงงเต็มที่
อังเดรมองตามแผ่นนั้นไป น้ำตาค่อยๆไหลออกมา
ใบหน้าหวานยิ้มเยาะให้กับตัวเอง
เขามันโง่เอง...ที่ไปรักคนที่ไม่มีที่ว่างให้เขาตั้งแต่แรก
...ความพยายามของเขามันก็แค่การดิ้นรนหาเรื่องใส่ตัวเท่านั้นเอง...
...จนในที่สุด...ก็โดนเขาเกลียดจนได้...
...มันจบแล้วสินะ...
“รีไว
นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่..แล้วนั่น...เอเลนไม่ใช่เหรอ”เอลวินที่เดินตามสหายร่างเล็กไปด้วยความงุ่นงง
ในหัวมีแต่คำถามมากมาย เขายังตะลึงกับร่างโปร่งบางที่อยู่ๆก็โผล่เป็นที่สนใจในงาน
แถมยังอยู่บนเวที แล้วรีไว...
เสียงทุบกำแพงดังสนั่นจนทำให้เอลวินมองอย่างตกใจ
เพราะเขาไม่เคยเห็นรีไวโกรธขนาดนี้ ใบหน้าคมนั้นกัดฟันกรอดก่อนที่จะสบถออกมา
ทั้งที่สาบานกับตัวเองว่าจะปกป้องนาย...
ทั้งที่ไม่อยากจะเห็นใบหน้าเจ็บปวดนั่นอีกแล้วแท้ๆ.
ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้...เอเลน
หลังจากที่รีไวอารมณ์สงบลงแล้ว เขาจึงเล่าทุกอย่างให้เอลวินฟัง
ที่เล่นเอาอดีตหัวหน้าหน่วยสำรวจถึงกับปวดขมับ
“มิน่าล่ะ
ช่วงนี้นายถึงได้อารมณ์แปรปรวนนัก...ถ้าคนอื่นรู้เข้าคงโกรธนายเป็นฟืนเป็นไฟแน่ๆ
ใช่ว่าจะมีแค่นายคนเดียวที่อยากเจอเอเลนน่ะ...แถมเมื่อกี้ยังไปทำร้ายคนอื่นต่อหน้าสารธารณชนที่มีพวกสื่ออยู่เต็มไปหมด...แล้วฉันจะไปอธิบายพวกเขายังไงเนี่ยฮะ....ไม่ได้ว่าเอเลนไม่สำคัญหรอกนะ
ทำอะไรหัดคิดถึงบริษัทของเราบ้าง....พอเป็นเรื่องเอเลนทีไรนายสติแตกทุกที....”เอลวินที่เริ่มบ่นจนน่ารำคาญ
รีไวจึงได้แต่ทำหน้าหน่ายๆ เพราะเขาเองก็ยอรับว่าผิดอยู่เหมือนกัน....ก็อารมณ์มันพาไปนี่นา...
“แล้วจะเอายังไงต่อล่ะ อังเดรนายก็ระเบิดลงใส่เขาไปเรียบร้อยแล้ว เขาคงไม่กล้ามาเจอนายแล้วล่ะ
เจ้าเพื่อนคนนั้นก็โดนนายทำซี่โครงหักไปแล้ว
จะเหลือใครช่วยบอกเรื่องของเอเลนล่ะทีนี้”...หึ
ถึงยังไงเขาก็ไม่อยากได้ยินเรื่องเอเลนจากปากเน่าๆของมันหรอก
“ฉันว่าฉันช่วยนายได้นะ รีไว”เสียงๆหนึ่งที่ทำให้รีไวและเอลวินหันไปมอง
เหมือนใบหน้านั้นจะดูคุ้นๆอยู่บ้าง ดวงตาของคนทั้งสองถึงได้มองอย่างตกตะลึง
“นาย..เป็นใครน่ะ”คำพูดของรีไวทำให้คนที่ปรากฎตัวแทบทิ่มหัวลงกับพื้น
“อะไรกัน..ตัวฉันมันจืดจางขนาดนั้นเลย...ถึงในอดีตฉันจะไม่ค่อยมีบทเด่น
แต่ในตอนนี้ฉันก็เป็นลุงของเอเลนเลยนะเฟ้ย”...พอได้ยินคำว่าลุงของเอเลนก็ทำให้รีไวเริ่มจำได้
“นาย...ฮานเนส”ชื่อที่ถูกเอ่ยขึ้นำให้เอลวินร้องอ๋อ
“แม่นแล้ว...ฉันนี่แหละคือคนที่พาเอเลนไปอยู่เยอรมัน...”
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น