Fiction Attack on titan : When I meet you again...my little lover 16
:Levi x Eren
:PG-15
By Jonanji
ร่างสูงโปร่งที่กำลังนั่งจิบกาแฟอยู่ในร้านคาเฟ่ร้านหนึ่งด้วยท่าทีเกร็งๆเพราะพนักงานในร้านล้วนแต่เป็นผู้หญิงและหน้าตาที่ผ่านกานคัดสรรมาแล้วว่าสวยน่ารัก
ใช่แล้วมันคือร้านเมดคาเฟ่ ที่เจ้าเพื่อนตัวแสบอยากจะมานักหนา
เจ้าบ้าที่กำลังเหล่เมดสาวในร้านอย่างเมามัน
“โคนี่ ชั้นนัดนายมาคุยนาเหวย ไม่ได้ให้มาเหล่หญิง”นัยน์ตาน้ำตาลอ่อนเหล่มองเพื่อนที่ยุคปัจจุบันเป็นถึงนักกีฬาทีมเบสบอลชื่อดังของญี่ปุ่น
“โธ่ ชั้นก็แค่หาอะไรทำฆ่าเวลารอคนอื่นๆนั่นแหละ”..แจนมองมาที่เจ้าเพื่อนตัวเล็กอย่างไม่สบอารมณ์
“ฉันไม่ได้เรียกนายมาคนเดียวนะเว้ย ยังมีคนอื่นอีก
ร้านแบบนี้มันเหมาะซะที่ไหน” พูดยังไม่ทันขาดคำ
เสียงกริ่งประตูของร้านเมดคาเฟ่ก็ดังขึ้นพร้อมกับลูกค้าที่เดินเข้าพร้อมกับเสียงต้อนรับของเมดสาว
ปรากฎร่างของคนคุ้นตาที่เรียนมาด้วยกันตั้งแต่สมัยมัธยม
ซึ่งเป็นคนสำคัญในการคุยเรื่องที่นัดกันวันนี้ อาร์มิน และมิคาสะนั่นเอง
“ซื้อเค้กไปฝากเอเลนดีมั้ยนะ”ประโยคแรกที่ออกจากปากของสาวแกร่งก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวข้อเดิมๆ
เอเลนลิซึ่มเริ่มออกอาการ
“นั่นสิ เห็นเอเลนเคยบอกว่าร้านนี้เค้กสตรอเบอรี่อร่อย ซื้อไปฝากก็ดีนะ”..คำพูดของอาร์มินที่ช่วยเสริมเล่นเอาคนสองคนที่นั่งมองอยู่ทำหน้ามึน....
“มิคาสะยังพอว่า...แต่อาร์มิน...เดี๋ยวนี้นายเป็นพวกเดียวกับมิคาสะไปแล้วหรือไงฮะ”
“...แหม พูดไม่ดูตัวเองเลยนะแจน
ที่นายยอมมานั่งร้านก็เพื่อจะซื้อเค้กไปฝากเอเลนไม่ใช่หรือไง”
คำพูดของโคนี่ทำให้มิคาสะหันขวับไปที่แจน นัยน์ตาสีนิลแผ่รังสีเยือกเย็นทันที
“..ป เปล่าเว้ย ชั้นจะซื้อมากินเองต่างหาก” แจนพูดพลางเหงื่อตก
เจ้าบ้าโคนี่เอ๊ย อย่าพูดต่อหน้ามิคาสะสิฟะ
เพียงไม่นานนัก เสียงประตูร้านก็เปิดออกอีกครั้ง
พร้อมกับกลุ่มคนคุ้นตาที่เดินเข้ามา
“เธอมาทำอะไรที่นี่”
หญิงสาวผู้มีเรือนผมสีนิลเดินตรงเข้าไปหาหญิงสาวที่ตัวเล็กกว่าเธอ คนที่เป็นคู่ไม้เบื่อไม้เมากันมาตั้งแต่อดีต
“ไม่ใช่เรื่องของเธอ”คล้ายมีกระแสไปแล่นเปรี๊ยะๆออกจากดวงตาของทั้งสอง
ทำให้คนกลางอย่างอาร์มินต้องออกโรง
“อ่า ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ แอนนี่ แจนเรียกให้มาหรอ”
“เปล่า
แค่จะมาซื้อเค้กให้ลูกศิษย์น่ะ”ไม่ต้องบอกว่าลูกศิษย์คนนั้นเป็นใคร
เพราะทั้งคู่ที่เป็นดั่งเพื่อนสนิทย่อมรู้ดี
“งั้นอยู่คุยด้วยกันก็ได้นะ เรียกไรเนอร์กับเบลทรูทมาด้วยก็ได้”
“...แต่ว่า”คล้ายใบหน้านิ่งจะทำหน้าลำบากใจเล็กน้อย
“ไม่เป็นไรหรอกน่า เรื่องมันก็ผ่านมาตั้งนานแล้ว ไม่ต้องคิดมากไปหรอก
แถมมันก็เป็นเรื่องของเอเลนด้วย ”อาร์มินพูดพลางยิ้ม
“..อืม”
หลังจากนั้นไม่นานเบลทรูทและไรเนอร์ก็เดินเข้ามาพร้อมกับหญิงสาวอีกสามคน
เรียกได้ว่าทหารรุ่น 104 เริ่มมาพร้อมหน้าพร้อมตากันแล้ว
“ง่ำๆ โคนี่ แจน
ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”หญิงสาวคนหนึ่งที่เดินนำเข้ามาพร้อมกับมือที่ถือถุงขนม
กำลังเคี้ยวอย่างเมามัน ผมสีน้ำตาลที่รวบเป็นหางม้าและนัยน์ตาสีน้ำตาลเข้ม
“นี่ กินเสร็จแล้วค่อยพูดได้มะ ยัยหัวมัน” แจนมองหน้าของหญิงสาวด้วยสีหน้าเอือมระอา
“ฉันไม่ใช่ยัยหัวมันแล้วนะคะ”หญิงสาวทำหน้าบูดบึ้ง
“ไง ฮิสทอเรีย ยูมิล”โคนี่หันไปทักทายหญิงสาวสองคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง
“สวัสดีจ้ะโคนี่ แจน”สาวตัวเล็กยิ้ม
ความน่ารักของเธอยังคงเป็นนางฟ้าในสายตาของเหล่าทหารรุ่น104เช่นเคย
ซึ่งในยุคปัจจุบันนี้เธอมีอาชีพเป็นนางพยาบาลอยู่ที่โรงพยายาลที่มีชื่อเสียงมากในเมืองหลวง
ส่วนยูมิลนั้น ดูเหมือนจะเป็นหมอฟันในแผนกทันตกรรม
“นี่อย่าจ้องให้มันมากนัก
ฮิสทอเรียน่ะเป็นของชั้น”ยูมิลกอดร่างบางตรงหน้าพลางแลบลิ้นใส่ผู้ชายที่มองเธออย่างหมั่นไส้
“เอาล่ะๆ ไหนๆก็มากันครบแล้วเราว่าเริ่มกันเลยดีก...”
“เอ๋ แต่ฉันอยากกินเค้กก่อนนี่นา”
“นั่นสิ เห็นร้านนี้ขนมอร่อยมากๆเลย ฉันก็อยากจะลองชิมดูเหมือนกัน”
เสียงเจี๋ยวจ๊าวที่เริ่มดังขึ้นทำให้คนนัดเริ่มหน้าทะมึน
“เห็นมั้ยแจน มีแต่คนชอบร้านนี้กันทั้งนั้นแหละ ก้ากๆ”
“.....เออ...ยอม”
“เอเลน”
“เอเลน”อา..เสียง...ของใครกัน
“เอเลน” เสียง..ที่เรียกเขา....ทั้งที่รู้สึกว่าลืมตาอยู่
แต่ทำไม่ทุกอย่างมันขาวโพลนแบบนี้นะ
“เอเลน”...เสียงนั้นเรียกเขาอีกแล้ว....
“..เอเลน”....หัวใจรู้สึกเต้นแรงทุกครั้งที่ได้ยิน ราวกับกำลังร่ำร้องด้วยความโหยหา
ความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั้งจิตใจ
“เอเลน...ฉัน....”
ดวงตาที่ลืมขึ้นอย่างช้าๆด้วยความเพลีย เผยให้เห็นนัยน์ตาสีมรกตฉายแววมึนๆเพราะเมื่อวานแทบไม่ได้นอน
ร่างโปร่งบางนอนอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก ที่กองพะเนินไปด้วยชีทเพลงและหนังสือเต็มพื้น
บ่งบอกว่าเขาอ่านมันอยู่ทั้งคืน นัยน์ตาคู่นั้นมองไปรอบๆห้องที่รกไปด้วยกองกระดาษ
ก่อนที่จะส่งเสียงฮึกับตัวเอง
ไม่ว่าจะหลีกหนีมันไปแค่ไหน มันก็ยังกลับมาอยู่ดี
ตัวตนของเขาที่ไม่เคยทำอะไรเลยนอกจากสิ่งนี้
เสียงดนตรีที่เปรียบเสมือนสิ่งเดียวที่ช่วยเยียวยาจิตใจของเขาและทำลายตัวเขาเอง
ที่ตัวเขากลับมาที่นี่
ก็เพราะต้องการที่จะลืมทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาเป็น
แต่ตอนนี้เขากำลังกลับไปพึ่งพามันอีกครั้ง
เพียงแค่คนที่โทรมาเมื่อวาน
เพียงแค่...เรื่องของเขาคนนั้น
คนที่เริ่มเข้ามาอิทธิพลต่อใจของเขา
ยังไม่รวมกับความฝันแปลกๆที่ช่วงนี้เกิดขึ้นบ่อยเหลือเกิน
ทั้งภาพของสถานที่ที่เขาไม่รู้จัก ร่างของคนที่เลือนรางที่มันเริ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ
และเสียงของผู้ชายคนหนึ่งที่รู้สึกโหยหาทุกครั้งที่ได้ยิน
เสียง..ที่เรียกชื่อของเขา
ร่างโปร่งบางเดินท่ามกลางผู้คน จุดมุ่งหมายคือสถานที่นัดพบกับคนที่เขารับโทรศัพท์เมื่อวาน
เอเลนหยุดยืนอยู่หน้าโรงแรมระดับห้าดาว
ซึ่งร้านอาหารที่อังเดรนัดเขานั้นอยู่ด้านในโรงแรมนี้
ด้วยลักษณะการแต่งตัวของเขาที่สวมเสื้อยืดสีเขียวอ่อนสวมทับด้วยเสื้อฮูทสีดำ
กางเกงขาเดฟและรองเท้าผ้าใบที่ดูทะมัดทแมงตามประสาวัยรุ่นทั่วไป มันอาจจะไม่ค่อยเหมาะกับร้านที่ดูหรูเหมือนภัตตาคารขนาดนี้
ใบหน้ามนทำสีหน้าลำบากใจอยู่เล็กน้อยที่จะเดินเข้าไป
ระหว่างที่ลังเลอยู่นั่นเอง ร่างเพรียวของใครบางคนก็เดินเข้ามาทักเขาเสียก่อน
“เอเลนคุง มาถึงเร็วจังนะ” ใบหน้าหวานที่ประดับรอยยิ้มอยู่อยู่ตลอดเวลา
นัยน์ตาสีมรกตทอดมองไปยังรูปร่างของคนตรงหน้าที่ผอมเพรียวดูดี สวมด้วยเสื้อแขนสั้นเกยศอกดูมีสไตล์
ผ้าพันคอยาว กางเกงรัดรูป และรองเท้าหนัง เสื้อผ้าทุกชิ้นล้วนเป็นของแบรนด์เนมซึ่งสมแล้วที่เป็นนายแบบชื่อดัง
“เข้าไปข้างในกันเถอะ”
ดูเหมือนร้านอาหารที่ว่าจะอยู่ชั้นบนสุดของโรงแรม
ทำให้เห็นวิวทิวทัศน์ของเมืองชัดเจน เขาและอังเดรนั่งอยู่ตรงริมดาดฟ้าทำให้สัมผัสกับลมเย็นสบาย
อาหารที่เสิร์ฟเป็นอาหารฝรั่งเศสที่ตกแต่งสวยงาม และดูท่าจะแพงเอามากๆเสียด้วย
“เชิญเลย ผมเลี้ยงเอง เพื่อเป็นการทดแทนที่เราเริ่มต้นกันไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่”อังเดรพูดพลางยิ้ม
“ขอบคุณนะ” ใบหน้ามนยิ้มบางๆก่อนที่จะตักอาหารเข้าปาก อร่อยดีแฮะ
“เอเลนคุง...ไม่ใช่คนญี่ปุ่นสินะ”
เสียงของอังเดรที่ถามขึ้นทำให้ใบหน้ามนเงยหน้าขึ้นไปมอง
“อ่า อืม พ่อแม่ของฉันเป็นคนเชื้อสายเยอรมันน่ะ ถามทำไมหรอ”
“อ๋อ ไม่มีอะไรหรอก” ใบหน้าที่กำลังยิ้ม
พลางนึกถึงตอนที่ตัวเองไปถ่ายแบบ
ที่เยอรมันเมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อน
ระหว่างที่เดินทางเขาบังเอิญเห็นโปสเตอร์ใบ
หนึ่งเข้า
ภาพของนักเปียโนชื่อดังคนหนึ่งๆที่อยู่ๆก็ออกจากวงการไปอย่าง
กระทันหัน
แปลว่าที่เราเห็นนั่น...คงดูไม่ผิดสินะ
“แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่ญี่ปุ่นล่ะ”
“เพราะว่าแม่น่ะ อยากจะกินปลาซาบะเป็นข้าวเช้าทุกวันน่ะ
แม่ชอบอาหารญี่ปุ่นมาก พ่อก็เลยย้ายมาอยู่ที่ญี่ปุ่นตามใจแม่
ฉันก็เลยโตที่ญี่ปุ่น” ใบหน้ามนพูดอย่างยิ้มแย้มเมื่อนึกถึงตอนที่แม่บอกว่าอยากจะมาญี่ปุ่นเพียงแค่อยากกินปลาซาบะ
แต่พอได้กินจริงๆก็เห่ออยู่ได้ไม่กี่วัน
“หืมม อย่างงั้นเหรอ” ใบหน้าหวานคล้ายจะสนใจเล็กน้อย
ก่อนที่จะเริ่มพูดอีกครั้ง
“เอเลนคุงคงจะรู้ว่าผมเองก็ไม่ใช่คนญี่ปุ่นเหมือนกัน
แต่ว่าที่ผมมาที่นี่ก็เพราะต้องการมาหาคนๆหนึ่ง”
น้ำเสียงที่ดูเปลี่ยนไปทำให้เอเลนมองด้วยความงุนงง
“ผมน่ะ มีคนที่ชอบอยู่ ไม่ว่าวันเวลาจะผ่านไปสักเท่าไหร่
คนๆนั้นก็ตราตรึงอยู่ในใจของผมเสมอมา เขาคนนั้นที่ผมทั้งเคารพ เทิดทูน
และหลงรัก...ถึงแม้ว่าจะได้เจอกันแล้ว....เขาก็ไม่เคยมองมาที่ผมเลยสักครั้ง....เพราะว่าสายตาของเขามักจะมองแต่คนที่อยู่ในใจของเขาเพียงคนเดียว” เอเลนที่ฟังสิ่งที่คนตรงหน้าพูดรู้สึกสั่นไหวในจิตใจ
เพราะความรู้สึกของอังเดรมันช่างคุ้นเคยเหมือนว่าเขาเคยมี....ช่วงเวลานั้นมาก่อน
หรือว่าจะเป็น...คนที่อยู่ในฝันคนนั้น
“ทั้งที่ต้องถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวตั้งนาน ทั้งที่มีผมที่ชอบเขา แต่เขาก็ไม่เคย
สนใจผมเลย
เขานี่ใจร้ายจริงๆเลยเนอะ คุณรีไวเนี่ย” ชื่อที่เอ่ยขึ้นทำให้เลื
อดในกายนั้นหยุดไปชั่วขณะ...นัยน์ตาเบิกกว้างด้วยความตะลึง
อังเดรคุง..ชอบ....รีไวซัง.....
“คุณรีไวน่ะ ไม่เคยเปิดใจให้ใครเลย แถมยังชอบทำหน้าเย็นชาอยู่บ่อยๆ
ต่อให้ผมพยายามแค่ไหน ก็ไม่เคยหันมาสนใจผมเลย...แต่ว่า ตั้งแต่ได้เจอกับเอเลน
คุณรีไวก็ดูจะเปลี่ยนไป...”คำพูดของอังเดรทำให้ใบหน้ามนมองด้วยสายตาสั่นไหว
“ฉันเอง ก็อยากจะสนิทกับคุณรีไวให้มากกว่านี้ เพราะฉะนั้น......ช่วยผมทีได้มั้ย
เอเลนคุง”
“...เอ๊ะ”
จนแล้วจนรอดทุกอย่างก็เข้าสู่ความสงบสุข หลังจากที่วุ่นวายกันเกือบหลายชั่วโมง
เหล่าอดีตทหารรุ่น 104 ก็รวมตัวกันได้เสียที
“เอาละนะ หลังจากที่ทุกคนกินขนมกันเรียบร้อยแล้ว ฉันจะขอเริ่มพูดเรื่องที่
ฉันนัดพวกนายมาคุยกันวันนี้เลยละกัน...ล่าสุดฉันไปงานประกวดแข่งขันวง
ดนตรีสมัครเล่นกับเอเลนมา..”เพียงแค่ได้ยินชื่อนี้เท่านั้นแหละ
สายตาของทุกคนถึงได้จ้องไปที่แจนเป็นตาเดียว
“เอเลนกลับมาเล่นดนตรีแล้วเหรอ”เสียงของฮิสทอเรียดังขึ้น จำไดว่าเธอเคยชื่นชมความสามารถเรื่องดนตรีของเอเลนมาก
เพราะเธอเคยอยู่ชมรมดนตรีที่มัธยมเดียวกันกับเอเลน ประธานชมรมของเธอมักจะตามตื๊อเอเลนให้ไปเข้าชมรมอยู่บ่อยๆ
หรือบางทีก็ลากให้มาช่วยเอาดื้อๆ เธอจึงเห็นเอเลนอยู่ในห้องดนตรีอยู่บ่อยครั้ง
แถมยังเล่นเก่งมากด้วย
แม้แต่มิคาสะกับอาร์มินก็ยังแปลกใจ เพราะตั้งแต่ที่เอเลนกลับมาจากเยอรมัน
ก็ไม่เคยเห็นเอเลนแตะเครื่องดนตรีเลย ถึงพวกเขาจะแอบมีรู้มาบ้างว่า
เอเลนชอบไปอยู่กับวงดนตรีวงหนึ่งอยู่ก็เถอะ
“เดี๋ยวนะ ไอ้งานประกวดนี่มันเล่นเป็นวงสากลไม่ใช่หรอ แต่เอเลนน่ะเล่นดนตรีคลาสสิคนี่นา”
เบลทรูทพูดขึ้น
“....เหอๆ ก็เพราะเจ้านั่นมันไม่ปกติไง”แจนยิ้มเจื่อนๆ
พอนึกถึงเหตุการณ์ตอนนั้น เขายังอึ้งไม่หาย
“โธ่
ฉันก็อยากเห็นเอเลนเล่นบ้างจัง”..คนที่ดูจะไม่ค่อยได้เห็นคงจะมีแคโคนี่
กับซ่าเท่านั้นแหละ
ก็ชอบทำตัวติงต๊องไปวันๆนี่นา
“เอ่อ...นั่นแหละ นอกจากนั้นฉันก็ยังเจอหัวหน้ารีไวอีกด้วย”เมื่อชื่อของชายผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดของมวลมนุษยชาติถูกเอ่ยขึ้น
ทุกคนต่างก็มีปฎิริยาที่แตกต่างกันออกไป โดยส่วนใหญ่จะหน้าซีดกันเป็นแถวก็เถอะ
โดยเฉพาะซาช่าที่ทำหน้ากลัวสุดขีด
“ฉันก็เจอแล้วเหมือนกัน”อาร์มินพูดขึ้นพลางหัวเราะแหะๆ โดยมีมิคาสะที่ทำหน้าทะมึนพลางพึมพำที่จับใจความได้ว่า
เจ้าเตี้ย...
“ฉันก็ด้วย”ไรเนอร์ที่พูดพลางทำหน้าซีดไปด้วย โดยมีเบลทรูทที่ซีดหนักอยู่ข้างๆ
ถึงเขาจะไม่ได้อยู่ใกล้ชิดกับอดีตหัวหน้ารีไวแต่แค่เพียงครั้งเดียวเขาก็รับรู้ได้ถึงแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ออกมาจากร่างที่ไม่ได้สูงใหญ่นั้นมาแล้ว
คงจะมีแค่แอนนี่คนเดียวที่ยังคงไม่สะทกสะท้าน
“แล้วหัวหน้าเค้าได้เจอกับเอเลนรึยังหรอ”ฮิสทอเรียพูดขึ้น
“เจอแล้วล่ะ...แต่ว่า....ขนาดเป็นหัวหน้าเอเลนก็ยังจำไม่ได้อยู่ดี...”คำพูดนั้นทำให้ทุกคนทำสายตาผิดหวังเล็กน้อย
ดูเหมือนความหวังสุดท้ายจะไม่เป็นผล
แต่อย่างน้อย..สาเหตุที่ทำให้เอเลนกลับมาเล่นดนตรีก็คงเป็นเพราะหัวหน้ารีไวแน่ๆ
“และที่แย่ไปกว่านั้นก็คือ....”ยังไม่ทันจะพูดจบ
ใบหน้าของแจนก็ต้องนิ่งค้างไปเสียก่อนเพราะคนที่เขากำลังจะพูดถึงกำลังซื้อของอยู่ในร้าน
“เฮ้ แจน ทำหน้าอึ้งทำไมฟะ...”โคนี่พูดพลางมองตามก่อนที่จะทำหน้าแบบเดียวกับแจน
ทุกคนได้แต่มองตามและก็หน้าอึ้งตามกันไป
เพราะมันช่างคล้าย...กับใครบางคนเหลือเกิน
จนกกระทั่งใบหน้านั้นหันมา ทุกคนถึงกับตะลึงงัน....
“อ้าว นั่น คุณกิสชูไตน์นี่นา” ทุกคนหันไปมองคุณกิสชูไตน์เป็นทางเดียว
เล่นเอาคนโดนทักถึงกับทำตัวไม่ถูก
“อ เอ่อ ง ไง” ร่างเพรียวที่เดินเข้ามาทำให้ทุกคนมองหน้าเขาชัดเจน
ทั้งใบหน้าที่ดูหวานเกินกว่าที่จะเป็นผู้ชาย เรือนผมสีน้ำตาลอ่อนระต้นคอ
การแต่งกายที่ดูใช้ของแบรนด์เนมซึ่งทำให้คนตรงหน้าดูดีมีฐานะ และโดยเฉพาะนัยน์ตาสีเขียวสดคู่นั้นอีก...
“ขอโทษที่ตอนนั้นไม่ได้ทักทายนะครับ คนพวกนี้คือเพื่อนของคุณหรอครับ”
“อา ใช่”
“ดีที่ได้รู้จักนะครับ ผมอังเดร รัสเซล
ครับ”ใบหน้าหวานโปรยยิ้มให้พวกเขา
ก่อนที่จะสะดุดสายตาไปที่ซาช่าที่ทำหน้าเลอหลา
“เป็นอะไรรึเปล่าครับ..หน้าผมมีอะไรติดหรือเปล่า
หรือว่า...ผมจะหน้าเหมือนคนรู้จักของคุณ?”
“ป เปล่าค่ะ ชั้นแค่เห็นว่าคุณหน้าตาดีมากก็เลย...”ซาช่าพยายามกลบเกลื่อน
เพราะรูปร่างของคนตรงหน้าได้ว่าดูดีมากทีเดียว ทั้งหน้าตาที่หวานเกินผู้ชาย
ผิวที่ดูขาวเรียบเนียน ร่างสูงเพรียวสไตล์นายแบบ....นายแบบ?
“..ขอบคุณครับ...งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ พอดีมีนัด...แล้วเจอกันนะครับ”พูด
จบร่างเพรียวก็เดินจากไป
ทิ้งให้คนที่ยังงงกับการมาแบบสายฟ้าแลบเมื่อกี้
“....เจ้าคนหน้าเหมือนเอเลนเมื่อกี้นี้มันเป็นใครน่ะ”
“..ถ้าจำไม่ผิด เขาเป็นนายแบบชื่อดังมากใช่รึเปล่าคะ”
“แล้วนายไปรู้จักเจ้านั่นได้ยังไงฮะ แจน”..คนถูกถามได้แต่กุมขมับ
นึกถึงวันนั้นที่ร่างเพรียวนั้นดูเหมือนค่อนข้างใกล้ชิดกับหัวหน้ามาก่อน
แถมดูท่าว่าจะมีความทรงจำเมื่ออดีตเสียด้วย การปรากฎตัวของอังเดรในตอนนั้น
ส่งผลต่อเอเลนมากทีเดียว
“ก็เรื่องนี้แหละที่ฉันเรียกพวกนายมา...ดูเหมือนเราจะเจอตัวปัญหาเข้าให้แล้วล่ะ”
นิ้วเรียวที่กดวางสายโทรศัพท์
ใบหน้าหวานนั้นเรียบเฉย ตอนนี้เขาอยู่หน้าห้างสรรพสินค้าชื่อดังใจกลางเมือง ผู้คนที่เริ่มเดินกันขวักไขว่แสดงถึงช่วงเวลาเย็น
แสงสีต่างๆเริ่มเห็นตามท้องถนนเพราะท้องฟ้าที่เริ่มมืดลง
เสียงฝีเท้าที่ใกล้เข้ามาทำให้ใบหน้าหวานหันไปมองก่อนที่จะกลับมายิ้มดังเดิม
“มีธุระอะไร”เสียงตัดรอนที่ดูไร้เยื่อใยมากกว่าที่เคย
คงจะเป็นเพราะเขาไปยุ่งกับเด็กคนนั้นสินะ
“อย่าทำหน้าน่ากลัวอย่างนั้นสิครับ
คุณรีไว” ดูเหือนว่านัยน์ตารีขวางนั้นจะไม่ยอมอ่อนลงเลย
ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้มองเขาด้วยสายตาดุดันขนาดนี้แท้ๆ
เป็นเพราะเด็กคนนั้นใช่มั้ย
“ผมรู้ว่าตลอดมาคุณยังคงยอมคุยกับผมแบบนี้
เพราะว่าผมหน้าเหมือนคนที่
คุณโหยหามาตลอด ถึงแม้ว่าคุณจะหลบหน้าผมซะเป็นส่วนใหญ่ก็เถอะ”เขา
ยังคงเป็นคนที่เป็นฝ่ายพูดก่อนอยู่เสมอ
เพราะคนตรงหน้าไม่เคยคิดจะสนใจ
ว่าชีวิตเขาจะเป็นยังไง...
“ตอนนี้เด็กที่คุณเฝ้ารอกลับมาหาคุณแล้ว
คุณรีไวคงจะไม่ต้องการผมแล้วสินะ”เขาพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ
แต่ใบหน้าคมนั้นไม่ได้ไม่ได้มองเขาเปลี่ยนไปจากเดิมเลยสักนิด
มีเพียงเสียงถอนหายใจก็เท่านั้น
ทั้งที่เด็กคนนั้นจำเรื่องของคุณไม่ได้แท้ๆ...แต่เป็นผมต่างหาก
“ฉันบอกแล้วไง
ถึงแม้ว่าฉันจะได้เจอเอเลนหรือไม่ ฉันก็ไม่มีวันหันไปชอบนายได้หรอก
ถึงจะพยายามสักแค่ไหนก็ตาม เพราะฉะนั้น นายควรเลิกยึดติดกับฉันเสียที”ใบหน้าที่มองอย่างเฉยชา
ทำให้ในหัวใจรู้สึกเจ็บขึ้นมา ถึงมันจะเริ่มด้านชาแล้วก็เถอะ
เพราะไม่ว่าเมื่อไหร่
คนตรงหน้านี้ก็ไม่เคยเปิดใจให้เขาเลยสักครั้ง
“...ถ้าอย่างนั้น
พรุ่งนี้ ช่วยไปกับผมได้มั้ยครับ นี่จะเป็นคำขอครั้งสุดท้าย
แล้วผมจะยอมตัดใจจากคุณ”เขาจ้องมองดวงตาสีนิลคู่นั้นด้วยสายตาขอร้อง ซึ่งมักจะถูกเบือนหนีอยู่เสมอ
เขารู้ว่ามันเพราะอะไร
“...ได้”
เพราะคนตรงหน้ามักจะใจอ่อนอยู่เสมอ เมื่อมองมาที่ดวงตาคู่นี้
“ขอบคุณนะครับ
คุณรีไว”
เขาจะไม่มีวันยอมแพ้หรอก
ในเมื่อตัวเขานั้นเป็นคนที่เจอก่อน ถึงแม้ว่าพรหมลิขิตจะกำหนดมาว่ายังไงก็ตาม
เขาก็จะทำลายมันให้ดู
ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม
ร่างโปร่งบางเดินกลับบ้านท่ามกลางผู้คน
ในใจยังคิดถึงเรื่องเมื่อตอนบ่าย สิ่งที่ได้คุยไป กับอังเดร
“เอเลนช่วยไปเป็นเพื่อนผมหน่อยได้มั้ย”...คำขอที่เขาไม่อาจจะเข้าใจได้....ถึงปากจะบอกว่าจะช่วยแต่ทำไมในใจมันกลับ....เขาไม่ได้คิดอะไรกับรีไวซังแบบนั้นซะหน่อย
ก็แค่รู้สึกเคารพก็เท่านั้นเอง เพราะรีไวซังทั้งดูดี และก็แข็งแรง ถึงภายนอกจะดูโหดๆแต่ก็ใจดีมากๆ....เขาก็แค่...
ริมฝีปากบางเม้มแน่นก่อนที่จะส่ายหัวแรงๆ เขาไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้น...
พรุ่งนี้ก็แค่ทำตัวปกติก็พอ...
ทำตัวปกติ...
...ปกติ
ท่ามกลางความฝันที่ล่องลอย ตัวเขารับรู้ถึงสายลมเย็นสบาย
ใบหน้าที่สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของธรรมชาติที่สงบ ภาพของตัวเขาที่กำลังนอนหลับอยู่ใต้ต้นไม้ต้นใหญ่ที่ให้ร่มเงา
ซึ่งเป็นเพียงต้นไม้ต้นเดียวที่ตั้งอยู่ด้านหลังปราสาทของหน่วยสำรวจ
ใบหน้ามนคล้ายจะผ่อนคลายเมื่ออยู่ท่ามกลางธรรมชาติ
จำได้ว่าตอนเด็กเขาก็ชอบที่จะมานอนหลับอยู่ใต้ร่มเงาไม้แบบนี้
เพราะมันทำให้เขารู้สึกสงบ....ปล่อยใจไปกับสายลมที่พัดผ่านใบหน้าไปอย่างแผ่วเบา
เหมือนหยุดพัก...กับช่วงเวลาที่มีแต่ความโหดร้าย...ที่พยายามจะหลีกหนีสักเท่าไหร่
มันก็ตามมาหลอกหลอนเขาอยู่ร่ำไป
สัมผัสที่ชื้นแฉะรอบดวงตาและลมหายใจที่เริ่มติดขัดทำให้รู้ว่าตัวเองกำลังฝันร้ายอีกครั้ง
ใบหน้ามนที่ยังคงผจญกับฝันร้ายทำให้ไม่รู้ตัวว่ามีใครกำลังเดินใกล้เข้ามา
มีเพียงเงาที่ไม่ใหญ่นักที่ทาบทับลงมา ตัวเขาที่เริ่มรู้สึกตัวแต่ดวงตากลับไม่ยอมตื่น
มีเพียงเสียงที่ได้ยินอย่างแผ่ว กับสัมผัสที่เรือนผม มือหนาของใครบางคนที่กำลังลูบหัวเขาอย่างอ่อนโยน
คล้ายกำลังกล่อมให้เขาได้ฝันดี และนิ้วเรียวที่ช่วยเกลี่ยน้ำตานั้น
เหมือนกำลังปลอบประโลมเขา....และเรียกชื่อของเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
“...เอเลน”ความอบอุ่นที่สัมผัสได้นั้นทำให้ใบหน้ามนนั้นอยากจะลืมตา....อยากจะเห็นคนที่พูดกับเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนนี้...
ใครกัน....ใครที่เรียกเขาด้วยเสียที่อ่อนโยนแบบนี้..ในหัวพยายามนึกใบหน้าของคนๆนั้น
คนที่หัวใจเรียกร้องตลอดมา...คนที่เขา...รัก?
ดวงตาสีมรกตปรือขึ้นด้วยความง่วงงุนโดยที่ยังมึนงงกับความฝันเมื่อกี้นี้
ฝันถึงเขาคนนั้นอีกแล้ว....ความฝันที่รู้สึกมีความสุขจนไม่อยากตื่น....
หลังจากเรียกสติตัวเองอยู่สักพัก ร่างโปร่งบางที่เผลองีบอยู่บนโซฟาในสภาพเหมือนเมื่อวานเด๊ะๆ
เพราะว่ามัวแต่กังวลทำให้เผลอซ้อมหนักจนเกือบไม่ได้นอนอีกแล้ว.....แต่เดี๋ยวนะ...นี่มันกี่โมงแล้ว...จำได้ว่าอังเดรนัดสิบเอ็ดโมง....สายตาเหลือบไปมองนาฬิกาก่อนที่จะเบิกตากว้าง
อีกสิบห้านาที!!!!!! ร่างโปร่งบางกระเด้งออกจากโซฟาก่อนที่จะรีบวิ่งผ่านน้ำแต่งตัวแบบลวกๆก่อนที่จะรีบออกจากบ้าน
บ้าที่สุดเลย.....ร่างโปร่งบางวิ่งไปเรื่อยๆพลางนึกถึงคนที่กำลังรอเขาอยู่....
ร่างอันสันทัดที่กำลังยืนอยู่ที่ลานน้ำพุหน้าห้างสรรพสินค้าชื่อดังซึ่งตัวเขาเป็นเจ้าของ...ที่ที่เขานัดกับอังเดรเอาไว้...เพราะว่าวันนี้เป็นวันหยุด
เสื้อผ้าถึงได้เปลี่ยนจากสูทไปเป็นชุดธรรมดา
เขาสวมเสื้อยืดสีดำคอเต่าสวมทับด้วยเสื้อโค้ทยาว กางเกงสีดำและรองเท้าหนังหุ้มข้อ
สายตามองหาคนที่นัดกันเอาไว้
...ถึงบางทีเขาจะรู้สึกเห็นใจเจ้าเด็กนั่นเล็กน้อย
แต่มันก็ช่วยอะไรไม่ได้....ในเมื่อในใจของเขานั้น มันมีแค่คนๆเดียวเท่านั้นที่จะเข้ามาได้...
ทุกอย่างจะจบลงวันนี้...
“มาเร็วจังนะครับ” เสียงทักทำให้ใบหน้าคมหันไปมอง
ร่างเพรียวที่ยังคงใส่ชุดที่เห็นจนคุ้นตา
เพราะต้องโปรโมทแบรนด์ที่ตัวเองเป็นพรีเซนเตอร์อยู่เสมอ เขาเตรียมที่จะเดินไปแต่มือเรียวกลับดึงเสื้อเขาไว้
“เดี๋ยวครับ ยังมีอีกคนนึง” คำพูดของอังเดรทำให้เขาแปลกใจ
“ใคร”
“เดี๋ยวคุณก็รู้เองแหละครับ”...ใบหน้าหวานยิ้ม....ไม่นึกว่าจะมาสายแบบนี้เลยแฮะ..
“อย่ามาเล...”ยังไม่ทันพูดจบเสียงฝีเท้าที่ดังใกล้เข้ามาทำให้ใบหน้าคมหันไปมอง
ก่อนที่จะเบิกตากว้างมองร่างโปร่งบางที่กำลังเอามือชันเข่าพลางหอบเพราะวิ่งมา
“..ขอโทษ..ที่มาสาย...ครับ”ใบหน้ามนนั้นมีเหงื่อเล็กน้อย ทั้งการแต่งตัวผมเพ้าที่ดูยุ่งเหยิงเหมือนคนรีบร้อนออกจากบ้าน
“...เอเลน..ทำไม...”เขาพูดเสียงเบา
“ผมชวนมาเองแหละครับ...ขอโทษที่ไม่ได้บอกก่อนนะครับ แต่ผมคิดว่า
ถ้าเอเลนมาด้วยคุณรีไวคงจะอารมณ์ดี แล้วผมก็จะชวนเอเลนไปปาร์ตี้คืนนี้ด้วย”ใบหน้าคมมองอย่างไม่เข้าใจ
“เอ๊ะ..ปาร์ตี้”...ใบหน้ามนฉายแววมึนงงเล็กน้อย..คงไม่รู้แน่ๆ
“ใช่แล้วล่ะ..เอเลนคุงสัญญาว่าจะไปเป็นเพื่อนผมนี่เนอะ”...สัญญา...สัญญากันตอนไหน
“อ...อือ”
“อังเดร..นาย..”เขามองไปที่อังเดรอย่างคาดโทษ
ทั้งๆที่เคยบอกแล้วว่าอย่ายุ่งกับเอเลน แต่เจ้าเด็กนี่มันก็ยัง...
“มีอะไรรึเปล่าครับ”ใบหน้าหวานยิ้มอยู่ข้างๆเอเลนที่มองมาที่เขา
เขาได้แต่ส่งเสียงชิ
“..เปล่า”
“ในเมื่อมาครบกันแล้วก็ไปกันเถอะครับ”ใบหน้าหวานพูดขึ้นก่อนที่จะหันมาจูงมือเอเลนเดินไปหน้าเฉย
ปล่อยให้นัยน์ตารีขวางมองตามด้วยความงุนงง
...เจ้าเด็กนั่นคิดจะทำอะไรกันแน่...
ใบหน้ามนมองคนตรงหน้าที่กำลังจูงมือเขาด้วยสีหน้างุนงง โดยที่มีรีไวซังเดิน
ตามอยู่ข้างหลัง
“เอเลนคุง เราจะไปกินข้าวที่ไหนกันดี”ใบหน้าหวานหันมาถามเขาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
“..ล แล้วแต่เลย”
“..เอ๋....ถ้างั้น...คุณรีไว เราจะไปกินข้าวที่ไหนกันดีครับ”
“..แล้วแต่เอเลน”..แล้วไหงวนกลับมาที่เขาล่ะเนี่ย
เอเลนมองใบหน้าของทั้งสองที่จ้องมาที่เขาเป็นตาเดียว
สุดท้าย...เขาก็ต้องเป็นคนเลือกร้านจนได้ ซึ่งมันก็เป็นร้านอาหารญี่ปุ่นธรรมดาที่ไม่ค่อยไกลจากห้างสักเท่าไหร่
ซึ่งมันเป็นร้านโอโคโนมิยากิ หรือพิซซ่าญี่ปุ่นนั่นเอง
เอเลนหันไปมองสองคนที่ยืนอยู่หน้าร้านด้วยสายตาทึ่งๆ
“ไม่เคยมากินกันหรอครับ”...ทั้งสองได้แต่ส่ายหน้า แต่เขาจะไม่ค่อยแปลกสักเท่าไหร่
ในเมื่อคนหนึ่งเป็นถึงนายชื่อดัง ส่วนอีกคน...จากคราวที่พาไปกินร้านราเมงคราวนั้น...ร้านแบบนี้ก็คงไม่เคยอีกแน่ๆ
ทั้งสามคนเข้ามานั่งในร้านในส่วนที่เป็นโซฟาโดยที่อังเดรกับรีไวซังนั่งฝั่งเดียวกัน
ส่วนตัวเองนั่งฝั่งตรงข้าม
ซักพักพนักงานร้านก็เข้ามาบริการสั่งอาหาร
ซึ่งแน่นอนว่าเอเลนเป็นคนสั่ง
เอเลนนั่งมองใบหน้าของทั้งสองที่ดูจะตื่นเต้นกับพนักงานที่เข้ามาผัดโอโคโนมิยากิมองตาไม่กระพริบ
“เอเลนคุง เจ้านี่มันกินยังไงน่ะ”อังเดรมองอาหารที่วางอยู่บนเตาร้อนๆพลางมองอุปกรณ์ที่วางอยู่บนโต๊ะ...ซึ่งมันมีเพียงแค่จานกับ...ตะหลิวเหล็กอันเล็กๆอันหนึ่ง...แล้วไหนล่ะช้อนส้อม
“ก็ใช้เจ้านี่ตัดเป็นชิ้นๆแล้วก็...”มือบางที่ผัดนู่นหั่นนี่อย่างคล่องแคล่วท่ามกลางสายตาของคนที่นั่งดูฝั่งตรงข้าม
“ดูน่าสนุกจังนะครับ”
อังเดรมองอ่างตื่นเต้นเช่นเดียวกับนัยน์ตารีขวางที่จ้องมองคนที่หั่นโอโคโนมิยากิใส่จานก่อนที่จะยื่นมาให้เขา
“นี่ของรีไวซังครับ” แต่ยังไม่ทันจะถึงมือ คนข้างๆก็รับมันไปเสียเอง
“คุณรีไวไม่ถูกกับของร้อนนี่ครับ จานนี้ผมกินเองดีกว่า”
“....งั้นหรอครับ..ขอโทษนะครับ” ให้หน้ามนนั้นเหมือนจะนิ่งไปเล็กน้อย
“ฉันไม่เป็นไร”
“เอเลนคุงดูมากินบ่อยนะครับเนี่ย”
“อังเดรคุงกับรีไวซังต่างหากที่แปลก
ทั้งที่อยู่ญี่ปุ่นแท้ๆไม่เคยกินได้ยังไงครับเนี่ย”ใบหน้ามนยิ้มกลบเกลื่อน
“..นั่นสินะครับ อาจจะเพราะว่าผู้จัดการองผมค่อนข้างเข้มงวดเรื่องอาหารน่ะครับ
แต่ว่า มันก็ดูน่าสนุกดีนะครับ” ใบหน้าหวานยิ้มพลางพูดโน่นพูดนี้ พอเริ่มทำเป็นกันแล้วการกินอาหารก็จะสนุกกันขึ้น
เอเลนมองอังเดรที่กำลังตักอาหารให้คนข้างๆ
ซึ่งดูเหมือนใบหน้านั้นจะดู
ลำบากใจเล็กๆ....นัยน์ตาสีมรกตเหม่อมองคนทั้งสองที่พูดคุยกันด้วยควา
มรู้สึกที่ไม่อาจคาดเดาได้
...เหมือนคำพูดของอังเดรเมื่อวานจะดังขึ้นมาในหัว…
หลังจากที่กินอาหารกันเสร็จเรียบร้อย อังเดรก็บอกว่าอยากจะไปเดินซื้อของสักหน่อย
ซึ่งมันก็คงจะเป็นย่านช้อปปิ้งที่ค่อนข้างมีราคาพอสมควร
เพราะเดินไปทางไหนก็มีแต่ร้านที่ดูหรูหราและตกแต่งสวยงามแถมยังเป็นแบรนด์นอก
เอเลนเดินตามคนทั้งสองที่ดูจะคุ้นชินกับการที่มีพนักงานมาต้อนรับ
และจัดแจงทุกอย่างให้พร้อม
“เอเลนคุง
คิดว่าตัวนี้เป็นยังไงบ้าง”มือบางหยิบเสื้อตัวหนึ่งขึ้นมาทาบพลาง
หันมาหาเขา เขาได้แต่พยักหน้า
“...คุณรีไวคิดว่ายังไงครับ” ใบหน้าหวานนั้นยิ้มก่อนที่จะหันไปถามความเห็นคนที่กำลังนั่งอยู่ข้างๆเขา
“...ก็ดี”
ดูเหมือนคนที่ซื้อจะมีแค่อังเดร
ซึ่งเจ้าตัวก็ได้แต่ลากพวกเขาไปร้านนู้นที ร้านนี้ที
จนถุงกระดาษในมือเริ่มจะเยอะขึ้นเรื่อยๆจนเริ่มถือไม่ไหว
“แหม ยังอยากจะไปอีกสักร้านนะเนี่ย”อังเดรพูดอย่างเสียดาย
พลางมองถุงเสื้อผ้าที่กองเต็มพื้น
“จะซื้อไปถมบ้านหรือไง”นัยน์ตารีขวางมองอย่างเหนื่อยหน่าย
โดยมีเอเลนยืนยิ้มแห้งๆ
“เดี๋ยวผมไปนั่งรออยู่ตรงนั้นก็ได้ครับ อังเดรคุงไปกับรีไวซังเถอะ” เขายิ้มบางๆ
“จะดีเหรอ” อังเดรทำหน้าคล้ายจะเกรงใจ
“อื้ม ผมไม่เป็นไรหรอก”
“ถ้างั้น ผมกับคุณรีไวจะรีบไปรีบมานะ” อังเดรพูดก่อนที่จะลากคนข้างๆไปด้วยกัน
“..นายอยู่คนเดียวได้แน่นะ”...เอเลนหันไปพยักหน้าให้รีไวซัง
ใบหน้าคมคล้ายจะลังเลแต่เดินตามร่างเพรียวไป ทำให้ตอนนี้เอเลนอยู่ตามลำพัง
“เฮ้อ..”เสียงถอนหายใจดังขึ้นอย่างแผ่วเบา
ในใจรู้สึกสั่นไหวเมื่อนึกถึงเรื่องในร้านอาหารเมื่อกี้
ทั้งเรื่องที่ทั้งสองคุยกันในเรื่องที่ไม่รู้...แต่มันทำให้เขารู้ตัวว่า....
เขา....ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับรีไวซังเลยสักนิด...
หรือแม้แต่การใช้ชีวิตก็ยังแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง.....
ตอนที่อยู่ในร้านเสื้อผ้านั่นก็ด้วย...รู้สึกได้ว่าพนักงานร้านจะมองเขาด้วยสาย
ตาแปลกๆ
แถมยังมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าอีก...ก็ช่วยไม่ได้นี่นะ.
.
แต่ถึงเขาจะแต่งตัวมาดียังไง มันก็คงไม่ได้ช่วยอะไรหรอก...
คล้ายกับว่า เป็นเขาคนเดียว ที่เข้ามาอยู่ผิดที่
พอยิ่งมองสองคนนั้นอยู่ด้วยกัน
ในใจมันก็รู้สึกเจ็บโดยที่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร....
“..อยากกลับแล้วสิเรา”
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น