Fiction Attack on titan : When I meet you again...my little lover 21
:Levi x Eren
:PG-15
By Jonanji
ความสัมพันธ์เล็กๆที่เกิดขึ้นในวันนั้น ทำให้ความรู้สึกเริ่มเปลี่ยนแปลงไป
ความกล้า...ที่จะทำทุกอย่างเพื่อเขาคนนั้น
เพียงเพราะอยากจะอยู่เคียงข้าง ในวันที่ปราศจากความหวาดกลัว...วันที่อิสรภาพมาถึง
วันที่คุณสามารถโบยบินออกไปบนท้องฟ้าแสนกว้างใหญ่
ผมจะขอสู้อยู่เคียงข้างคุณ...จนกว่าจะถึงวันนั้น
ถึงแม้ว่าร่างกายนี้จะต้องพังทลายไปก็ตาม
วันเวลาที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับความจริงที่ถูกเปิดเผย การต่อสู้
เข่นฆ่า ท่ามกลางหยาดเลือดของมนุษย์และเศษซากของไททัน ไอร้อนที่พวยพุ่งสู่ท้องฟ้าอันหม่นหมอง
ค่อยๆกระจ่างใสเมื่อมันไกล้ถึงจุดจบ
เหล่าหน่วยสำรวจที่ต่างทุ่มเทแรงกายและชีวิตเพื่อต่อสู้เพื่ออิสรภาพ
ถึงแม้ว่าอุปสรรคนั้นบ่อเกิดมาจากมนุษย์ด้วยกันเอง
แต่พวกเขาก็ฝ่าฟันจนมาถึงตอนนี้จนได้
การต่อสู้ครั้งสุดท้าย คือการจัดการไททันหลายร้อยตัวที่จะบุกเข้ามาที่กำแพงเมืองชิกันชิน่า
ซึ่งเป็นปราการด่านสุดท้ายที่เขาจะช่วงชิงมันกลับมา
ทุกอย่างมันจะจบลงในวันนี้
ร่างโปร่งบางยืนอยู่บนกำแพงที่ทอดยาวไปไกล นัยน์ตาสีมรกตจ้องมองเบื้องหน้าที่มีฝูงไททันคลืบคลานเข้ามาไกล้ทุกขณะ
ภายใต้ท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ที่เป็นสีส้มยามเย็น
“เอเลน” เสียงเรียกของหญิงสาวผู้เป็นดั่งครอบครัว
พร้อมกับเพื่อนสนิทในวัยเด็ก
และเหล่าเพื่อนที่มองมาด้วยสายตามุ่งมั่นและแฝงไปด้วยความหวาดหวั่น ใบหน้ามนยิ้มบางๆเป็นนัยว่าไม่ต้องเป็นห่วง
พอหันไปอีกด้านก็พบกับร่างที่ไม่ได้สูงใหญ่แต่แข็งแกร่งกว่าใคร
นัยน์ตารี
ขวางจ้องมองมาที่เขา
ถึงภายนอกจะดูเรียบเฉยแต่เขาก็รับรู้ได้ว่าหัวหน้า
กำลังเป็นกังวลเกี่ยวกับเขา
“ไม่ต้องกังวลหรอกครับหัวหน้า ผมยังสู้ไหว”นัยน์ตาที่ฉายแววมุ่งมั่น
เขาพร้อมที่จะสู้ทุกเมื่อเพราะความฝันที่รอคอยมานานแสนนานกำลังจะเป็นจริงแล้วในวันนี้
“นายห้ามอยู่ห่างจากฉันนะ” เสียงทุ้มที่ฉายแววเป็นห่วงมากกว่าจะเป็นคำสั่งจนคนอื่นๆรู้สึกได้
“ครับ”พูดจบใบหน้ามนก็หันไปมองเบื้องหน้าอีกครั้ง สูดหายใจเข้าลึกๆ
ร่างโปร่งบางยืนอยู่ตรงขอบกำแพงก่อนที่จะทิ้งตัวลงไป....เสื้อคลุมสีเขียวที่มีสัญลักษณ์ปีกแห่งเสรีภาพสะบัดตามแรงลม
มือบางที่ยกขึ้นมาก่อนที่จะกัดเต็มแรง
เพื่ออิสรภาพที่รออยู่ข้างหน้า
จะไม่ให้มีใครตายต่อหน้าเขาอีกแล้ว..
เปรี้ยง!!
เสียงสายฟ้าที่ผ่าลงมาดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ
ปรากฎร่างไททันขนาดสิบห้า
เมตร ร่างโปร่งบางที่เชื่อมต่ออยู่ภายใน ดวงตาสีมรกตที่ลืมตาขึ้นมาเชื่อม
ประสาทการมองเห็น
ดวงตาทั้งสองข้างมองตรงไปยังเหล่าไททันที่กำลังดา
หน้าเข้ามา
“เอาล่ะ เหล่าทหารทีมสำรวจทั้งหลาย
จงกำจัดไททันที่อยู่เบื้องหน้าอย่าให้เหลือแม้แต่ตัวเดียว....ไขว่คว้าอิสรภาพมาให้ได้”
“โจมตี!!”เสียงออกคำสั่งอันดังสนั่นของหัวหน้าหน่วยเอลวิน
พร้อมกับเหล่าทหารที่บุกตะลุยด้วยอุปกรณ์เคลื่อนย้ายสามมิติ
ร่างอันสันทัดที่เคลื่อนตัวมายืนอยู่บนไหล่ของเขา มือหนาจับผมสีนิลน้ำตาลอมดำที่ยาวกว่าปกติ
“มาจบเรื่องทุกอย่างกันเถอะ เอเลน” ใบหน้าของเอเลนในร่างไททันพยักหน้า
ก่อนที่จะพุ่งทะยานออกไปเบื้องหน้า
นี่จะเป็นการแปลงร่าง...ครั้งสุดท้ายสำหรับเขาแล้ว
เขาจะทำมันให้ได้
กำปั้นที่ปล่อยออกไปสุดแรงเพื่อทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้า
กล้ามเนื้อที่ขยับตามแรงเคลื่อนไหวอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับกลิ่นเลือดที่ลอยฟุ้งอยู่กลางอากาศ
ทุกท่วงท่าที่เข้าปะทะ ดับชีวิตพวกมันให้ลงไปนอนกับผืนดิน
ปล่อยไอร้อนจนทัศนียภาพเริ่มพร่ามัว เสียงฟาดฟันยังคงดังต่อเนื่องเรื่อยๆ
ชิ้นเนื้อที่ถูกฟันปลิวว่อนไปทั่ว
เสียงของเส้นเลือดและกล้ามเนื้อที่ร้องเตือนอยู่เสมอถึงขีดกำจัดที่ข้ามมันมานานแล้ว
ร่างกายที่เริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ ความเจ็บปวดที่เริ่มแล่นเข้ามาทุกอณูของร่างกาย
จนกว่าศัตรูที่อยู่เบื้องหน้าจะหายไปจนหมดสิ้น เขาจะล้มลงไปไม่ได้เด็ดขาด
ต้องอดทน....อดทน.....ขอร้องล่ะ....อีกนิดเดียวเท่านั้น
ดวงตาสีมรกตแปรเปลี่ยนเป็นสีทองส่องประกายเจิดจ้า จ้องมองไททันที่อยู่เบื้องหน้า
เสียงคำรามร้องลั่นไปทั่วบริเวณพร้อมกับกำปั้นที่เหวี่ยงออกไปสุดแรง
จนไททันตัวนั้นแหลกเละก่อนที่จะล้มตึงลงไป นั่นเป็นเสียงสุดท้ายของพื้นดินที่หยุดสั่นสะเทือน...ความเงียบเข้าปกคลุมโสตประสาท...จากเสียงฆ่าฟันแปรเปลี่ยนเป็นความยินดีเข้ามาแทนที่
มัน...จบแล้ว...สินะ
เสียงของใบมีดที่เฉือนเนื้อหลังคอปรากฎร่างโปร่งบางที่หลุดออกมาจากการเชื่อมต่อ
ความเหนื่อยล้าที่ทำให้คงสติไว้ไม่อยู่ มีเพียงสัมผัสของใครบางคนที่รู้สึกได้
และความอบอุ่นจากร่างนั้น และเสียงทุ้มที่ได้ยินอย่างแผ่วเบา
ในที่สุด...เราก็เป็นอิสระเสียที....
สติที่จางหายไปตั้งแต่ตอนนั้น
เขารับรู้ได้เพียงเสียงของร่างกายที่กรีดร้องด้วยความเจ็บปวดที่กำลังแผ่ขยายไปทั่ว
เขารู้มาตลอด รับรู้ถึงสภาพร่างกายตัวเอง
เพราะว่าฝืนใช้ร่างกายอย่างหนักมาเป็นเวลานาน จนสุดท้ายมันก็คงจะรับไม่ไหวอีกต่อไป
ที่อยู่มาได้ก็เพราะพลังฟื้นตัวของพลังไททันที่เขามีอยู่ล้วนๆ
และถ้าหากว่าพลังนั้นหายไปล่ะก็....
...แต่เหมือนพระเจ้าจะยังคงปราณี
ต่อความดิ้นรนที่จะมีชีวิตอยู่ของเขา...
...ให้เขาทรมานอย่างช้าๆ....ท่ามกลางความมืดมิดที่ไร้แสงสว่าง
ดวงตาที่เบิกโพลงขึ้นมาจากการหลับไหลเป็นเวลานาน ความทรงจำที่ตกค้างคือความอบอุ่นจากมือที่คว้าตัวเขาออกมาจากการเชื่อมต่อร่างไททัน
และเสียงโห่ร้องที่เต็มไปด้วยความปิติยินดี
สายตาที่พยายามโฟกัสภาพเบื้องหน้าแต่กลับมีแต่ความมืดมิดเท่านั้น...ต่อให้กระพริบตาแค่ไหนภาพเบื้องหน้าก็ยังคงเหมือนเดิม
เขาพยายามขยับร่างกาย แค่เพียงนิดเดียวความเจ็บปวดก็แล่นริ้วเข้ามาในร่างกายราวกับเข็มที่ทิ่มแทง
เสียงที่เกิดขึ้นเพียงเล็กน้อยทำให้เขาสะดุ้ง
เสียงอะไรน่ะ คล้ายความกลัวเริ่มคลืบคลานเข้ามาในใจ ประสาทสัมผัสที่หลงเหลือพยายามควานหาคำตอบ
จนรับรู้ได้ถึงกลิ่นสะอาดที่เบาบางอยู่ข้างๆ ริมฝีปากซีดจึงเอ่ยเสียงแห้ง
“หัวหน้า...นั่นใช่คุณรึเปล่าครับ”
“...ใช่ ฉันเอง”พอได้ยินเสียงทุ้มที่ตอบกลับมาทำให้ความกลัวหายไปจนหมดสิ้น
สัมผัสของมือหนาที่เข้ามาประคองร่างของเขาให้นั่งพิงหมอนและเอาน้ำให้ดื่ม
เสียงที่เริ่มกลับมาทำให้กลายเป็นเด็กน้อยช่างถาม จึงรู้ว่าเขากลับมาที่ศูนย์บัญชาการของหน่วยสำรวจแล้ว
“นี่ดึกมากแล้ว นายควรนอนได้แล้ว
เอเลน”เสียงทุ้มนั้นดังขึ้นก่อนที่มือหนาจะประคองร่างของเขาให้นอนลงก่อนที่จะห่มผ้าให้เรียบร้อย
อา นั่นสินะ หัวหน้าคงจะเหนื่อยมามากแล้ว ยังต้องมาฟังเราพูดอีก
“หลับซะเจ้าเด็กเหลือขอ”
เสียงที่คล้ายจะดุเขานิดๆที่ดวงตาของเขามันยังเบิกโพรงอยู่อย่างนั้น
ทำให้เขาต้องหลับตาลงอย่างช่วยไม่ได้
เพียงแค่หลับตาเท่านั้น เหมือนความกลัวจะเข้ามาแผ่ขยายในจิตใจ
ความมืดมิดที่น่ากลัวทำให้เอเลนลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง
หัวหน้า...มือบางที่พยายามยื่นออกไป หวังจะคว้าร่างอันสันทัดให้หยุดหันมา
แต่มันก็ไปไม่ถึง....
ความมืดมิดที่เข้ามาปกคลุมการมองเห็น รับรู้เพียงเวลากลางวันกลางคืน
เพราะกลางวันสิ่งที่มองเห็นเป็นเพียงสีขาวโพลนไม่มีที่สิ้นสุด จนเหมือนกับว่า
บนโลกนี้มีเพียงเขา....และค่อยๆจมอยู่ในความมืดและความว่างเปล่าที่ไม่อาจลบออกไปได้
ไม่ว่าจะร่างกายที่เริ่มไม่รับรู้ถึงเรื่ยวแรง หลงเหลือแต่ความอ่อนแอ
พยายามเข้มแข็งตลอดมา ใจที่สู้ไม่ถอย ไม่ว่าจะผ่านเรื่องเลวร้ายมามากแค่ไหน
เขาก็ไม่เคยหวาดกลัว...นั่นเพราะว่ามีทุกคนอยู่ข้างๆ...มีคุณ...อยู่ข้างๆ
แต่ว่าตอนนี้....มือที่เอื้อมออกไปอย่างไร้จุดหมาย ที่คว้าได้เพียงอากาศ
หวาดกลัว...ที่จะต้องอยู่คนเดียว...อยู่ในความมืดมิดนี้
ทุกคน.....หัวหน้า....คุณอยู่ที่ไหน...ผมมองไม่เห็นคุณเลย
มอง...ไม่เห็นใคร....
..ไม่นะ
หัวหน้า....หัวหน้า....ช่วยผมด้วย....ร่างโปร่งบางที่พยายามลุกออกจากเตียงเพื่อตามหาเขาคนนั้น
มือบางที่ยื่นไปข้างหน้า ปัดแกว่งสะเปะสะปะจนชนข้าวของเสียงดัง
ทำให้คนอื่นๆที่ได้ยินเดินเข้ามา
..ค ใครน่ะ....เสียงฝีเท้าที่ไกล้เข้ามา ความคิดที่ผุดขึ้นในใจที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวทำให้นึกถึงใบหน้าของชาวบ้านที่เต็มไปด้วยสายตารังเกียจหวาดกลัว
มือที่ยื่นอออกมาจากเงามืดไขว่คว้าดึงร่างของเขาให้จมหายลงไป ใบหน้าของหน่วยสารวัตรทหารที่มองเขาเป็นเพียงสัตว์ประหลาด
...อย่าเข้ามา!...ความกลัวที่ทำให้ไม่ได้ยินสิ่งใดอีกต่อไป
ถึงแม้ว่าจะเป็นเสียงของเพื่อนก็ตาม มือบางได้แต่ปัดป้องตัวเอง
นัยน์ตายังคงเบิกกว้างถึงแม้จะไม่เห็นอะไรก็ตาม จนกระทั่งเสียงฝีเท้าอันหนักหน่วงของใครบางคนที่เดินเข้ามาไกล้ก่อนที่มือนั้นจะคว้าตัวเขาไปกอดเอาไว้
มือบางพยายามผลักไสออกไป
“ป ปล่อยนะ!! ผมไม่ไปไหนทั้งนั้น!!”
“เอเลน เอเลน!!”เสียงตะโกนเรีบกชื่อของเขาทำให้สะดุ้งสุดตัว
สติที่เริ่มกลับมารับรู้ได้ถึงความอบอุ่นที่ตามหา ก่อนที่หยดน้ำตาจะเริ่มไหลออกมาจากดวงตาทั้งสองข้าง
“...หัวหน้า...หัวหน้า”เอเลนพูดเสียงสั่น เขากอดคนตรงหน้าแน่นจนเหมือนกลัวว่าจะหายไป
เสียงปลอบประโลมที่ทำให้รู้สึกโล่งใจจนร้องไห้โฮ
ความจริงที่ยากที่จะยอมรับ....กับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขา....ค่าตอบแทนที่เขาต้องจ่ายให้กับพลังที่ได้มา
ผมจะไม่ได้เห็นใบหน้าของคุณอีกแล้วใช่มั้ย....
หัวหน้า....
หลังจากในวันนั้น หัวหน้ามักจะดูแลและอยู่กับเขาแทบจะทุกนาทีที่มีโอกาส
รวมไปถึงเหล่าทหารหน่วยสำรวจที่เข้ามานั่งเฝ้า
จนไม่มีช่วงเวลาที่เขารู้สึกเหมือนอยู่คนเดียวเลย
พวกเพื่อนที่เคยมาอยู่ด้วยทำให้เขาไม่รู้สึกโดดเดี่ยวอีก
มีเพียงรอยยิ้มบางๆที่เกิดขึ้นแทนที่
ทุกๆวันต่างผ่านไปอย่างปกติ
ร่างกายของเขาที่มักจะเหนื่อยง่ายและอ่อนแอ ถึงแม้ว่าการขยับร่างกายครั้งหนึ่งจะรู้สึกเจ็บเจียนตาย
มีเพียงแรงใจที่ยังคงทำให้เขายังหายใจอยู่
มีครั้งหนึ่งที่หัวหน้าพาเขาไปข้างนอก เพราะกลัวเขาจะเบื่อที่จะต้องอยู่แต่ในห้องนานๆ
หัวหน้าจึงพาเขาไปที่สวนดอกไม้ สัมผัสของธรรมชาติทำให้รู้สึกสดชื่นขึ้นมาก
แต่เหนือสิ่งอื่นใด มันคือการได้อยู่กับหัวหน้า.....คนสำคัญที่สุดของเขา
ถึงแม้ว่าจะมองไม่เห็นก็ไม่เป็นไร...ขอเพียงรับรู้ได้ว่าอยู่ข้างๆคุณ
เท่านั้นก็
เพียงพอแล้ว
จนกระทั่ง....โชคชะตาที่ได้กำหนดไว้ เริ่มปรากฎขึ้น
สำหรับคนภายนอกที่ไม่ได้รู้จักเขา
ก็ยังคงเข้าใจว่าเขาเป็นตัวอันตรายที่ไม่สมควรมีชีวิตอยู่
เป็นไททัน...ที่ควรถูกกำจัดทิ้ง
เขารู้ดี...ถึงความเกลียดหวาดกลัวที่มีต่อสัตว์ประหลาดเช่นเขา
วันนั้นคงจะมาถึงในไม่ช้า วันที่เขาจะถูกตัดสิน...ว่าจะอยู่หรือตาย
ถึงแม้ว่าสภาพของเขาก็แทบจะนับรอวันตายได้อยู่แล้วก็เถอะ
ถึงอย่างนั้น หน่วยสำรวจก็ยังคงปกป้องเขา...ทั้งทหารหน่วยสำรวจทุกคน เพื่อนที่ร่วมสู้ด้วยกัน...รวมถึงหัวหน้า
แต่ทหารยังไงก็ต้องฟังเสียงของประชาชน ยังนับว่าดีที่เขายังถูกตัดสินเยี่ยงทหาร
มนุษย์คนหนึ่ง
ความหวาดกลัวที่เกาะกุมจิตใจ
มีเพียงความอบอุ่นจากเขาคนนั้นที่ยังทำให้มีแรงใจเหลืออยู่
ร่างโปร่งบางที่ถูกอุ้มด้วยมือหนา
เขารับรู้ได้ว่าร่างนั้นกำลังกังวลเกี่ยวกับเขา ซึ่งเขาทำได้แค่ยิ้มให้แก่เขาเท่านั้น
และคำพูดที่บอกว่าเขาไม่เป็นไร....สองแขนที่กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น แสดงถึงความห่วงใยที่ทำให้เขารู้สึกดีขึ้น
และกลิ่นสะอาดจางๆ
เสียงประตูที่เปิดขึ้น พร้อมกับความกดดันที่รู้สึกได้ เหล่าหน่วยสำรวจทุกคนต่างช่วยเหลือเขาให้พ้นจากข้อกล่าวหาในครั้งนี้อย่างสุดความสามารถ
จนคนทั้งห้องเริ่มเอียงอ่อน จนกระทั่ง...สายตาหื่นกระหายที่เขาเคยสัมผัสมันมาก่อน
จนทำให้ทั่วทั้งร่างสั่นสะท้าน
ต่อให้มองไม่เห็นแต่ใบหน้านั้นยังคงฝังลึกอยู่ในใจ มีเพียงมือหนาที่ลูบหัวเขาที่ช่วยคงสติเอาไว้
พยายามเข้มแข็งต่อน้ำเสียงและคำพูดของชายคนนั้น
สิ่งที่ขุนนางคนนั้นพูด...คำพูดที่ให้ร้ายหน่วยสำรวจ
ค่อยๆบ่อนทำลายความน่าเชื่อถือของหัวหน้าหน่วย ทั้งเสียงด่าทอที่เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ
คำพูดประชดประชัน ต่อว่า และเหยียดหยามเหล่าคนสำคัญ....คนที่เขารักมากที่สุด
ที่คนพวกนั้นทำแบบนี้ได้ ก็เพราะว่าเขา
เพราะฉะนั้น....ผมจะไม่ให้ใครมาใส่ร้ายป้ายสี
ทำลายชื่อเสียงของหน่วยสำรวจ และปีกเสรีภาพที่น่ายกย่อง
ร่างโปร่งบางที่พยายามขยับกายไปหาผู้บัญชาการสูงสุด...คำพูดของเขาที่ทำให้คนทั้งห้องเงียบลง
พร้อมกับความตกตะลึงของคนทั้งหน่วยสำรวจ....นั่นรวมไปถึงคุณด้วยสินะ
ขอโทษนะครับ...หัวหน้า
ที่ผมเอาแต่ใจตัวเอง...ผมคงจะทำให้คุณโกรธแน่ๆเลย
แต่ผมไม่อาจทนให้คนพวกนั้นทำร้ายคุณได้.....ไม่อยากให้ปีกของคุณต้องแปดเปื้อนเพราะผม
ผมจะรับมันไว้ทุกอย่างเอง...ถึงจะรู้ว่าเบื้องหน้านั้นเป็นกับดักที่หากเข้าไปแล้วจะต้องทรมานแสนสาหัสก็ตามที
แต่ผม....จะอดทน....เพื่อคุณ.....
เพราะฉะนั้น....รอผมนะครับ...หัวหน้า
ผมจะกลับไปหาคุณ...แน่นอน
“เจอกันอีกแล้วนะ....หนุ่มน้อย”เสียงของขุนนางดังเข้ามาในโสตประสาท ภายในห้องที่คาดว่าคงจะอยู่ในคฤหาสน์ของขุนนาง
ความเย็นยะเยือกที่สัมผัสได้ มีเพียงผ้าผืนบางที่ช่วยปกปิดร่างกายและโซ่ตรวนอันหนักอึ้งที่อยู่ตรงข้อเท้า
ถึงแม้ว่าจะไม่จำเป็นก็เถอะ เพราะเขาไม่สามารถเดินได้อีกแล้ว
“ดูเหมือนเธอจะเปลี่ยนไปจากตอนนั้นเยอะเลยนะ”มืออันอ้วนท้วม
เอื้อมมาจับใบหน้าที่แสดงความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่จะลูบไล่ไปบนร่าง
บีบคลึงด้วยความกระหาย ถึงแม้ว่าร่างโปร่งบางจะสั่นด้วยความกลัวแต่มีเพียงดวงตาไร้แววคู่นั้น
ที่ยังคงจ้องมองไปข้างหน้า แสดงความรังเกียจชัดเจน ยิ่งทำให้ขุนนางรู้สึกอยากจะทำให้ร่างตรงหน้าส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด
“เธอจะทำตาแบบนั้นไปได้อีกนานแค่ไหนกันเชียว”
มือที่กระชากร่างนั้นให้ล้มลงไปบนเตียง
ริมฝีปากเม้มแน่นสะกดกลั้นความเจ็บปวดเอาไว้
“ฉันจะตรวจร่างกายเธอทุกซอกทุกมุม เอาให้เธอลืมเจ้าพวกหน่วยสำรวจหน้าโง่พวกนั้นให้หมดเลย”ขุนนางพูดพลางแสยะยิ้ม
และนรกบนดิน...ก็ได้เริ่มต้นขึ้น
ทุกวันที่เขาถูกทรมาน ใช้เป็นเครื่องระบายอารมณ์
ผ่านไปกี่ครั้งก็ไม่อาจรู้ได้ ร่างกายที่เป็นดั่งตุ๊กตาที่ทำให้ขยับได้ตามใจชอบ สติที่เลือนลางลงทุกครั้ง
รับรู้ได้เพียงแรงกระแทกที่เข้ามาไม่หยุด สัมผัสที่น่าขยะแขยง
ความเปียกชื้นที่สกปรก กลิ่นคาวของเลือดที่ไหลออกมาจากร่างกาย
ความเจ็บปวดที่แล่นริ้วเข้ามาราวกับมีดที่ค่อยๆกรีดซ้ำลงบนผิวเนื้อ
และเสียงหัวเราะของเหล่าขุนนางและทหารที่เข้ามาเล่นสนุกกับร่างกายของเขา
มีเพียงสิ่งหนึ่งที่ดูหมือนจะขัดใจคนเหล่านั้น
เพราะเสียงที่ไม่เคยเล็ดรอดออกมาจากริมฝีปากที่อดกลั้นความเจ็บปวดจนห้อเลือด
ทั้งดวงตาที่เลื่อนลอยไปไกล จิตใต้สำนึกที่มีเพียงเขาคนนั้น
เขาจะไม่ตายอยู่ที่นี่
ต้องกลับไป....
กลับไปหาเขา...
หัวหน้า.....
วันเวลาที่ผ่านพ้นไป ในที่สุด คนพวกนั้นก็ยอมปล่อยเขา...ในสภาพยับเยินเหมือนตุ๊กตาที่เล่นจนพังแล้ว...
เสียงฝีเท้าของใครบางคนที่เดินเข้ามาในห้องใต้ดินที่เขาถูกทรมาน
และถูกทิ้งอยู่ในนั้น
“ขอโทษนะ”เสียงที่พูดขึ้นอย่างแผ่วเบาของใครบางคนเมื่อเห็นสภาพของเขา
ที่เต็มไปด้วยแผลฟกช้ำมากมาย
คำพูดนั้น...ไม่คำคัญต่อเขาอีกต่อไปแล้ว...
จะเป็นใครก็ได้ทั้งนั้น...ขอแค่...พาเขา..ไปหาเขาคนนั้น
“หัวหน้า....หัวหน้า...”เสียงอันแหบแห้งพูดอย่างแผ่วเบา...ความปรารถนาเพียงหนึ่งเดียวที่ทำให้เขาอดทนต่อทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมา
ต้องกลับไป....
สติที่เริ่มกลับมาอีกครั้ง
พร้อมกับความเย็นของเม็ดฝนที่หยดลงมาสัมผัสกับใบหน้าซีดเซียว
เสียงตะโกนเรียกชื่อของเขาที่แสนเจ็บปวด...พร้อมกำลังเสียงร้องไห้ที่ดังอยู่ไกล้เขา
นั่นคงจะเป็น...
“...มิ..คา..สะ..”....ขอโทษนะ...ที่ทำให้เธอต้องเป็นห่วงอยู่เรื่อย....
“ฮึก เอเลน เอเลน” ท่ามกลางเสียงเรียกชื่อของเขา มีเพียงฝีเท้าของใครบางคนที่กำลังเดินเข้ามาไกล้อย่างช้าๆ
เมื่อการมาของเขาคนนั้น ก็ทำให้ทุกอย่างเงียบลง มีเพียงเสียงของเม็ดฝนที่ตกลงมากระทบกับผืนดิน
ต่อให้ไม่ได้ยินเสียงของคุณ...ผมก็ก็รู้ดี...ว่าเป็นคุณ...ดวงตาทั้งสองข้างพยายามลืมขึ้นมา
ถึงแม้ว่าจะมองไม่เห็นอะไรก็ตามที ใบหน้าซีดเซียวที่ค่อยๆยิ้มให้กับคนตรงหน้า
คนที่เขารักมากที่สุด
“...หัว...หน้า...รี..ไว..”
ท่ามกลางเสียงของสายฝนที่เทกระหน่ำลงมามาหยุดหย่อน คล้ายกับช่วยชะล้างจิตใจของเขา
ความอบอุ่นของมือหนาที่โอบกอดเขาเอาไว้แน่นอย่างหวงแหน ทั้งแผ่นอกแข็งแกร่ง
และกลิ่นสะอาดที่คุ้นเคย
“หัว...หน้า” เสียงเรียกของเขาทำให้คนตรงหน้าขยับกายเล็กน้อย
“..ขอ...โทษ..นะครับ...คุณ...รอ..ผม...นาน..ไหม...”
เสียงที่พูดอย่างเชื่องช้าแสดงถึงความอ่อนล้า
“ไม่ว่าเมื่อไหร่ฉันก็จะรอนาย..ตลอดไป..”
คำพูดนิ่งๆที่แฝงไปด้วยความอ่อนโยน ที่รู้สึกเป็นสุขทุกครั้งที่ได้ยิน
ไม่ว่าจะเป็นควาอบอุ่น ที่อยากจะอยู่อย่างนี้ตลอดไป อยู่ในอ้อมกอดของคุณ
“...เรา..จะไป...ทะ..เล..ด้วยกัน..ใช่..มั้ย..ครับ..”
คำสัญญาที่เคยให้กันไว้...เป็นเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้เขายังคงมีชีวิตอยู่
ถึงแม้ว่ามันจะไม่เป็นจริงแล้วก็ตาม
เสียงตอบรับของหัวหน้าที่ดูเจ็บปวด....จนอยากจะร้องไห้ออกมา
แต่ว่าเขาไม่อยากจะให้คนตรงหน้าต้องกังวล ไม่อยากให้รับรู้ความเจ็บปวดที่แสนสาหัสที่เขาต้องเผชิญ
“....อยากให้..ถึง...วัน...พรุ่งนี้....เร็วๆ...จัง...”ใบหน้ามนที่ยังคงยิ้มให้กับคนตรงหน้า..
รอยยิ้ม..ที่มอบให้คุณ
“นายไม่ต้องพูดอะไรแล้ว...เอเลน....พอแล้ว...”เสียงทุ้มที่พูดอย่างแผ่วเบา
เจือความเจ็บปวดเอาไว้ พร้อมกับสัมผัสเย็นๆที่หยดลงมาบนใบหน้า...
“...อย่า....ร้องไห้...เลย...นะครับ.....หัวหน้า...”
มือบางที่ยื่นไปข้างหน้า สัมผัสใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศก
...ขอโทษนะครับ...หัวหน้า
คำสัญญาที่ได้ให้ไว้...ว่าจะออกไปดูโลกภายนอกด้วยกัน จะไปทะเลด้วยกัน
จะอยู่ด้วยกัน...ตลอดไป
ผมคง...จะต้องผิดสัญญากับคุณ
ทุกความรู้สึกที่มีให้กัน...ความสุขที่ได้รับ...มากกว่าใครในโลกนี้
เพราะว่ามีคุณ...คนที่ผมเฝ้าใฝ่ฝัน ชื่นชม และรัก
ผมถึงอยู่มาได้นานขนาดนี้....ถ้าไม่มีคุณ ผมอาจจะตายไปแล้วก็ได้
เพราะฉะนั้น อย่าโทษตัวเองเลยนะครับ...ผมเลือกที่จะทำแบบนี้เอง....
เพราะอยากให้คุณอยู่ต่อไป...
“หัว..หน้า..ครับ..”
สติที่เริ่มเลือนรางเต็มที บ่งบอกถึงเวลาที่เริ่มหมดลง ใบหน้ามนที่ขยับเข้าไปใกล้อย่างช้าๆ
ก่อนที่จะประทับริมฝีปากอย่างแผ่วเบา ก่อนที่จะเอื้อนเอ่ยคำสุดท้าย ด้วยแรงกายที่หลงเหลืออยู่
เพื่อบอกความรู้สึกทั้งหมดที่มีต่อคุณเสมอมา
“ผม...รัก..คุณ..”
ถึงร่างกายนี้จะหายไปจากคุณ...แต่หัวใจของผม....จะอยู่กับคุณ
รอวันที่เราจะได้พบเจอกันอีกครั้ง....
....หัวหน้ารีไว
เปลือกตาที่ค่อยๆลืมขึ้นอย่างช้าๆ เผยให้เห็นดวงตาสีมรกตคู่สวย
สายตาพร่ามัวพยายามปรับโฟกัสเผยให้เห็นเพดานห้องสีขาวสะอาดและกลิ่นยาอบอวลอยู่ในห้อง
กล้ามเนื้อแขนที่กระตุกสัมผัสได้ถึงเข็มที่ต่อกับสายน้ำเกลือ
ร่างโปร่งบางพยายามดันตัวให้ลุกขึ้น
สติที่ยังคงเลื่อนลอยกับสิ่งที่รับรู้ได้ในยามหลับ ภาพเหตุการณ์ต่างๆที่เกิดขึ้นที่ไหลเข้ามาราวกับเกลียวคลื่นที่หมุนวนและโหมกระหน่ำอยู่ภายใน
ทั้งความรู้สึกต่างอันแรงกล้า...ที่เต็มไปด้วยความปราถนา และความจริง...ที่เกิดขึ้น
เขาจำได้....หมดทุกอย่าง.....
ความทรงจำอันแสนสำคัญ....ที่หลงลืมไป...
เหมือนสายตาจะเหลือบไปเห็นดอกไม้ที่วางอยู่ข้างเตียง
มันเป็นดอกกุหลาบสีแดงสดดอกใหญ่ ดอกไม้ที่มีเพียงคนที่เคยให้ไว้
ที่รู้ถึงความหมายของมัน เปรียบเสมือนตัวแทนของเขาคนนั้น
พร้อมกับภาพความทรงจำที่ฝังลึกอยู่ในใจ
“โฮ่ย เอเลน”
เสียงเรียกที่ทำให้เขาละสายตาจากงานที่ทำอยู่ ร่างอันสัดทัดที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา
ในมือถือดอกไม้สีสดก่อนที่จะยื่นมันมาให้เขา
“ให้นาย”...เขารับมันมาอย่างเขินๆพลางมองดอกไม้สีแดงสดนั้น
“มันคือดอกอะไรเหรอครับ”ดอกไม้ที่มักจะเอามาให้เขาทุกครั้งที่เข้าไปใน
เมือง
หรือเวลาที่เราห่างกัน
สิ่งยืนยันต่อความรู้สึกที่ไม่เคยแปลี่ยนแปลง
ดอกกุหลาบสีแดงสด
ที่เขามารู้ในภายหลัง ถึงความหมายของมัน
ความรักที่หนักแน่น
มั่นคง ไม่มีวันจืดจางไปจากหัวใจ
บ่งบอกให้รู้ว่าเขาคนนั้นไม่เคยลืมเรื่องราวที่ผ่านมา...มีแค่เขา
ที่ลืมมันไป
ลืมคนที่รักมากที่สุด....
เอเลนเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนที่จะพยายามดันร่างของตัวเองให้ยืนขึ้น
มือบางดึงสายน้ำเกลือทิ้งไปก่อนที่จะออกจากห้องไปอย่างเงียบๆ
ร่างอันสันทัดที่เดินเข้าไปในโรงพยาบาลอันเงียบสงบ ในมือถือดอกกุหลาบสีแดงสดช่อเล็กๆ
ดูเหมือนว่าหลังจากที่เกิดเรื่องขึ้นในวันนั้น หลายๆอย่างก็ดูจะเปลี่ยนแปลงไปนิดหน่อย
คนที่รู้ตอนนี้มีแค่เขา เอลวิน ฮันชี่ และพวกอดีตทหารรุ่น 104 ที่แทบจะเห็นกันพร้อมหน้าพร้อมตากันทุกคน
เพียงแค่รู้ว่าร่างโปร่งบางนั้นเข้าโรงพยาบาล
เจ้าพวกนั้นก็แทบจะแห่กันมาถล่มโรงพยายาลจนเขาทึ่งไปเหมือนกัน
ทั้งที่อยู่ไกล้กันแต่ไม่ยักกะเจอเจ้าพวกนี้เลย ไปมุดหัวอยู่ที่ไหนกันมานะ
นัยน์ตารีขวางมองเจ้าพวกเด็กเหลือขอที่กำลังสุมหัวกันอยู่ตรงแถวทางเดินด้านล่าง
แต่ดูเหมือนคนจะขาดๆไปบ้าง ปกติต้องอยู่กันครบแท้ๆ
“ยืนทำอะไรกัน”
พอเห็นเขาดูเหมือนเจ้าพวกนั้นก็เริ่มทำหน้าลุกลี้ลุกลนแปลกๆ
“ห หัวหน้า มาแล้วเหรอครับ” เขามองหน้าเจ้าหน้าม้าที่ทำหน้าซีดใส่เขา แถมยังท่าทีแปลกๆของเจ้าพวกเด็กเหลือขอนี่อีก
“เกิดอะไรขึ้น” เขาถามขึ้นก่อนที่จะได้ยินประโยคที่ทำให้ใจหายวาบ
“คือว่า..เอเลนเค้าหายไปแล้วค่ะ”นัยน์ตารีขวางมองฮิสทอเรียที่พูดพลางทำสีหน้ากังวล
“ตอนพวกเรามาเยี่ยม เอเลนก็ไม่อยู่แล้ว มิคาสะกับอาร์มินตอนนี้กำลังออกไปลองตามหาอยู่
พวกเราไม่รู้จะทำยังไงก็เลยรอคุณมา”
“แยกย้ายกันไปตามหา ที่ๆเอเลนน่าจะไป ถ้าเกิดอะไรขึ้นรีบโทรหาฉัน”พอเห็นว่าทุกคนพยักหน้ารับเขาถึงได้เดินออกมาอย่างร้อนรน
ร่างอันสันทัดวิ่งไปตามทางที่อยู่ในระแวกโรงพยาบาลแต่ก็ไม่เจอร่างโปร่งบาง
การที่เอเลนหนีออกมาจากโรงพยายบาลมันต้องมีอะไรแน่ๆ
หรือว่าจะจำได้แล้ว....ถ้าเป็นแบบนั้นก็ต้องเห็นสิ่งนั้นสิ...
ทำไมนายถึงหนีฉันไปล่ะ....นายจะไปที่ไหนกัน
นัยน์ตารีขวางเผลอมองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นยามเย็น
ที่ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหนก็ยังคงสวยงาม เต็มไปด้วยความฝันและอิสระ
ความฝัน.....ที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง
ร่างโปร่งบางที่ยืนเหม่อมองท้องฟ้า ที่ล้อมรอบไปด้วยตึกรามบ้านช่อง
อิสรภาพที่อาศัยอยู่บนโลกนี้ สายตาทอดมองทะเลที่ส่องประกายวิบวับเมื่อสะท้อนแสงอาทิตย์ที่ไกล้จะลับขอบฟ้า...เป็นสิ่งอยากจะเห็นมันมาตลอด
ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้ว....ไม่มีกำแพงที่ขังมนุษย์เอาไว้อีกต่อไป
เขามีอิสระ เป็นคนธรรมดา ที่ใช้ชีวิตอยู่ในโลกใบใหม่
ถึงในความเป็นจริงจะต้องเจอเรื่องเลวร้ายไม่ต่างจากเมื่อก่อน
เรื่องราวความทรงจำเมื่อพันปี
คนอื่นๆก็คงจะมีมัน...เพราะเขายังจำสายตาห่วงใยของทุกคนได้ มีเพียงเขาที่ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย
ความทรงจำที่หวนนึกถึง
ทั้งความเศร้าโศก ความสูญเสีย ความเจ็บปวด รวมไปถึงความรักและความห่วงใยที่ทุกคนมีต่อเขา
ทั้งปกป้องดูแลเรื่อยมา
ทั้งที่มันเป็นความทรงจำที่เขามีความสุขที่สุด....การที่ได้อยู่เคียงข้างเขา...ทุกวันเวลาที่ได้อยู่ด้วยกัน
“เอเลน”เสียงทุ้มที่เรียกชื่อเขา เสียง...ที่เรียกเขาอย่างห่วงใย
ไม่ว่ามันจะผ่านไปนานแค่ไหน เพียงแค่ได้ยินเหมือนร่างทั้งร่างชาไปชั่วขณะ
ใบหน้ามนพยายามอดกลั้นความรู้สึกต่างๆเอาไว้
ความรู้สึกผิดเต็มหัวใจ....ที่ลืมมันไป...ลืมคนสำคัญ...ลืมคนที่รัก
“...ท้องฟ้า...สวยจังนะครับ” พยายามพูดออกไป
ดวงตาทั้งสองข้างที่มองไปไกล
ความรู้สึกตอนที่รับรู้เพียงความมืดมิดยังคนหลงเหลืออยู่
ความสวยงาม ที่คิดว่าจะไม่ได้สัมผัสมันอีกต่อไป
“ทั้งที่เห็นอยู่ทุกวัน แต่พอมองมันตอนนี้กลับรู้สึกว่ามันไม่เหมือนเดิม....”
“...แต่ถึงยังไง...มันก็ยังเป็นท้องฟ้าที่สวยงามเหมือนเดิม
ใช่มั้ยครับ...หัวหน้า”ใบหน้ามนหันไปหาคนที่ยืนฟังอยู่ด้านหลัง คนสำคัญ
คนที่เฝ้าฝันถึง
สรรพนามที่เอื้อนเอ่ยออกมาเป็นพันๆครั้ง
คนที่หลงลืมจากความทรงจำ
ทั้งใบหน้าคมคายและนัยน์ตารีขวางที่จ้องมองมาที่เขาอย่างตกตะลึง เพียงแค่เห็นหน้าของเขาอีกครั้ง รับรู้ทุกสิ่งทุกอย่าง
ก็ทำให้ไม่อาจกลั้นน้ำตาเอาไว้ได้
ดีใจ...ที่ได้เห็นคุณอีกครั้ง...พร้อมกับความรู้สึกผิด...กับสิ่งที่ไม่สมควรให้อภัย
ยิ่งจำได้มากเท่าไหร่ ยิ่งมองคุณเท่าไหร่ ในใจก็แทบจะแตกสลาย
ให้กับสิ่งที่ตัวเองได้ทำลงไป
“...ขอโทษนะครับ...หัวหน้า..อึก ผม...ฮึก
ขอโทษ...”น้ำตามที่ไหลออกมาไม่ขาดสายจนสายตาเริ่มพร่ามัว
โดยทีร่างของชายที่แข็งแกร่งกว่าใครยืนฟังอย่างเงียบๆ
“...ผมมัน...แย่ที่สุด...ฮึก...ทั้งลืมเพื่อนๆ ลืมแม้กระทั่งคุณ......ผมปล่อยให้คุณรอ...ฮึก...ต้องอยู่คนเดียว...”....รอมานานแสนนาน
ทั้งยังดูแลปกป้อง ช่วยเหลือให้ความกล้า กับคนที่จำอะไรไม่ได้ ทำให้คุณต้องเจ็บปวด
ยังคงเป็นที่พึ่งเพียงหนึ่งเดียว....คนที่เขาเคารพและชื่นชม
“...ผม...ไม่สมควรที่จะ...รักคุณ...” เอเลนพูดเสียงสั่น
มือบางยังคงปาดน้ำตาโดยที่ไม่เห็นว่าคนตรงหน้าเดินเข้ามาหา
มือหนากระชากร่างโปร่งบางเข้าไปกอด
“แต่ว่าฉันรักนาย...เอเลน”เสียงทุ้มที่พูดอยู่ข้างหู
คำพูดที่ทำให้เอเลนเบิกตากว้าง...คล้ายกับคำพูดนี้เคยได้ยินเมื่อนานแสนนานมาแล้ว....คำพูด..ที่แสนแผ่วเบา
ก่อนที่สติของเขาจะล่องลอยและจากไป
คำพูดสุดท้ายในคืนนั้น
“ถึงนายจะจำได้หรือไม่ก็ตาม
ต่อให้วันเวลาผ่านไปนานแค่ไหน...ฉันก็ยังรักนายเพียงคนเดียวเท่านั้น”
ความอบอุ่นที่รับรู้ได้ กลิ่นสะอาดที่คุ้นเคย และน้ำเสียงที่ปลอบโยนเขา
ความรู้สึกที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง
“ฉันจะทำตามสัญญา จะอยู่เคียงข้างนายตลอดไป...เพราะฉะนั้น
อย่าจากฉันไปอีกเลยนะ เอเลน...” น้ำเสียงที่ดูคล้ายจะเจ็บปวดของหัวหน้า
ทำให้เขาอดกลั้นความรู้สึกไว้ไม่ได้อีกต่อไป
มือบางค่อยๆยกขึ้นมากอดร่างอันแสนอบอุ่นนั้น....คนสำคัญของเขา
“ผม...จะไม่ไปไหนอีกแล้ว...ฮึก...ผมจะอยู่กับคุณตลอดไป...ฮึก ผมรักคุณ...หัวหน้า...หัวหน้ารีไว”
มือบางที่สั่นระริกยกขึ้นอย่างช้าๆ สัมผัสใบหน้าคมคายที่ตราตรึงอยู่ในใจ
ใบหน้าของคนที่รักมากที่สุด ใบหน้ามนค่อยๆเลื่อนเข้าไปไกล้
ก่อนที่ริมฝีปากจะสัมผัสกันอย่างแผ่วเบา เนิ่นนาน และล้ำลึก เพื่อระลึกถึงสัมผัสที่หวนคืนกลับมา
และจดจำมันอีกครั้ง ก่อนที่แย้มยิ้มออกมาจากหัวใจ
ท่ามกลางท้องฟ้าและทะเลสีคราม...
“ผมกลับมาแล้วครับ หัวหน้า”
And
all along I believed I would find you
และฉันเชื่อมาตลอดเลยว่า
ฉันจะต้องได้พบเธอ
Time
has brought your heart to me
กาลเวลานำพาหัวใจของเธอมาหาฉัน
I
have loved you for a thousand years
ฉันยังคงรักเธอมาตลอด
1 พันปี
I
love you for a thousand more
และฉันจะรักเธอไปอีก
1 พันปี
สำหรับตอนนี้ก็เหมือนที่เคยเกริ่นไว้แล้วว่าเป็นพาร์ทอดีตที่เป็นมุมมองของเอเลนค่ะ
ก็เป็นการเล่าถึงความรู้สึกในตอนนั้นของเอเลนนั่นเอง
เหมือนเราจะชอบให้เอเลนเจอแต่เรื่องทุกข์ๆยังไงก็ไม่รู้ เหอๆ
แต่เราก็ส่งเฮย์โจวไปดูแลแล้วน้า โอ่เอ๋นะน้องเลน
สุดท้ายนี้ก็ขอขอบคุณทุกท่านที่ติดตามมาจนถึงบัดนี้นะคะ อิอิ
แล้วเจอกันตอนหน้าในอีกไม่ช้าค่า ^ ^
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น