Fiction Attack on titan : When I meet you again...my little lover 15
:Levi x Eren
:PG-15
By Jonanji
เงาร่างของใครบางคน...ที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา
ร่างเล็กที่ดูแข็งแกร่งนั้น ที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรง
“โฮ่ย
เอเลน”เสียงเรียกชื่อที่คุ้นเคย ที่มีความสุขทุกครั้งที่ได้ยิน
“ตรงนี้ไม่เห็นสะอาดเลย...สอนไปไปรู้กี่รอบแล้วฮะ
เจ้าเด็กเหลือขอ” ใบหน้าเรือนรางที่มองมาทางเขา ด้วยน้ำเสียงที่แสดงความบึ้งตึง
ที่ตัวเขากลับตอบด้วยเสียงหัวเราะ และมือหนาที่ขยี้ผมของเขาจนกระเซอะกระเซิง
ภาพของความสุข...ที่ทำให้รู้สึกโหยหา
คนสำคัญ...ที่อยู่ส่วนลึกภายในจิตใจ
เปลือกตาที่ค่อยๆขยับขึ้นอย่างช้าๆ
เพดานห้องสีขาวสะอาดเป็นภาพแรกที่สะท้อนเข้ามาในดวงตาเหมือนทุกครั้ง
ร่างโปร่งขยับตัวลุกด้วยสายตาง่วงงุน
สายตาเลื่อนไปมองนาฬิกาปลุกก็พบว่ามันเป็นเวลาบ่ายโมง...
สงสัยเมื่อวานจะหมกมุ่นมากไปหน่อย
ทำให้นอนดึกพอสมควรดูจากเรือนผมที่ชี้โด่ชี้เด่ไม่เป็นทรง สายตาเลื่อนลอยหันไปมองสิ่งที่ทำให้เขานอนตื่นสายขนาดนี้
กีตาร์สีเขียวไล่สีดำเงา
ที่ตั้งอยู่บนขาตั้งไว้อย่างดี
เมื่อมองมันก็ทำให้เขานึกถึงใบหน้าของคนที่มอบมันให้เขา....
.....ที่ทำให้นึกถึงภาพที่เห็นในความฝัน
...พักหลังดูเหมือนเสียงนั้นจะเริ่มชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ.....
เสียงท้องร้องทำให้หลุดออกจากภวังค์
ร่างโปร่งบางลุกขึ้นจากเตียงก่อนที่เดินไปควาญหาของกินในห้องครัว
เมื่อเปิดตู้เย็นก็พบกับความว่างเปล่า...คงเพราะไม่เคยอยู่บ้านนานขนาดนี้ของในตู้เย็นก็เลยหายไปอย่างรวดเร็ว
คงต้องออกไปซื้อเสบียงแล้วสิ
ร่างโปร่งบางที่แต่งตัวด้วยเสื้อยืดแขนสั้นกับกางเกงวอร์มขายาวดูทะมัดทะแมง
เพราะแค่ออกไปซื้อเสบียงเลยไม่ได้แต่งตัวมากนัก เขาเดินไปหยิบเสื้อวอร์มมีฮู้ดมาผูกไว้ที่เอวเผื่อหนาวก่อนที่จะออกไปข้างนอก
ระหว่างที่เดินช้อปปิ้งในซุปเปอร์มาเก็ตใกล้ๆบ้าน
ถึงของที่ซื้อมาจะมีแต่ของจำพวกบะหมี่ถ้วย อาหารสำเร็จรูป และขนมขบเคี้ยวก็ตามที
แสดงถึงสารอาหารที่มีอยู่น้อยนิด ก้มลงมองดูตัวเองที่หลังจากกลับมาจากเยอรมัน
เหมือนเขาจะผอมลงอย่างเห็นได้ชัด ก็นะ..ตอนนั้นมีคุณฮานเนสคอยดูแลให้เขาได้กินข้าวครบสามมื้ออยู่เป็นประจำ.....หรือเขาจะต้องฝึกทำอาหารเป็นจริงเป็นจังซะทีนะ
เพื่อไม่ให้วันใดวันหนึ่งเกิดเป็นลมล้มพับตายคาบ้าน
...เฮ้อ...ใบหน้ามนได้แต่ถอนหายใจกับตัวเอง...ก็ไม่ใช่ว่าเขาทำไม่เป็นหรอกนะ...ก็แค่ไม่ชอบทำอะไรที่มันยุ่งยากเท่านั้นเอง...ลองหาอะไรทำง่ายๆดูก่อนละกัน...สองขาเดินไปยังวัตถุดิบที่น่าจะทำง่ายๆอย่างข้าวผัดหรือไข่เจียวอะไรเทือกนี้
“เอเลน”เสียงเรียกชื่อทำให้ใบหน้ามนเงยหน้าขึ้นไปมอง
ทำให้เห็นใบหน้าของหญิงสาวที่คุ้นเคย
“แอนนี่”หญิงสาวผู้มีเรือนผมสีทองที่มัดรวบไว้ด้วยกิ๊บอันใหญ่ด้านหลังโดยปล่อยผมปรกหน้าลงมาข้างหนึ่ง
นัยน์ตาสีฟ้าใสยังคงแสดงความเบื่อหน่ายเหมือนเดิม
“นายมาซื้ออะไรน่ะ”
“ฉันมาซื้อเสบียงน่ะ
พอดีของในตู้เย็นหมดพอดี”พูดพลางโชว์สิ่งของที่อยู่ในตะกร้า
หญิงสาวที่สูงน้อยกว่ามองตามก่อนที่หัวเราะเบาๆ
“ดูแล้วมีแต่ขนมทั้งนั้นเลยนะ”
“ป
เปล่าสักหน่อย ฉันกำลังจะไปซื้อของสดอยู่นี่ไง” เธอมองใบหน้ามนที่ทำหน้าบูดนิดๆ
ร่างโปร่งบางชักชวนให้เธอเดินด้วยกัน นัยน์ตาสีมรกตที่มักจะก้มลงมามองที่เธออย่างเป็นมิตร....และรอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าพลางพูดคุยกับเธอ
...รอยยิ้ม...ที่เธอไม่สมควรจะได้รับมัน
...กับสิ่งที่เธอเคยทำไว้...เมื่ออดีต
...กับคนที่เธอมีความรู้สึกดีด้วย.......
“ว่าแต่
ไรเนอร์กับเบลทรูทล่ะ เป็นยังไงบ้าง”...เธอมองใบหน้ามนที่ยังคงยิ้มปกติ...เหมือนกับตอนที่เพิ่งรู้จักกัน...ตอนที่ยังคงฝึกฝนด้วยกัน...ช่วงเวลาที่แสนเป็นสุข
เมื่อทุกสิ่งทุกอย่างมันเริ่มต้นขึ้น
จนทุกอย่างมันจบสิ้นลง.....
เธอรู้ว่าคนตรงหน้าต้องเจ็บปวดมากแค่ไหนกับผลที่เกิดขึ้นตามมาจากฝีมือเธอ..คนที่พรากคนสำคัญของเขาไป
....ทั้งที่คิดว่าคงไม่มีวันที่จะได้เห็นรอยยิ้มนี้อีกต่อไปแล้ว
...แต่เหมือนพระเจ้า..ยังให้โอกาสเธออีกครั้ง
เธอเจอเอเลนอีกครั้งสมัยที่เรียนประถม
ใบหน้าที่เธอยังจดจำได้ดี ที่ยิ้มอย่างร่าเริงและเป็นมิตรกับเธอ และเข้ามาชวนคุยเวลาที่เธออยู่คนเดียว...นิสัยที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลง
...ความสุขเล็กๆ...ที่เติมเต็มหัวใจของเธอ...
“อีกเดี๋ยวสองคนนั้นคงมาเจอฉันแถวนี้...นายจะไปด้วยกันมั้ยล่ะ”....คำชวนของเธอที่ใบหน้ามนนั้นตอบตกลง
ถึงแม้ว่ามันอาจจะมีสักวันที่คนตรงหน้าจะจดจำสิ่งเหล่านั้นได้ก็ตามที
..อาจจะมีสักวัน
ที่ดวงตาคู่นั้นจะมองด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป
...แต่เธอก็อยากจะจดจำ..ช่วงเวลานี้เอาไว้..ให้ได้มากที่สุด
ทั้งสองที่คนที่เดินซื้อของเสร็จเรียบร้อยแล้ว
ระหว่างที่เดินออกมาก็เจอกับสองคนที่พูดถึงพอดี
“ เอเลน..”ดูทั้งสองจะตกตะลึงไปนิดที่เจอกับคนที่ไม่ได้เห็นมานานตั้งแต่ได้ข่าวว่าร่างตรงหน้าไปต่างประเทศ
...ด้วยเหตุผลอะไรบางอย่าง
“ไง ไรเนอร์
เบลทรูท ไม่ได้เจอกันนานนะ” ใบหน้ามนที่มองเขาด้วยสายตาเป็นมิตร
มันทำให้พวกเขายิ้มตอบโดยอัตโนมัติ
“....ไงเอเลน
กลับมาจากต่างประเทศแล้วเหรอ ” ไรเนอร์ที่เดินเข้าไปกอดคอเอเลน ซึ่งเจ้าตัวก็ไม่ได้ว่าอะไรเพราะในสายตาของเอเลน
เขายังเปรียบเสมือนพี่ชายใหญ่ที่ดูแข็งแรงและพึ่งพาได้
“อื้อ
พวกนายดูไม่เปลี่ยนไปเลยนะ”
“ส่วนนายก็ยังดูตัวเล็กเหมือนเดิมเลยนะเอเลน”เบลทรูทที่ยืนอยู่ข้างๆไรเนอร์พูด
ทำให้คนโดนหาว่าตัวเล็กมองอย่างงอนๆ
“เพราะนายตัวสูงเกินไปต่างหากล่ะ!”คำพูดที่เรียกเสียงหัวเราะได้อยู่เสมอยามที่ได้อยู่กับคนตรงหน้า
โดยหลงลืมสิ่งที่ตัวเองเคยทำไว้กับร่างโปร่งบาง
ที่มันหนักหนาสาหัสเกินกว่าจะได้รับการให้อภัย
พวกเขารู้ดี...แต่ก็ยังเข้าใกล้คนตรงหน้า
อยากจะเห็นใบหน้าที่ยิ้มแย้มให้เขา เหมือนเหตุการณ์ต่างๆในอดีตนั้นไม่เคยเกิดขึ้น
ซึ่งมันก็เป็นเพียงแค่การหลอกตัวเอง
ถึงมันจะเห็นแก่ตัว...แต่ลึกๆในใจของพวกเขาทั้งสามคน...ก็อยากจะให้เอเลนยังคงยิ้มให้เขาต่อไป
แต่มันก็เป็นแค่ความปราถนาลึกๆในใจเท่านั้น
“ที่ร้านเป็นไงบ้างล่ะ
ไรเนอร์”ทั้งสามคนที่นั่งเล่นอยู่ที่สวนสาธารณะในแถบนั้น
พลางพุดคุยกันเรื่องสัพเพเหระ
“ก็เรื่อยๆแหละ
แล้วจักรยานของนายล่ะ
กลับมาคงไม่ได้ดูแลมันล่ะสิ..ให้ฉันไปดูให้เอามั้ย”ไรเนอร์พูดขึ้น
“อ่อ ไม่เป็นไรหรอก..เดี๋ยวนี้ก็ไม่ค่อยได้ขี่เท่าไหร่แล้วล่ะ”...ใบหน้ามนนั้นพูด
จำได้ว่าสิ่งที่ทำให้เขาได้เจอกับร่างโปร่งบางอีกครั้ง เจ้าตัวที่เข็นจักรยานที่เสียระหว่างทางเข้ามาที่ร้านที่เป็นอู่ซ่อมรถที่เขาเป็นเจ้าของอย่างมึนๆ
แวบแรกที่เขาเห็นใบหน้ามนนั้นมองมา ทำให้เขาอึ้งไปสักพักเพราะเขาจำเรื่องในอดีตได้
แต่ว่าสิ่งที่เจอคนตรงหน้าพูดกับเขา...เหมือนคนเพิ่งเคยรู้จักกัน รวมถึงสายตาที่ไม่ได้มองมาอย่างเคียดแค้น
มันทำให้เขารู้ว่า คนตรงหน้านั้นจำไม่ได้...อย่างที่แอนนี่เคยบอกเขา...
“แล้วนายล่ะเป็นไงบ้าง
ยังเล่นเปียโนอยู่รึเปล่า” เบลทรูทพูดขึ้น สิ่งที่ทำให้เอเลนดูแตกต่างจากในอดีตคงจะเป็นเรื่องที่คนตรงหน้าชอบเล่นดนตรี...ซึ่งบางทีเขาก็อยากจะเห็นอยู่เหมือนกัน
เพราะในสายตาของพวกเขา ภาพลักษณ์ของเอเลนยังคงเหมือนเดิมในอดีต...เป็นคนใจร้อน
ดื้อดึง พูดตรงเป็นไม้บรรทัด และมีสายตาที่มุ่งมั่น
แต่เอเลนในยุคนี้เจือความโดดเดี่ยวให้เห็นบ้างเป็นบางครั้ง
“..ไม่ได้เล่นแล้วล่ะ”...อย่างเช่นตอนนี้
น้ำเสียงที่ดูปนความเศร้าแต่มันก็เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว
“แอนนี่ วันหลังสอนคาราเต้ให้ฉันหน่อยสิ”
“นายจะเรียนไปทำไม
ยังไงก็มียัยนั่นประกบติดอยู่ข้างๆตลอดอยู่แล้วนิ”เธอพูดเสียงเรียบ
เมื่อนึกถึงมิคาสะที่มักจะกันเธอออกจากเอเลนทุกครั้งไป
แต่เอเลนก็มักหน้าบึ้งใส่มิคาสะและคุยกับเธอเหมือนเดิม
“...มิคาสะไม่ใด้ตัวติดกับฉันสักหน่อย”
บทสนทนาที่ดูเป็นปกติยังคงดำเนินต่อไป จนกระทั่งดวงตาสีมรกตเหลือบไปเห็นใครบางคนเข้า
และเสียงที่เรียกชื่อของคนๆนั้น....ที่ทำให้เลือดในกายของคนทั้งสามคนนั้นชาวาบ
“อ๊ะ..รีไวซัง”
เสียงเรียกนั้นทำให้ใบหน้าคมคายนั้นหันมา นัยน์ตารีขวางเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อเห็นพวกเขาทั้งสามคนก่อนที่จะเปลี่ยนกลับไปดังเดิม
พวกเขามองภาพของทั้งสองคนที่ยืนคุยกัน ใบหน้าของเอเลนที่ดูมีความสุขเมื่ออยู่กับชายตรงหน้า...ถึงพวกเขาจะไม่รู้เรื่องเหตุการณ์ในอดีตในช่วงสุดท้ายนั้น
แต่จากภาพตรงหน้า หัวหน้าทหารรีไว...คนที่ได้ชื่อว่าเป็นมนุษย์ที่แข็งแกร่งที่สุด...จะต้องมีความสัมพันธ์อะไรบางอย่างกับเอเลน
เพราะสายตาของเขาที่มองเอเลนนั้น
มันอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด เอเลนที่ชักชวนชายร่างเล็กเดินมาทางพวกเขา...ที่ยืนตัวแข็งเมื่อนัยน์ตารีขวางจ้องมองมา
“เอเลน..ไปซื้อน้ำให้หน่อยสิ”คำพูดที่บอกเอเลนราวกับเป็นนัยว่าคนตรงหน้ามีเรื่องต้องการจะพูดกับพวกเขาอย่างไม่ต้องสงสัย
เมื่อร่างโปร่งบางเดินไป คนตรงหน้าก็เอ่ยปากขึ้น
“ดูพวกนายไม่ค่อยทุกข์ร้อนกันเลยนะ”คำพูดที่บาดลึกเข้าไปในใจพวกเขาที่ไม่อาจเถียงกลับไปได้
เพราะสายตาที่มองเขามานั้น มันแสดงถึงความผิดที่พวกเขาได้ก่อไว้อย่างชัดเจน คนที่รู้ถึงความทุกข์ทรมานของเอเลนดีกว่าใครๆ
และแอนนี่ที่เป็นคนสังหารลูกน้องของเขา
เธอไม่มีอะไรที่ต้องแก้ตัว
แต่แทนที่จะถูกด่าทอหรือถูกลงไม้ลงมือ
อีกฝ่ายกลับถอนหายใจออกมา
“เรื่องมันก็ผ่านไปนานแล้ว..แถมพวกนั้นก็กลับมาเกิดใหม่เหมือนพวกนายแล้วด้วย...ฉันเอง..ก็ไม่ได้อยากจะซ้ำเติมอะไรไปมากกว่านี้...เพราะต่างคนต่างก็มีเหตุผล
มีทางเลือกที่ต้องก้าวเดิน..โดยที่ไม่รู้ผลลัพธ์ของมัน”
“พวกนายสามคนเลือกเอง...เพราะฉะนั้น
หากมีวันใดที่เจ้าเด็กเหลือขอจำได้ขึ้นมา...คงจะรู้สินะ”
“ฉันจะไม่มีวันทำร้ายเอเลนอีกเป็นครั้งที่สองอย่างแน่นอน”หญิงสาวเพียคนเดียวพูดด้วยสายตาเด็ดเดี่ยว
เธอไม่อยากทำผิดอีกต่อไปแล้ว
หากเอเลนต้องเจ็บปวดเพราะเธออีก...เธอก็ยินดี
ที่จะจากไป...
“เธอ...แอนนี่สินะ”นัยน์ตาสีฟ้ามองใบหน้าของคนหัวหน้าทหารรีไวที่มีชื่อเสียงเลื่องลือ
ซึ่งเธอเคยสัมผัสความแข็งแกร่งนั่นมาแล้ว...
“ว่างๆช่วยสอนเอเลนหน่อย....ศิลปะการป้องกันตัวน่ะ”...คำพูดที่ทำให้คนฟังแปลกใจ...ก็พอจะรู้มาว่าคนตรงหน้าน่าจะเป็นคนที่ทั้งหวงและห่วงเอเลนมากจนไม่อยากให้ใครมาเข้าไกล้
“ทำไมคุณถึงไม่สอนเองล่ะคะ”
“ฉันกับเอเลน..ยังไม่ได้ใกล้ชิดกันถึงขนาดเมื่อก่อน”...เมื่อมันต้องขนาดไหน
เหรอครับหัวหน้ารีไว
ชายหนุ่มทั้งสองได้แต่คิดในใจ
“...แถมดูเจ้าเด็กเหลือขอนั่น...จะซื่อบื้อกว่าเดิมอีก
ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น อย่างน้อยก็พอจะช่วยถ่วงเวลาได้ก่อนที่จะไปช่วยได้ทัน”...อืม
ดูจากสีหน้าแล้ว
หัวหน้ารีไวคงไปเจออะไรมาจากเอเลนแหงๆ
แต่ความซื่อบื้อนี้เธอเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งเลยล่ะ
...เพราะแต่ละคนที่อยู่รอบข้างไม่ว่าจะคนสนิทหรือคนอื่นก็มองด้วยสายตาไม่ธรรมดากันอยู่แล้ว..รวมถึงเธอด้วย...แต่เจ้าตัวก็ไม่เคยจะรู้เรื่องรู้ราวเลยสักนิด
“...เข้าใจแล้วค่ะ
ฉันจะสอนเอเลนให้เอง”...ด้วยความที่เป็นคนพูดน้อย แถมยังชอบทำหน้านิ่งเหมือนกัน
พวกเขาทั้งสองจึงเข้าใจกันได้ไม่ยาก...ถึงแม้ว่าจะเคยมีเรื่องบาดหมางกันมาก่อนก็เถอะ
“ส่วนพวกนายน่ะ.....คอยดูอยู่ห่างๆ”น้ำเสียงที่ตั้งใจเน้นคำว่าห่างอย่างชัดเจน
แต่สายตาที่มองมาอย่างคมกริบ ทำให้ทั้งสองแต่รับคำ ในใจแทบอยากจะร้องไห้...
สำหรับพวกตัวผู้ที่พยายามจะเข้าใกล้เอเลน...หัวหน้ารีไวไม่เคยปราณี!
ร่างโปร่งบางที่เดินกลับมาโดยถือกาแฟกระป๋องที่กดมาจากตู้
พลางยื่นให้คนที่รอรับ
“เอเลน
งั้นพวกเราไปก่อนนะ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ห...
คุณรีไว”ไรเนอร์ที่เกือบเผลอเรียกสรรพนามต้องห้ามเข้าให้
ดีที่หยุดปากตัวเองทัน..ไม่งั้นอาจจะได้แผลเป็นของแถมก่อนจากกันก็เป็นได้
“เอเลน..ไว้มาที่โรงฝึกที่บ้านฉันนะ
จะสอนคาราเต้ให้”หญิงสาวพูดทิ้งท้ายก่อนที่จะเดินจากไป
“อ่า
อื้อ”ใบหน้ามนที่งงๆว่าอยู่ๆแอนนี่ก็รับปากเขาซะเฉยๆ
ทั้งที่พูดไปกี่รอบก็ไม่เคยคิดจะสอนเขา
สายตาหันไปมองคนที่ยังยืนอยู่ข้างๆโดยไม่รู้ตัว
“มีอะไร”
“อ เปล่า
ไม่มีอะไรครับ” นัยน์ตาจ้องมองใบหน้ามนก่อนที่จะมองถุงที่ถืออยู่ในมือ
“จะทำอาหารเหรอ”
“อ่าใช่ครับ....รีไวซังอยากมาทานด้วยกัน...มั้ยครับ”
คำชวนที่พูดอย่างลังเลเมื่อสบกับสายตามองเขามาอย่างคาดหวังเล็กๆเหมือนอยากให้เขาชวน
ซึ่งคนตรงหน้าก็ตอบตกลงในทันที
นัยน์ตารีขวางที่ก้าวเข้ามาในบ้านของเอเลนเป็นครั้งที่สอง
ก็ต้องผงะไปนิดเมื่อเห็นสภาพบ้านที่ดูจะรกกว่าคราแรกอยู่มากโข
“โฮ่ย เอเลน ทำความสะอาดบ้านครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่”
“
เอ่อ...จริงๆแล้วตั้งแต่กลับมาผมยังไม่ได้ทำอย่างจริงจังเลยละครับ
ทำแต่บริเวณที่ใช้เท่านั้นเอง”
“แล้วมันผ่านมานานแค่ไหน”ร่างโปร่งบางที่เริ่มสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่กำลังแผ่ซ่านของชายตรงหน้า
จึงพูดเสียงเบา
“อ่า...ก็...หกปีเห็นจะได้...ครับ”
คล้ายกับได้ยินเสียงเส้นความอดทนของคนรักความสะอาดยิ่งชีพขาดสะบั้น
เพราะช่วงเวลาที่ออกจากปากนั้นมันไม่ใช่น้อยๆเลย
ก่อนที่จะสั่งด้วยน้ำเสียงที่คนฟังได้แต่ทำตาม
“...มาทำความสะอาด...เดี๋ยวนี้เลย”
และแล้ว...จากที่ชวนแค่กินข้าวเย็นด้วยกัน...กลับกลายเป็นว่าคนตรงหน้ากำลังทำความสะอาดบ้านของเขาด้วยสายตาขมักเขม้นในห้องรับแขก
ร่างโปร่งบางที่ต้องมาถูพื้นอย่างจำใจ
ทั้งวันหมดไปกับการล้างจาน กวาดพื้น ซักผ้า และอะไรต่อมิอะไรอีกมาก
“โฮ่ย เอเลน”
เสียงที่เรียกเขา....เสียงที่คุ้นเคยอย่างประหลาดทำให้ร่างของเขาหยุดชะงัก นัยน์ตาสีมรกตหันไปมองคนตรงหน้า เสื้อโค้ทและสูทเนื้อดีถูกถอดออก
เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดที่รอบคอมีผ้าปิดปาก
เรือนผมสีนิลผูกผ้าโพกหัวสามเหลี่ยม และรอบคอก็เช่นกัน มือหนาที่ถือไม้ปัดฝุ่น
นัยน์ตารีขวางที่จ้องมาที่เขา
ภาพบางอย่างที่แล่นเข้ามาในหัว...ภาพของคนที่ซ้อนทับกัน....ความฝัน...ของเขา
.....ความฝัน?
“เอเลน”เสียงที่เรียกดังขึ้น
ทำให้เขาหลุดออกจากภวังค์
“อ๊ะ ครับ”
“ขอดูนี่ได้รึเปล่า”
มือหนาที่หยิบสมุดเล่มหนาขึ้นมา ที่เหมือนกับหนังสือรวมภาพ
ทีแรกเขาไม่ได้สนใจจึงตอบตกลงไป...แต่พอเห็นว่าร่างตรงหน้าเข้าไปนั่งดูมันบนโซฟาอย่างตั้งใจ
นัยน์สีเขียวมรกตจึงเดินเข้าไปมองมันก่อนหน้าจะแดงขึ้นอย่างฉับพลัน
“ ร รีไวซัง ดูอะไรเนี่ยครับ...อ
เอามานะครับ”มือบางที่ตั้งใจจะคว้าหนังสือกลับคืนมา แต่คนตรงหน้ากลับมือไวกว่า
“ทำไมล่ะ ฉันอุตสาห์ช่วยนายทำความสะอาดบ้าน
นายต้องให้รางวัลฉันสิ”
“
แล้วทำไมต้องเป็นอัลบั้มภาพของผมด้วยละครับ”...แล้วช่วยอย่าดูอย่างใจจดใจจ่ออย่างงั้นได้มั้ยครับ...
“...ก็อยากดูเล่มนี้”...คำตอบที่เล่นเอาพูดไม่ออก
ยิ่งมองใบหน้าคมจ้องมาที่เขาแบบนี้ ที่เห็นทีไรก็ไม่เคยกล้าปฎิเสธทุกที...
“...งั้นผมไปทำกับข้าวก่อน...รีไวซังก็นั่งดูไปละกันนะครับ”น้ำเสียงที่ฟังดูคล้ายจะงอนๆทำให้ใบหน้าคมหัวเราะเบาๆ
นัยน์ตารีขวางที่ก้มลงมองรูปภาพที่เต็มไปด้วยใบหน้าของคนที่เขารักเสมอมา
ระหว่างที่นั่งดูไป ใบหน้ามนก็มักจะโผล่หน้ามาแอบดูเขาเป็นระยะเหมือนกลัวว่าเขาจะไปเปิดเจออะไรเข้าอย่างงั้นแหละ
น่าสงสัยจริงๆ
ภาพที่อยู่ภายในเล่มมีตั้งแต่ตอนเป็นทารกและเริ่มโตขึ้นเรื่อยๆ
เขามองรูปเอเลนที่น่าจะอายุประมาณสิบขวบ นัยน์ตาที่ดูกลมโตอย่างเห็นได้ชัด
ใบหน้าน่ารักที่ทำให้คนมองเผลอยิ้มออกมา และใบหน้าที่แสดงความสุขเมื่ออยู่กับพ่อแม่...ทั้งงานโรงเรียน....วันกีฬาสี...เวลาที่เล่นเปียโน
เวลาที่อยู่กับเพื่อนๆ....เมื่อร่างโปร่งบางเริ่มโตขึ้น
ดูเหมือนรอยยิ้มที่ประดับบนใบหน้าจะลดน้อยลง เมื่อผู้เป็นพ่อได้หายไปจากรูป
จนกระทั่ง.....รูปที่ดูจะค่อนข้างใหม่ที่อยู่ท้ายเล่ม
....ใบหน้านิ่งที่แสดงความโศกเศร้าอยู่ภายใน...ซึ่งไม่เคยยิ้มอีกเลย
มือที่จับหนังสืออยู่เหมือนจะสั่นน้อยเมื่อมองรูปเหล่านั้น
ความโดดเดี่ยวที่สะท้อนออกมาจากรูป...ที่เขาไม่อาจช่วยเหลือได้ในตอนนั้น....
...เขาจะไม่ให้มันเกิดขึ้นอีก
..ไม่มีวัน
ระหว่างที่จมอยู่กับความคิด
เหมือนจะมีรูปใบหนึ่งที่ไม่ได้ใส่ซองไว้หล่นลงมาจากหนังสือ นัยน์ตารีขวางที่สังเกตเห็นหยิบรูปใบนั้นขึ้นมา
ก่อนที่จะมองมันนิ่ง...ไม่นานนักใบอื่นๆก็ร่วงลงมาอีก....นัยน์ตารีขวางหยิบขึ้นมา..และจ้องมัน....
“โฮ่ย
เอเลน...” เสียงเรียกที่ทำให้คนถูกเรียกหันกลับมาขณะที่อยู่ในห้องครัว
“ค ครับ”
“รูปพวกนี้สินะ
ที่นายกังวล”รูปที่ทำให้ใบหน้ามนถึงกับร้อนผ่าว
เพราะมันเป็นรูปที่โดนแม่จับแต่งเป็นผู้หญิง...ด้วยความที่หน้าตาคล้ายแม่
แถมหุ่นก็ยังดูบอบบางทำให้ใส่ชุดของแม่ตอนเด็กๆได้ ด้วยความเป็นเด็กจึงไม่ได้รู้เรื่องรู้ราวว่ากำลังโดนแกล้งเล่นสารพัด
แถมมีอยู่ครั้งหนึ่งที่เขาไปประกวดเล่นเปียโน และต้องแต่งชุดเป็นทางการ ด้วยความขี้เล่น(เพื่อความสนุกสนาน)ของแม่ก็เลยให้เขาแต่งตัวเป็นผู้หญิงไปแข่ง(เพราะมีอยู่แล้ว)
แถมยังเนียนจนไม่มีใครดูออกมาเป็นผู้ชายอีกต่างหาก...รู้ถึงไหน..อายไปถึงนั่น
ยังดีนะที่มันเป็นกระโปรงยาว...ไม่งั้นคงได้อายหนักกว่าเดิม...
มือหนาชูรูปใบหนึ่งที่เป็นรูปคล้ายเด็กสาวคนหนึ่งที่สวมชุดกระโปรงฟูฟ่องที่เหมือนแอบถ่ายเพราะเจ้าตัวทำหน้าเหลอหลาชัดเจน
“..รูปนี้..ขอได้มั้ย”
“ไม่ได้ครับ!!”
.....หลังจากนั้นรีไวซังก็รบเร้าเขาจนต้องยอมให้ไปจนได้...ถ้าไม่ให้ไปสักใบไม่แน่มันอาจจะหายไปทั้งเล่มเลยก็เป็นได้
ดีนะ..ที่ไม่ได้บอกว่าแม่อัดวีดีโอไว้ด้วย...
ร่างโปร่งบางที่ล้มตัวลงนอนด้วยความเหนื่อยอ่อนจากการทำความสะอาดครั้งใหญ่ในวันนี้....หลายๆอย่างที่ได้ทำร่วมกับรีไวซัง....ทั้งทำความสะอาด
กินข้าวด้วยกัน ทั้งอัลบั้มรูปที่ไม่เคยคิดจะกลับไปดูมัน...ที่เคยเป็นเรื่องโศกเศร้าสำหรับเขา
...บ้านที่เคยเปลี่ยวเหงา
ทุกอย่างกลับดูอบอุ่นขึ้นมาอีกครั้ง
ใบหน้าอมยิ้มทุกครั้งเมื่อนึกถึงใบหน้าคมคายที่คาดคั้นจะเอารูปของเขา
และตอนที่ทำความสะอาด
เหมือนภาพในความฝันจะผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง....ภาพของชายร่างเล็กที่มีผ้าโพกหัวและถือไม้ปัดฝุ่น
พอคิดถึงมันก็ยิ่งทำให้ภายในใจสับสนขึ้น
เพราะเสียงหัวใจที่เต้นระรัวอย่างไม่รู้สาเหตุ และความรู้สึกเอ่อล้นขึ้นมา
ยิ่งคิดถึงเหมือนภายในหัวจะเริ่มปวดขึ้นเรื่อยๆ
เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำให้ตื่นจากภวังค์
ร่างโปร่งบางเดินโซเซไปรับสายที่ไม่ได้ระบุชื่อ
...ใครกันน่ะ
มือบางกดรับโทรศัพท์
“ฮัลโหล...นั่นใช่เอเลนคุงรึเปล่าครับ” เสียงปลายสายที่ทำให้ใบหน้ามนนิ่งไปสักพัก
ก่อนที่จะพูดเสียงเบา
“อังเดรคุง”
“อื้อ
สวัสดีเอเลนคุง...เสียงดูสั่นๆนะ เป็นอะไรรึเปล่า...หรือว่าผมโทรมารบกวน”
“อ๋อ
เปล่า....ไม่มีอะไรหรอก...อังเดรคุงมีอะไรหรอ”
“พอดีว่าผมมีเรื่องอยากจะคุยด้วยสักหน่อย
เกี่ยวกับคุณรีไวน่ะ วันเสาร์นี้เราเจอกันได้มั้ย”
“อื้ม...ได้สิ”
“ดีจัง..ผมจะรอนะ...เอเลนคุง”
“...แล้วเจอกันนะ”
พอพูดจบอังเดรก็วางสายไป ทิ้งให้ใบหน้ามนยังคงอยู่ในภวังค์
ทั้งที่มันไม่ได้มีอะไร...แต่ทำให้นใจถึงรู้สึกเจ็บขึ้นมานะ
เวลาที่อังเดรพูดถึงรีไวซัง
ทำไมเราต้องรู้สึกเหงาด้วย....
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น