Fiction Attack on titan : When I meet you again...my little lover 23
:Levi x Eren
:PG-15
By Jonanji
“โอ้โหวว คนเยอะน่าดูเลยนะเนี่ย”เสียงของฮันชี่พูดขึ้น
รู้สึกทึ่งเล็กน้อยถึงจำนวนคนที่เดินขวักไขว่เพื่อรอการแสดงคอนเสิร์ตที่กำลังจะจัดขึ้นในวันนี้
สถานที่ซึ่งได้ชื่อว่าเป็นความใฝ่ฝันของศิลปินนักร้องที่จะได้มาแสดงที่
โตเกียวโดมแห่งนี้ ด้วยความยิ่งใหญ่อลังการที่สามารถบรรจุคนได้มากกว่าพันคน
แสดงถึงความโด่งดังของศิลปินที่มีแฟนเพลงคลั่งไคล้เป็นจำนวนมาก
“เราต้องไปต่อแถวยาวเหยียดนั่นรึเปล่าเนี่ย”แจนพูดพลางทำสีหน้าแหยงๆถึงความยาวของแถวที่หาจุดสิ้นสุดไม่เจอ
นัยน์ตาสีชากวาดตาหาพวกเพื่อนๆที่จู่ๆก็เดินหายไปกับฝูงชน
เดินไปเดินมาก็ดันมาเจออดีตหัวหน้าหมู่สาวผู้คลั่งไคล้ไททันซะงั้น
“ฉันว่าเอเลนคงจัดการอะไรให้พวกเราไว้แหละ
ทางที่ดีเราน่าจะตามหารีไว”ฮันชี่พูดอย่างมีความหวัง
พอเดินเข้าไปไกล้ๆก็เหมือนจะเห็นชายร่างเล็กที่กำลังยืนมองโปสเตอร์ใหญ่ยักษ์ที่แขวนอยู่
ดูเหมือนเจ้าตัวกำลังชื่นชมกับลุคนักร้องของเอเลนอยู่พอสมควร
แต่อีกใจก็รู้สึกอยากจับร่างโปร่งบางนั่นมาลงโทษซะเดี๋ยวนี้เลยให้ตายสิ
ใครใช้ให้ทำหน้าบริหารเสน่ห์ขนาดนี้กัน
ไม่ว่าจะเป็นใบหน้ามนที่ถูกแต่งแต้มสีด้วยเครื่องสำอางดูดุดันแต่กลับดูอ่อนหวาน
นัยน์ตาสีมรกตกลมโตที่ดูส่องประกายในที่มืด และริมฝีปากที่ทำเป็นแลบลิ้นสีชมพูดูขี้เล่นนั่นอีก...แบบนี้คนมองก็ได้แต่หลงรักเอาน่ะสิ...เหมือนการที่เอเลนเป็นนักร้องจะเริ่มเป็นปัญหาสำหรับเขาเข้าให้แล้ว
นี่ขนาดเป็นแค่ภาพนะ แล้วถ้าตอนขยับนี่จะขนาดไหนกัน...
“เฮ้ รีไว
เป็นอะไรทำหน้าเครียดเชียว”เสียงของยัยแว่นสี่ตาทำให้นัยน์ตารีขวางละสายตาจากโปสเตอร์นั้นก่อนที่จะหันไปเจอฮันชี่กับแจนที่กำลังเดินมาทางเขา
พร้อมๆกับอีกด้านนึง พวกลูกน้องของเขากำลังโบกมือให้เขาพลางเดินมา
“แหม
มาตรงเวลากันดีนะ”ฮันชี่พูดพลางมองเหล่าคนที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดี
ไม่ว่าจะเป็นเพทร่า ออลโอ้ กุนเธอร์และเอิร์ด
ที่ดูเหมือนจะพยายามแต่งตัวให้เข้ากับการแสดงคอนเสิร์ตสุดๆ
ทำตัวเป็นวัยรุ่นสุดฤทธิ์
“แฟนเพลงเอเลนเยอะน่าดูเลยนะคะ”เพทร่ามองผู้คนรอบๆด้วยสีหน้าทึ่งสุดๆ
กับน้องเล็กของพวกเธอที่มีคนนิยมชมชอบกันอย่างคาดไม่ถึง
“ก็นะ
เอเลนหน้าตาออกจะน่ารัก”เอิร์ดพูด
“นั่นสินะ”ดูเหมือนเหล่าอดีตรุ่นพี่จะเริ่มออกอาการเห่อเด็กอย่างเห็นได้ชัด
“เฮ้
แจน”เสียงของโคนี่ดังขึ้นจากด้านหลัง
พร้อมๆกับคนที่เดินตามหลังมาไม่ว่าจะเป็นซาช่าที่มือไม้เต็มไปด้วยของกิน ฮิสทอเรียและยูมิลที่เดินกระหนุงกระหนิงมาตลอดทาง
ตามด้วยแอนนี่ ไรเนอร์ และเบลทรูทที่เดินตามหลังมาติดๆ
“หายไปกลับมานี่ตามพวกมาซะเยอะเลยนะ”
“อะไร
ฉันอุตส่าห์รวมแก๊งมาให้ ไม่เหมือนนายหรอก ในหัวคงจะมีแต่เอเลนสิท่า”แซวได้ไม่ดูคนรอบๆเลยนะไอ้คุณโคนี่...นั่นไง
พูดยังไม่ทันขาดคำ สายตาทิ่มแทงจากคุณท่านเริ่มมาทิ่มหลังเขาแล้วไง
“คอนเสิร์ตของเอเลนดูคึกคักจังเนอะ
ยูมิล”ฮิสทอเรียพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม
“ว่าแต่
มิคาสะกับอาร์มินล่ะ ยังไม่เห็นเลย”
“ฉันว่าคงรออยู่ที่หน้าทางเข้าแล้วมั้ง”พวกเขาที่เดินเคลื่อนขบวนไปยังทางเข้าก็เจอกับมิคาสะและอาร์มินที่กำลังยืนรออย่างที่คิด
ร่างของหญิงสาวที่แต่งตัวเหมือนพวกเต็มยศไม่ว่าจะพัด ไฟโบก ผ้าคาดหัว
เรียกได้ว่าทำตัวเป็นแฟนเพลงหมายเลขหนึ่งเลยทีเดียว
หลังจากนั้นไม่นานเอลวินก็มาถึงพร้อมกับฮานเนสและมิเกะ
พวกเขาถึงได้เริ่มเข้าไปกัน ซึ่งดูจากจำนวนคนแล้วแทบไม่ได้ลดลงเลยสักนิด
แต่ด้วยความดังและมีหน้ามีตาของท่านประธานบริษัทผู้เป็นที่เลื่องลือของสื่อทุกวงการอย่างเอลวิน
สมิธ พวกเขาจึงได้เข้าไปอย่างไม่ยากเย็นนัก
และด้วยบัตรที่เอเลนให้มามันเป็นบัตรที่แพงที่สุด
พวกเขาถึงได้อยู่แถวหน้าสุดแบบว่าชิดขอบเวทีเลยทีเดียว กลายเป็นว่ามีแต่พวกเขาที่ได้อยู่แถวหน้าสุด
“อ้าว
นั่นคุณผู้ปกครองนี่นา”เสียงของหญิงสาวที่คุ้นๆหูของใครบางคน นัยน์ตารีขวางที่เหลือบไปมองหญิงสาวที่ยืนอยู่ก่อนหน้าเขา
ยัยแว่นหัวหน้าวงเดธ อีวิลกับสมาชิกในวงนี่เอง
เธอเดินเข้ามาทักเขาและคนอื่นๆเล็กน้อยที่ดูจะงงๆอย่างเห็นได้ชัดว่าเธอเป็นใคร
จนเขาต้องแนะนำเล็กน้อยนั่นแหละ ทำให้หน้าตาของเจ้าเด็กเหลือขอแต่ละคนที่มีต่อหญิงสาวตรงหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ซึ่งดูเหมือนเธอจะคุยกับยัยฮันชี่ถูกคอเหลือเกิน
นัยน์ตารีขวางเหลือบมองผู้คนที่อยู่ในโดมที่เยอะจนแทบล้น
เสียงโห่ร้องเรียกชื่อของเอเลนดังกึกก้องไปทั่ว
แสดงถึงความคลั่งไคล้ในตัวร่างโปร่งบางที่ดูไม่ใช่เล่นๆเลยทีเดียว
“ท่าทางคุณคงจะต้องเหนื่อยหน่อยนะคะ
คุณผู้ปกครอง”คำพูดเย้าแหย่ที่คนฟังคิ้วกระตุก รู้เลยว่าหมายถึงอะไร
สงสัย..หลังจากจบงานนี้เขาคงต้องทำอะไรสักอย่างแล้วสิ...
แสงไฟที่ถูกดับลงพร้อมกับความเงียบที่เข้าปกคลุมชั่วขณะหนึ่ง
แสงไฟของจอภาพขนาดใหญ่ยักษ์ที่ปรากฎภาพไตเติ้ลของการแสดงสดครั้งนี้ ทันทีที่ปรากฎร่างโปร่งบางที่เป็นตัวเอกของงาน เสียงกรีดร้องของแฟนเพลงก็ดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ
เอฟเฟ็คที่ปรากฎขึ้นในจอภาพเสมือนท่องอยู่ในดินแดนมหัศจรรย์ ดูจากตารางงานแล้ว เพลงแรกนี้คงจะเป็นเพลงพิเศษที่ใช้สำหรับคอนเสิร์ตโดยเฉพาะละมั้ง
ภาพที่ฉายบนจอภาพแปรเปลี่ยนไปเป็นหีบเพลงที่กำลังถูกไขลาน พร้อมกับเสียงอินโทรที่เริ่มดังขึ้น
พร้อมกับแสงสปอร์ตไลท์ที่กำลังฉายไปที่ร่างโปร่งบางที่ปรากฎตัวขึ้นท่ามกลางความมืด
พวกเขามองเอเลนด้วยความอึ้งและตื่นเต้น
ร่างโปร่งบางที่สวมเสื้อโค้ตยาวแขนกุดหนังสีดำ
สวมทับเสื้อโปร่งและเสื้อเชิ้ตสีเข้มที่ดูขาดๆ
กางเกงขาเดฟสีดำสวมทับด้วยรองเท้าหนังหุ้มข้อ ข้อมือบางสวมเครื่องประดับเป็นสายข้อมือหนังสีดำและเขียวเรืองแสง
เล็บที่ถูกทาเป็นสีเขียวมิ้นท์และสีดำ ใบหน้ามนที่แต่งเครื่องสำอางด้วยอายไลน์เนอร์สีเข้ม
เรือนผมสีน้ำตาลอ่อนที่ถูกจัดทรงพร้อมกับกิ๊บติดผมสีชมพูและเขียวติดพาดไว้สองอัน คงเพราะว่าพวกเขาอยู่แถวหน้าสุดจึงเห็นร่างโปร่งบางนั้นชัดเจน
จนกระทั่งเสียงหวานที่ดังขึ้นอย่างแผ่วเบา
ยินดีต้อนรับนะ องค์หญิง
สู่ปราสาทแห่งความฝันที่ไม่มีใครล่วงรู้ถึงมัน
ความเจ็บปวด เศร้าโศก จงลืมเลือนมันไปให้หมดสิ้น
แล้วผมน่ะจะเล่านิทานดีๆ ให้ฟังเองนะ
ความเจ็บปวด เศร้าโศก จงลืมเลือนมันไปให้หมดสิ้น
แล้วผมน่ะจะเล่านิทานดีๆ ให้ฟังเองนะ
ไม่ว่าจะท่าทางที่กำลังร้องเพลงไปตามเนื้อเพลง
ร่างโปร่งบางที่แสดงอยู่บนเวที เสียงที่เปล่งออกมาในแต่ละคำ สะกดทุกสายตาของทุกคนที่กำลังมองไปที่ใบหน้ามนที่กำลังส่งยิ้มหวานให้
นัยน์ตาสีมรกตที่เหลือบมองลงมาที่เพื่อนๆที่กำลังจ้องอย่างไม่วางตา
ในใจแอบขำเล็กๆที่บางคนถึงกับมองตาค้าง เขาดูน่าแปลกขนาดนั้นเชียว จนกระทั่งสายตาสะดุดไปที่ร่างอันสันทัดที่กำลังมองมาที่เขาด้วยสายตานิ่งๆแต่ข้างในกำลังปั่นป่วนสุดๆนั่นเอง
พอเห็นดังนั้นแล้ว ร่างโปร่งบางก็จงใจเดินไปที่ๆรีไวยืนอยู่
เริ่มจากหนึ่ง เอาละหลับตาสิ 「ขอบคุณ」
เอาละสอง ปิดปากของเธอสิ 「ชอบที่สุด」
และสาม ปิดหูซะสิ 「รักนะ」
เริ่มจากหนึ่ง เอาละหลับตาสิ 「ขอบคุณ」
เอาละสอง ปิดปากของเธอสิ 「ชอบที่สุด」
และสาม ปิดหูซะสิ 「รักนะ」
เนื้อร้องที่เหมือนกับกำลังบอกเขาทางอ้อม
ทั้งยังท่าทียั่วเย้าที่กำลังส่งมาให้เขา
ทำให้คนที่เก็บอาการมานานเริ่มใจเต้นไม่เป็นส่ำ...อย่ามาจงใจยั่วแบบนี้นะ....
เอาละ จงเต้นระบำกันเถอะ บนฝ่ามือของผมยังไงละ
จะทางซ้าย หรือขวาดีละ! ความสับสนกับกำลังก่อตัวขึ้นอย่างไม่มีที่สิ้นสุด!
ชาสีชาดนั้น และขนมตุ๊กตาขิงที่แสนลึกลับ
เราสองคนจะเริงระบำไปด้วยกันบนเพลงวอลซ์ที่แสนสนุกนี่ไงละ
มันยังไม่จบลงหรอกนะ เทศกาลแห่งการฆ่าฟันน่ะ เพิ่งจะเริ่มต้นเองละ
ทั้งลูกกวาดที่ร่วงหล่นลงมา และตุ๊กตาหมีที่กำลังโลดเต้นอยู่ในแอฟเฟคที่ถูกสร้างขึ้น
พวกเขาดูด้วยความตื่นเต้นตระการตา โดยเฉพาะร่างโปร่งบางที่โลดแล่นอยู่บนเวที
ทั้งเสียงหวานที่เปล่งออกมาสะกดใจคนทั้งโดม ไม่ว่าเอเลนจะเดินไปทางไหนก็เรียกเสียงกรี้ดดังระงมไปทั่ว
หลังจากจบเพลงแรกที่เหมือนเป็นแฟนเซอร์วิสเล็กๆเพราะเจ้าตัวมักจะเข้าไปเล่นกับแฟนเพลงอยู่บ่อยครั้ง
แถมเนื้อเพลงยังแตกต่างจากเพลงหลัก หลังจากที่จบไปหนึ่งเพลง ก็ถึงเวลาของจริง
ไฟที่ถูกดับลงอีกครั้งพร้อมกับเสียงกีตาร์ที่ดังขึ้นในความเงียบงัน
ก่อนที่เสียงเพลงจะดังขึ้นพร้อมกับแสงที่ส่องลงมาเผยให้เห็นร่างโปร่งบางที่ยืนอยู่ตรงกลาง
ในมือกำลังเล่นกีตาร์ที่รีไวเป็นคนซื้อให้ และริมฝีปากที่กำลังร้องเพลง
และใบหน้าที่มักจะแสดงอารมณ์อย่างไม่ปิดบัง
ความฝันครั้งใหม่..ที่ถูกทำให้เป็นจริง
รอยยิ้ม...ที่มอบความสุขให้พวกเขาตลอดมา
นัยน์ตารีขวางมองร่างโปร่งบางที่กำลังร้องเพลง
ทั้งผู้คนที่กำลังส่งเสียงกรีดร้อง
ทั้งความสนุกสนานที่สัมผัสได้จากเสียงเพลงที่กำลังบรรเลง ทั้งสหายที่กำลังกระโดดโลดเต้นไปตามจังหวะของดนตรี
ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น...เหมือนกับร่างตรงหน้าได้หลุดพ้นจากโซ่ตรวนที่เหนี่ยวรั้งอยู่ตลอดมา
นายก้าวข้ามมันไปได้แล้วสินะ...
เสียงเพลงที่ดังต่อเนื่องมานานจนกระทั่งถึงเพลงสุดท้าย
ใบหน้ามนที่ดูจะชื้นเหงื่อเล็กน้อยหลังจากที่เล่นต่อเนื่องมาเกือบสามชั่วโมง
“ทุกคน
เหนื่อยกันมั้ย”เสียงของเอเลนที่ดังขึ้นพร้อมกับเสียงตะโกนกลับมาของแฟนเพลงว่าไม่เหนื่อย
“ผมก็ไม่เหนื่อยเหมือนกันครับ
แต่ว่าน่าเสียดายที่ต้องให้ทุกคนกลับบ้านกันแล้ว
ขอบคุณทุกคนที่ยังสนุกด้วยกันจนถึงตอนนี้นะครับ”ทุกประโยคที่เอเลนพูดออกไปสร้างเสียงกรีดร้องไปทั่ว
ไม่ว่าจะเป็นใบหน้าที่กำลังยิ้ม หรือทำอะไรก็ตามก็สร้างเสียงกรี๊ดได้ตลอดเวลาจริงๆ
นัยน์ตารีขวางแอบเหลือบมองเจ้าพวกที่ให้ความร่วมมือดีกันเหลือเกิน
เวลาเอเลนพูดอะไรก็ขานรับตอบไปหมด ซึ่งคนกลุ่มนั้นประกอบด้วย มิคาสะ ยัยแว่นสองคน พวกลูกน้องของเขา เจ้าหน้าม้าแจน...และแอนนี่
“สำหรับเพลงสุดท้าย...ผมอยากจะมอบให้กับคนสำคัญของผม...คนที่คอยดูแลผมอยู่เสมอมา
ต่อให้กาลเวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่ เขาก็ยังคงอยู่ข้างๆผม”น้ำเสียงที่ดูแผ่วลงทำให้ทั่วทั้งโดมลดเสียงลง
นัยน์ตาสีมรกตที่กำลังมองมาที่พวกเขา บ่งบอกว่าเพลงๆนี้มอบให้กับพวกเขา
นัยน์ตาสีมรกตคู่สวยหลับตาลงพร้อมๆกับแสงไฟที่ค่อยๆหรี่ลง
จนกระทั่งเสียงๆหนึ่งดังขึ้นมาในความเงียบงัน
มันเป็นเสียงของแกรนด์เปียโนที่ตั้งอยู่บนเวทีกลางโดมที่ล้อมรอบไปด้วยเหล่าผู้คนที่ถูกสะกดทุกสายตา
เขามองร่างโปร่งบางที่กำลังเล่นเปียโนด้วยใจที่ระทึก นิ้วเรียวที่กดลงบนคีย์ได้อย่างพริ้วไหว
และเสียงหวานที่ค่อยๆเอ่ยออกมาช้าๆ
ตั้งแต่ที่ไล่ตามความฝันในครั้งนั้น
ความทรงจำที่ค่อยๆหวนคืน
น้ำตาที่ไหลออกมายามเมื่อนึกถึง
ความอบอุ่นจากมือคู่นั้น
ไม่เคยลบออกไปจากส่วนลึกในใจ
เสียงที่เปล่งออกมาที่อัดแน่นไปด้วยความรู้สึก
ใบหน้ามนที่กำลังมองมาที่พวกเขา โดยเฉพาะนัยน์ตารีขวางที่กำลังสบตากับดวงตาสีมรกตคู่นั้น
และเพื่อนสนิทของพวกเขาที่มองด้วยสายตาปลาบปลื้ม
เสียงของเปียโนที่กำลังเชื่อมสัมพันธ์ของพวกเขาเข้าด้วยกัน...ตัวแทนความฝันทั้งหมดของเอเลน....
คำว่า "ขอบคุณ" "อำลา"
"ขอโทษ" ที่ไม่เคยได้เอื้อนเอ่ยออกไป
ต้องทำยังไงฉันถึงจะสามารถบอกออกไปกันนะ
โดยปราศจากความกลัว
ความโดดเดี่ยวที่แสนเย็นเยียบ เพื่อไปหาเธอ
ไม่ว่าจะเป็นเสียงที่บรรเลงไปอย่างช้าๆ คลอไปกับเสียงกีตาร์และเบสเบาๆ
หลอมรวมความรู้สึกที่ผ่านมาของพวกเราให้เป็นหนึ่งเดียวกัน สายตาของทุกคนมองตรงไปที่ร่างโปร่งบางที่อยู่บนเวที
ทุกคำพูดส่งผ่านความรู้สึกทั้งหมดในใจผ่านบทเพลงที่ส่งมาถึงพวกเขา
ยังคงไม่เคยเปลี่ยนแปลง ช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วยกัน
ถ้าหากฉันนั่งและหลับตาลง
ฉันยังคงจดจำกลิ่นของวันนั้น
ตอนที่เราไกล้ชิดกันในค่ำคืนนั้น
ช่วงเวลาที่แสนบริสุทธิ์ ยั่งยืน และเต็มไปด้วยรัก
ท้องฟ้าที่ไม่เคยเปลี่ยนแปลงไป บ่งบอกถึงหัวใจที่ยังคงรอคอย
ความรู้สึกที่ยังคงอยู่ เพื่อรอวันเวลาให้เรามาพานพบกันอีกครั้ง เพื่อที่จะส่งผ่านถึงกันและกัน
และได้อยู่เคียงข้างกันอีกครั้ง
ความอบอุ่นที่มอบให้กันและกัน
ยังคงตราตรึงอยู่ในใจ
ไม่ว่ามันเวลาจะผ่านไปนานสักแค่ไหน
หัวใจดวงนี้ก็ยังคงเป็นของคุณไม่เปลี่ยนแปลง
ความทรงจำอันแสนสำคัญที่จะไม่มีวันลบเลือนออกไป
เหมือนกับความรักที่คุณมีต่อผมเสมอมา ทั้งความกล้าที่คุณมอบให้ผม
ที่ทำให้ผมมีวันนี้...
หัวใจดวงนี้เป็นของคุณ...และจะเป็นของคุณคนเดียว
บทเพลงที่จบลงไปพร้อมกับรอยยิ้มของร่างโปร่งบางที่กำลังโบกมือบ๊ายบายแฟนเพลงที่กำลังกรีดร้องด้วยความบ้าคลั่ง
ร่างโปร่งบางโค้งขอบคุณทุกคนก่อนที่แสงไฟจะค่อยๆหรี่ลง พร้อมกับเสียงเพลงคลอเบาๆที่บ่งบอกถึงคอนเสิร์ตที่ได้จบลงไป
พวกเขาที่กำลังยืนอยู่ตรงนั้นโดยที่หัวใจยังคงเต้นแรงไม่หาย
คงเป็นเพราะพลังความรู้สึกที่ร่างโปร่งบางส่งผ่านออกมา
ทั้งยังเสียงเพลงที่ถ่ายทอดมาให้พวกเขา ทุกอย่างยังคงดังก้องอยู่ภายใน
“เอเลน...สุดยอดเลยเนอะ”เสียงที่ดูจะลอยๆของซาช่าบ่งบอกว่าเธอยังคงอินกับคอนเสิร์ตที่เพิ่งจบไปเมื่อกี้นี้
ไม่นึกว่า
เอเลน
เยเกอร์ที่พวกเขารู้จักจะเป็นคนที่โด่งดังและเป็นที่ชื่นชอบของทุกคนมากขนาดนี้
เสียงกรี้ดของพวกแฟนเพลงของเอเลนเหมือนยังดังอยู่ข้างหูเขาอยู่เลย
“ในที่สุด เอเลนก็ก็กลับมาเล่นเปียโนอีกครั้ง”มิคาสะพูดเสียงสั่น
เธอดีใจเหลือเกิน ที่ได้เห็นร่างโปร่งบางเล่นเปียโนอีกครั้ง
สิ่งที่ทำให้เอเลนมีความสุข ภาพของครอบครัว
บ้านที่เต็มไปด้วยเสียงเพลง...มันได้กลับมาแล้ว...
“แถมเพลงสุดท้ายนั่น
เหมือนเอเลนกำลังบอกรักพวกเราอยู่เลย”แต่ที่โดนเต็มๆคงจะไม่พ้นหัวหน้ารีไวแน่นอน ขนาดพวกเขายังรู้สึกเขินๆที่เจ้าตัวเล่นเอาเพลงมาเป็นสื่อกลางแทนการสารภาพรัก
แถมยังในคอนเสิร์ตท่ามกลางผู้คนเป็นพัน แถมหัวหน้าดูเหมือนจะโดนทุกเพลงเสียด้วยสิ
บอกได้เลยว่าแรงบันดาลใจในการแต่งเพลงแต่ละเพลงของเอเลนจะต้องเป็นหัวหน้ารีไวอย่างไม่ต้องสงสัย
พวกเขาที่ต่างคิดเรื่องนี้แอบรู้สึกหมั่นไส้ถึงความหวานแบบไม่เกรงใจของคู่นี้จริงๆ
“ว่าแต่
รีไวล่ะ”พอมีคนถามถึงได้นึกขึ้นได้ว่าหลังจากที่คอนเสิร์ตจบ
ร่างอันสันทัดนั้นก็หายไปเฉย
...แต่ก็พอเดาได้อยู่แล้วล่ะนะ
เหล่าคนที่พอจะไกล้ชิดกับรีไวอย่างฮันชี่ เอลวิน และลูกน้องคนสนิทที่พอจะรู้นิสัยของรีไวดี...โดนเอเลนทำตัวน่ารักแบบไม่ทันตั้งตัว
ป่านนี้อารมณ์ที่เคยเก็บเอาไว้คงระเบิดกระจายหมดแล้วล่ะมั้ง
..โถ
เอเลน...ทุกคนได้แต่เป็นห่วงเอเลนที่สงสัยจะต้องเตรียมรับระเบิดชุดใหญ่...สู้นะเอเลน
คำให้กำลังใจนั้นดูเหมือนจะส่งไปถึงเอเลนแล้ว
เพราะเจ้าตัวเพิ่งจะเจอจรวดมิสไซล์เมื่อกี้นี้เอง แถมพอพุ่งมาเจอเขาที่กำลังนั่งพักอยู่ในห้องกับพวกเด็กสมาชิกในวง
มือหนาก็เข้ามาหิ้วตัวเขาไปเฉยๆ ท่ามกลางสายตาอึ้งค้างของคนอื่นๆที่กำลังมองตาม
พวกสต๊าฟที่วิ่งเข้ามาห้ามเหมือนจะโดนพี่แกส่งสายตาพิฆาตกันหมด
“ร รีไวซัง คุณจะพาผมไปไหนครับ”เอเลนพูดพลางเอี้ยวตัวไปมองใบหน้าคมที่นิ่งเรียบไม่แสดงอารมณ์
แต่สองขากลับก้าวเดินด้วยความเร็วราวกับกำลังแข่งโอลิมปิก
“กลับ”สั้นๆได้ใจความ
“ต แต่ผมยัง..”...ผมยังไม่ได้เปลี่ยนชุดเลยนะครับ
ประโยคหลังดูเหมือนจะหายเข้าไปในลำคอเมื่ออีกคนชิงพูดก่อน
“นายคงไม่อยากให้ฉันทำที่นี่หรอกนะ”...ประโยคที่ทำให้ใบหน้ามนทำหน้างุนงงสักพัก
ก่อนที่จะเริ่มนึกออก ใบหน้าถึงได้เริ่มขึ้นสีระเรื่อ
ในหัวพยายามคิดหาทางช่วยให้ตัวเองรอดจากเงื้อมหมาป่าที่ดูหิวโหยสุดๆ
ร่างโปร่งบางถูกโยนเข้าไปในรถที่ออลโอ้ขับมาส่งเขา
ซึ่งป่านนี้เจ้าตัวคงรู้ดีว่าคืนนี้คงต้องนั่งรถแท๊กซี่กลับบ้าน ร่างอันสัดทัดเข้าไปนั่งที่คนขับ พอสตาร์ทรถปุ๊บฝ่าเท้าก็เหยียบไปที่คันเร่งจนมิด
ความเร็วของรถทำให้คนที่นั่งอยู่ข้างๆมองทางด้วยใจเต้นระทึก
เพราะเจ้าตัวโชว์สกิลขับรถขั้นเทพ ปาดซ้ายปาดขวา ดริฟต์หน้าดริฟท์หลังโดยที่ใบหน้ายังคงนิ่งไม่กระดิก
หารู้ไม่ว่าภายใต้ใบหน้านั้น ข้างในมันเป็นภูเขาไฟที่กำลังปะทุได้ที่
จนเสียงเอี๊ยดดังขึ้นพร้อมกับรถที่จอดเข้าซองอย่างสวยงาม
ไม่ต้องพูดอะไรให้มากความร่างที่ไม่ได้สูงใหญ่ก็หิ้วเจ้าตัวดีขึ้นห้องทันที
“ผ ผมยังไม่ได้เตรียมใจเลยนะครับ”เอเลนพูดเสียงอ่อย
ซึ่งมีหรือที่คนที่กำลังเดินจ้ำอ้าวจะฟัง ไม่มีทาง
“ไม่ต้องเตรียมใจแล้ว ฉันจะไม่ทนรอนายแล้ว
เจ้าเด็กเหลือขอ”รีไวกัดฟันพูด เตรียมจงเตรียมใจอะไรไม่ต้องแล้ว ยังไงสักวันหนึ่งนายก็ต้องมาร้องครางใต้ร่างฉันอยู่แล้ว
พอประตูเปิดปั๊บ ร่างของรีไวก็พุ่งไปที่ห้องนอนทันที
ร่างโปร่งบางที่ใจเต้นระรัวเมื่อเตียงนอนมันเริ่มไกล้เข้ามา
ถึงจะเริ่มทำใจตั้งแต่ที่เริ่มรู้ตัวว่าดันไปเผลอตระตุกเส้นความอดทนของคนตรงหน้ามากเกินไปตอนอยู่คอนเสิร์ตก็เถอะ
พอเอาเข้าๆจริงๆมันก็ยังไม่พร้อมอยู่ดีอะ
“ข ขอผมอาบน้ำก่อนได้มั้ยครับ รีไวซัง!!!”เอเลนร้องเสียงดังจนทำให้ร่างของรีไวชะงัก
ดูเหมือนเรื่องอาบน้ำจะช่วยเขาได้
รีไวซังคงไม่อยากนอนกับเขาทั้งที่ยังมีเครื่องสำอาง น้ำหอมฟุ้งอยู่แบบนี้หรอกมั้ง
แต่แทนที่จะดีใจพอเห็นใบหน้าคมที่กำลังแสยะยิ้ม เอเลนถึงกับหน้าซีด
“อาบน้ำใช่มั้ย
ได้”ร่างอันสันทัดหมุนตัวกลับไปที่ห้องน้ำทันที
ร่างโปร่งบางที่ถูกผลักเข้าไปในห้องน้ำ
ความเย็นที่สัมผัสได้เมื่อมือหนาหยิบฝักบัวก่อนที่จะเปิดน้ำเย็นจ่อราดมาที่ตัวเขาที่ยังใส่เสื้อผ้าอยู่
ทำให้เนื้อผ้าเริ่มเปียกแนบเนื้อ อีกทั้งใบหน้ามนที่มองมาด้วยสีหน้างอนๆ
ทั้งที่ร่างกายกำลังสั่นด้วยความหนาวและประหม่า รีไวได้แต่มองข่มใจ
มือเอื้อมไปเปิดก๊อกน้ำที่อ่าง ปล่อยให้น้ำไหลไปเรื่อยๆ
ส่วนตัวเขาก็เตรียมตัวจัดการเจ้าลูกหมาที่กำลังเปียกได้ที่
“รี..อื้อ”เสียงร้องถูกหยุดด้วยลิ้นร้อนที่รุกไล้เข้ามาในโพรงปากที่ยังคงหลงเหลือสีและกลิ่นหวาน
รสจูบที่หอมหวานและเร่งเร้าด้วยอารมณ์ของคนที่กำลังพุ่งสูงขึ้น ริมฝีปากหนาประกบปรับเปลี่ยนมุมหลายต่อหลายครั้ง
หวังจะลิ้มรสหวานของลิปกลอสที่ถูกแต่งแต้มอยู่บนริมฝีปากอิ่มนั้นไม่ให้เหลือ
ลิ้นไล่เลียริมฝีปากที่ไม่หลงเหลือกลิ่นสีจากลิปกลอส
ริมฝีปากที่บวมเจ่อเพราะจูบที่ดูดดื่มและเนิ่นนาน จนคนที่เป็นเด็กไร้ประสบการณ์ถึงกับหัวหมุนไปพักนึง
ใบหน้ามนที่กำลังเคลิ้มกับริมฝีปากที่กำลังคลอเคลีย
มือหนาที่เริ่มเล้าโลมเรือนร่าง ค่อยๆเปลื้องผ้าของคนที่อ่อนระทวยอยู่ในอ้อมแขนของเขาทีละชิ้น
เผยให้เห็นร่างอันเปลือยเปล่า ผิวที่เนียนละเอียด
และกล้ามเนื้อน้อยๆที่กระชับน่าสัมผัส
ร่างของคนตรงหน้ายังคงกระตุ้นอารมณ์เขาเหมือนเมื่อก่อนไม่ผิดเพี้ยน
ใบหน้าคมค่อยๆไล้เลียร่างโปร่งบางที่สะดุ้งเมื่อสัมผัสถึงความอุ่นร้อนที่ลากผ่าน
พร้อมกับความเย็นที่ยังคงไหลอยู่บนตัวของเขา ตอนนี้เขาเปลือยไปหมดทั้งตัว นอนระทวยอยู่ที่พื้นห้องน้ำ
แถมคนตรงหน้าก็ยังมีเสื้อผ้าใส่อยู่ครบ ทำให้เขารู้สึกร้อนวูบวาบไปทั่วใบหน้า
จนกระทั่งของเหลวเย็นที่สัมผัสเข้ากับผิวหน้าท้องจนสะดุ้งตกใจ
สบู่เหลวที่บีบลงบนตัวของเขาและมือหนาที่กำลังลูบไล้ไปทั่วร่าง
“ร ร รีไวซัง”เอเลนร้องเสียงหลง
พยายามยื้อมือที่เริ่มซุกซนไปข้างล่าง
“ถ้าไม่อยู่นิ่งๆนายจะโดนมากกว่านี้อีก
อย่าหวังว่าจะขัดใจฉันได้เลยเอเลน”เสียงทุ้มที่กระซิบอยู่ข้างหูทำให้เอเลนหลับตาปี๋
“อะ
อื้อ”มือหนาที่เริ่มลากสบู่ไปยังส่วนล่าง พยายามขยับอยู่แค่ตรงส่วนกลางลำตัวจนคนโดนแกล้งเผลอส่งเสียงแปลกๆออกมา
มือบางพยายามปิดปากตัวเองเพื่ออดกลั้นอารมณ์ พอเห็นเขาพยายามกลั้นเสียง
มือหนากลับขยับอย่างรวดเร็วเหมือนตั้งใจแกล้ง จนใบหน้ามนเผลอร้องเสียงสั่น อารมณ์ที่พุ่งทะยานสูงขึ้นจนร่างกายปรับตัวไม่ทันและความไร้เดียงสาทำให้น้ำสีขาวขุ่นถูกปลดปล่อยออกมาอย่างรวดเร็ว
ใบหน้ามนถึงได้ค้อนไปหนึ่งที
“เดี๋ยวนี้กล้ามองฉันแบบนี้เหรอ
เอเลน”รีไวเอยเสียงเย้าแหย่ ส่วนมือก็ขยับไปด้วยจนเอเลนได้แต่มองตัวสั่น
เพราะได้แต่ปล่อยให้คนตรงหน้าทำใจชอบ ตัวเขาที่ถูกขัดถูจนฟองเต็มตัว
ใบหน้าที่ถูกล้างเครื่องสำอางจนเกลี้ยง เรียกได้ว่าสะอาดหมดจด
“คราวนี้ตาฉันบ้างล่ะ”คำพูดที่ทำให้เอเลนมองด้วยความงุนงง
จนคนตรงหน้าเริ่มถอดเสื้อผ้าเท่านั้นล่ะ เผยให้เห็นร่างกายที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและแผ่นอกแข็งแกร่ง
ยังไม่ทันได้ตั้งตัวร่างโปร่งบางก็ถูกโยนเข้าไปในอ่างอาบน้ำ ก่อนที่ร่างอันสันทัดจะตามลงมา
ร่างโปร่งบางที่ถูกดึงเข้ามาไกล้
เอเลนที่กำลังจะอ้าปากพูดก็ถูกหยุดด้วยริมฝีปากหนาที่ทาบทับลงมาอีกครั้ง
คราวนี้ทวีความร้อนแรงขึ้นจากครั้งแรกเหมือนพยายามดึงความสนใจและมัวเมาให้ลุ่มหลง
พอใบหน้ามนเริ่มเคลิ้มอีกครั้ง มือหนาถึงได้เอื้อมลงไปในน้ำ
บีบคลึงสะโพกและบั้นท้ายกลมแน่น
นิ้วเรียวค่อยๆสอดเข้าไปในช่องทางด้านหลังอย่างเชื่องช้าก่อนที่จะเริ่มขยับทีละน้อย
เมื่อริมฝีปากถูกละออกมาแทบจะทันทีที่มือหนาอีกข้างจะเข้ามาเล้าโลมส่วนล่างให้เกิดอารมณ์
และนิ้วเรียวที่ยังคงขยับต่อไป เรียกเสียงครางดังระงมไปทั่วห้องน้ำ
ใบหน้ามนที่แดงระเรื่อด้วยอารมณ์ที่พุ่งทะยาน สองมือกำลังโอบรอบคอเขาแน่น
ร่างที่กำลังบิดเร้ายามถูกสัมผัส และแล้วใบหน้าคมก็ไม่สามารถอดกลั้นอารมณ์ได้อีกต่อไป
แกนกลางที่กำลังตั้งชันพร้อมกับร่างโปร่งบางที่ถูกยกขึ้นเตรียมพร้อมที่จะสอดใส่ความเป็นชายของเขาเข้าไป
“อ อื้อ..ห
หัวหน้า..รีไว..ซัง”เสียงครางที่ร้องเรียกเขาที่ดูเหมือนในหัวนั้นจะเริ่มสับสนงุนงนเพราะอารมณ์ที่ปรับสูงขึ้น
เขาจูบพรมไปทั่วใบหน้ามนนั้นเพื่อให้ผ่อนคลายก่อนที่มือหนาจะดึงร่างโปร่งบางให้รองรับแก่นกายที่อยู่เบื้องล่าง
เพียงส่วนปลายสัมผัสกับช่องทางด้านหลังเหมือนร่างโปร่งบางจจะสะดุ้งเฮือกขึ้นมาอย่างแรง
เสมือนมีความทรงจำที่แทรกเข้ามาในตอนนั้น
ช่วงที่ร่างกายถูกทรมานแสนสาหัส ถูกกระทำอย่างไร้ความปราณี
ร่างกายที่เหมือนจะจดจำความเจ็บปวดในครั้งนั้นได้ทำให้ทั่วทั้งร่างเริ่มสั่นด้วยความหวาดกลัว
นัยน์ตารีขวางที่สังเกตเห็นความหวาดกลัวบนใบหน้ามน
ทำให้ใจของเขาอ่อนยวบลงทันที
หรือว่าเขาจะรุกเร็วไป...ควรจะรอให้เอเลนพร้อมกว่านี้รึเปล่า...
แต่แทนที่จะหยุดอยู่แค่นั้น
มือบางที่กำลังสั่นเทากลับเอื้อมมากอดเขาแน่น
“...รีไวซัง...ช่วยกอดผมแน่นๆ...ได้มั้ยครับ...”ใบหน้ามนที่ยังคงแสดงความหวาดกลัวเล็กน้อย
แต่นัยน์ตาสีมรกตที่คลอไปด้วยน้ำตาที่กำลังมองเขา แรงปราถนาที่ส่งมาถึงเขา...ความเชื่อมั่น...ว่าคนตรงหน้าไม่มีทางทำร้ายเขา
ถึงแม้ว่าความหวาดกลัวจะฝังลึกอยู่ในใจ
“ฉันจะกอดนาย...จนกว่านายจะลืมเรื่องพวกนั้นไปให้หมด...ให้ร่างกายของนายจดจำเพียงแค่ฉันคนเดียว
เอเลน”น้ำเสียงทุ้มที่พูดกับเขา ริมฝีปากที่จุมพิตซับน้ำตา และสร้างรอยสีกุหลาบความเป็นเจ้าของลงบนซอกคอขาว
มือหนาที่กอดรัดร่างโปร่งบางอย่างแนบแน่น พร้อมกับแก่นกายที่เริ่มขยับเข้าไป เพราะแรงดันของน้ำทำให้การสอดใส่เป็นไปอย่างเชื่องช้า
จนรับรู้ได้ถึงผนังด้านในที่กำลังบีบรัดเขาจนต้องกัดฟัน
“อ
อ๊า”เอเลนส่งเสียงครางเมื่อสัมผัสได้ถึงความร้อนที่เข้ามาในตัวอย่างช้าๆ
เหมือนร่างกายกำลังถูกหลอมละลาย ความเสียวซ่านที่ค่อยๆเคลื่อนเข้ามาจนสุด
ร่างกายรู้สึกสั่นสะท้านยามสิ่งๆนั้นเริ่มขยับเข้าออก
เสียดสีกับผนังอ่อนนุ่มด้านใน จังหวะที่ค่อยๆเปลี่ยนไปเร็วขึ้น
เร็วขึ้น จนน้ำในอ่างเริ่มกระเพื่อมตามแรง เรียกเสียงหวานที่เปล่งออกมาอย่างลืมอาย
ใบหน้าที่แสดงความสุขสมจนหัวสมองมึนเบลอ เสียงร้องดังอยู่เนิ่นนานจนคนฟังเริ่มเป็นห่วงว่าจะเสียงแหบหายไปเสียก่อน
เขาถึงได้รีบขยับเร็วขึ้นจนอารมณ์พุ่งถึงจุดสูงสุด ปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นที่ไหลทะลักออกมาจากช่องทางคับแน่น
ร่างโปร่งบางที่หอบหายใจ
ใบหน้ามนพิงซบไหล่ด้วยความเหนื่อยอ่อน มือหนาที่กอดกระชับร่างโปร่งบางแน่น
ทั้งสองคนที่กำลังกอดแนบชิดอยู่ในอ่างอาบน้ำ
โดยที่ทุกอย่างมันยังค้างคาอยู่ท่าเดิม
ตอนนี้เอเลนรับรู้ได้เลยว่าหน้าของตัวเองคงจะแดงสุดกู่
เพราะหัวใจที่กำลังเต้นเป็นเบลกแดนส์จนมันจะทะลุออกมาจากอกอยู่รอมร่อ ถึงในอดีตพวกเขาสองคนจะไกล้ชิดจนตัวแทบจะติดกัน
แต่พวกเขาก็ยังไม่เคยมีอะไรกันมาก่อน
เพราะงั้น...นี่เป็นครั้งแรก...ที่เขากับรีไวซัง...
“เพลงของนาย...”เสียงทุ้มที่ดังกังวานอยู่ในห้องน้ำเรียกสติให้กลับมา
คำพูดที่เกริ่นออกมาเหมือนต้องการให้เขาอธิบาย
“เวลาที่ผมแต่งเพลง..ผมจะคิดถึงคุณ...เพราะฉะนั้น....มันก็เหมือนกับว่า
ผมกำลังพูดกับคุณ...นั่นแหละครับ”..น้ำเสียงที่พูดแผ่วคล้ายกลับว่าจะอายนิดๆ...จะว่าไป...ก็เหมือนกับเขาบอกรักคนตรงหน้าผ่านเนื้อเพลงเลยนี่นา...ถึงจะตั้งใจแบบนั้นก็เถอะ
แต่พอมาพูดอธิบายเองแล้วมัน...เขินอย่างบอกไม่ถูก
“แฟนเพลงนายเยอะดีนะ”พอเห็นว่าร่างนั้นไม่ได้แสดงปฎิกิริยาอะไร
แถมอยู่ๆยังเปลี่ยนเรื่องซะงั้น
“แถมดูจะคลั่งไคล้นายมากซะด้วยสิ...”คำพูดที่เอเลนเริ่มสังหรณ์ใจไม่ดี
“ไม่รู้ทำไมฉันถึงเห็นแฟนเพลงของนายมีผู้ชายเกือบตั้งครึ่งนึง”...เอาแล้วไง
“อยากรู้จริงๆว่าใครสอนให้นายทำเป็นเล่นหูเล่นตาแบบนั้น
แถมยังรู้จักยั่วคนอื่นแบบนั้นอีก...บอกฉันหน่อยสิ เอเลน”น้ำเสียงที่คล้ายจะเย็นลงนิดๆ
จนเอเลนเริ่มตัวหดเล็กลงเรื่อยๆ...ก็พวกผู้จัดการเขาเนี่ยแหละที่เป็นคนเสี้ยมสอนเขา....รวมถึงเจ้าพวกเด็กในวงที่สนับสนุนกันดีเหลือเกิน
สนุกที่จะได้สร้างลุคให้เขากันเหลือเกิน
ซึ่งมันกำลังสร้างปัญหาให้คนตรงหน้าเนี่ยแหละ
เพราะเจ้าเด็กเหลือขอเริ่มรู้จักใช้เสน่ห์ของตัวเองไปยั่วคนอื่นแล้วน่ะสิ
สำหรับเอเลนที่มีนิสัยซื่อบื้อเป็นทุนเดิมจะต้องไม่คิดอะไรแน่นอน
แต่คนอื่นๆมันคิดนะขอบอก ตั้งแต่ตอนแข่งครั้งแรกนั่น ฉายแววตั้งแต่ครั้งนั้น
ยิ่งคิดก็อยากจะลงโทษคนตรงหน้าซะให้เข็ด!!
เอเลนที่ถูกอุ้มขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัวจนสะดุ้งเผลอร้องเสียงหลงออกมา
แกนกายที่จมลึกเข้าไปมากกว่าเดิมทำให้เอเลนเม้มริมฝีปากเน้น
“ร รีไวซัง
จะไปไหนครับ”เอเลนพูดเสียงสั่น
“ไปต่อที่เตียง”คำพูดเนิบๆทำให้ใจเขาแทบทะลุออกมาจากอก
แค่ครั้งเดียวเขายังจุกแทบตายนี่ยังจะมีต่ออีกงั้นเหรอ!!!
เขาจะมีชีวิตรอดมั้ยเนี่ย!!
ค่ำคืนที่ผ่านไปอย่างเงียบงัน
มีเพียงร่างของคนสองคนที่ยังคงบรรเลงบทเพลงรักอย่างเร่าร้อน เสียงของเตียงที่ขยับเอี๊ยดอ๊าดตามแรงโยก
ร่างกายที่เปลือยเปล่าชื้นไปด้วยเหงื่อและอุณหภูมิที่พุ่งสูงขึ้นเรื่อยๆ
หลังจากที่กลับมาในคืนแสดงคอนเสิร์ต
นี่ก็ผ่านมาได้หลายวันแล้วที่พวกเขายังคงกอดกัน
ผ่านไปครั้งแล้วครั้งเล่าที่อารมณ์พุ่งสูงขึ้นและปลดปล่อยมันออกมา
และเริ่มมันใหม่อีกครั้ง นอกจากพักหาอะไรเข้าท้อง สลับที่ระหว่างห้องน้ำกับเตียง
ก็แทบไม่ได้ทำอย่างอื่นเลย
“ฮ่า อ
อื้ออ”เสียงหวานที่ร้องครางยามที่ถูกสอดใส่ รสจูบที่แสนหอมหวานที่มอบให้แก่กันซ้ำแล้วซ้ำเล่า
คำบอกรักที่ส่งถึงกันตลอดข้ามคืน
“เอเลน...เอเลน”เสียงทุ้มที่ฟังดูคล้ายคำรามเล็กๆ
นัยน์ตารีขวางมองร่างที่อยู่เบื้องล่าง นัยน์ตาสีมรกตคู่สวยที่เชื่อมปรอย
ใบหน้ามนที่แดงระเรื่อ เสียงร้องครางที่ดังสุขสม มือบางที่เอื้อมมาสัมผัสใบหน้าเขา
เสียงครางที่เอื้อนเอ่ยตลอดหลายวันที่ผ่านมา
เปลือกตาที่เตรียมจะปิดลงพร้อมกับความอารมณ์ที่พุ่งจนสุดอีกครั้ง
เหมือนร่างกายของเขาเตรียมที่จะปิดสวิตซ์ทุกเมื่อ
ด้วยความเหนื่อยล้าที่ถูกทำหลายต่อหลายครั้ง
“อ อื้อ รีไวซัง อ๊ะ”นัยน์ตาเบิกโพลงอีกครั้งพลางร้องเสียงหลง
ร่างโปร่งบางที่กระตุกเฮือกเมื่อ
มือหนาเอื้อมมากดส่วนปลายของเขาเอาไว้ไม่ให้เขาได้ปลดปล่อยออกมา ใบหน้ามนฉายแววงุนงง
ก่อนที่จะต้องหลับตาแน่นเมื่อน้ำรักที่ถูกปลดปล่อยเข้ามาในร่างอีกครั้ง เพราะถูกระงับอารมณ์เอาไว้ทำให้เอเลนรู้สึกอึกอัด ยังไม่ทันจะได้พักหายใจหายคอ
ร่างโปร่งบางก็ถูกยกขึ้นมาปรับเปลี่ยนท่าให้นอนคว่ำลงไปกับเตียง ไม่รู้ว่าคนตรงหน้าไปหยิบเอาเนคไทมาตอนไหน
มือหนาที่กำลังผูกมัดส่วนปลายของเขาไม่ให้ปลดปล่อยออกมา แถมยังเอาผ้าที่ไหนก็ไม่รู้มามัดมือเขาไว้อีก
ใบหน้ามนที่ซบอยู่ที่หมอนนุ่มที่เริ่มแสดงความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด นัยน์ตาสีมรกตฉายแววเว้าวอน
“มันยังไม่จบหรอกเอเลน
ฉันไม่ปล่อยให้นายหลับง่ายๆหรอก”ใบหน้าคมที่ยิ้มมุมปากเล็กน้อย นัยน์ตารีขวางมองอย่างพอใจที่ได้เห็นสีหน้าทรมานของเอเลน
“รีไวซ...อึ๊ก...”ยังไม่ทันจะพูดคัดค้าน
แกนกายก็ถูกสอดใส่เข้ามาอีกครั้ง แถมครั้งนี้ยังทวีความรุนแรงขึ้น
เหมือนเรี่ยวแรงของคนตรงหน้าจะไม่ได้ลดลงเลยสักนิด มือบางได้แต่จิกผ้าปูด้วยความเสียวซ่าน
“ฮ่า อ
อ๊า”เสียงหวานร้องครางด้วยความทรมานอีกครั้งเจือปนความสุขเบาบาง
ความลุ่มหลงที่ทำให้ลืมสิ่งที่ถูกปิดกั้น แรงกระแทกที่ใส่เข้ามาจนอารมณ์ไกล้ถึงจุดสูงสุด
ฉับพลันที่แกนกายถอดถอนออกมาอย่างรวดเร็วจนร่างโปร่งบางสะดุ้งเฮือกอีกครั้ง ใบหน้ามนมองคนตรงหน้าอย่างเง้างอด
นัยน์ตาสีมรกตคลอไปด้วยน้ำตาเล็กๆที่กำลังถูกคนตรงหน้าแกล้ง ซึ่งใบหน้าคมไม่ได้แสดงความรู้สึกผิดเลยสักนิด
แถมยังทำแบบนี้ซ้ำๆจนเอเลนเริ่มทนไม่ไหว...และเริ่มเข้าใจจุดประสงค์แฝงของคนตรงหน้า
เอเลนเม้มริมฝีปากแน่น เพราะว่าทนความต้องการที่พุ่งสูงขึ้นไม่ไหว ริมฝีปากจึงพูดด้วยเสียงสั่นๆ
“ร รีไวซัง”น้ำเสียงพูดคล้ายจะงอนนิดๆ
“หืม”น้ำเสียงที่ดูสนุกกับการที่ได้แกล้งเขา
จนเอเลนนึกค้อนคนตรงหน้าในใจ
“ช ช่วย
ใส่เข้ามา...ข้างใน...ได้มั้ยครับ”เอเลนพูดเสียงแผ่ว ใบหน้ามนแดงก่ำด้วยความอาย
“นายก็ทำเองสิ”รีไวพูดพลางจับร่างโปร่งบางใหนั่งคร่อมอยู่บนตัวของเขา
นัยน์ตารีขวางมองใบหน้าที่ไร้ทางสู้แถมยังสั่นน้อยๆ..
“ร รีไวซัง..ค
คุณนี่มัน..”เอเลนร้องเสียงดัง
พยายามเรียกร้องให้คนตรงหน้าเป็นคนทำแต่เจ้าตัวกลับนิ่งสนิท
ส่วนตัวเขาก็เริ่มทนไม่ไหวแล้ว แถมแรงก็ยิ่งไม่ค่อยจะมีอยู่
ใบหน้ามนที่อับจนหนทางได้แต่ทำตามคำพูดเอาแต่ใจของอีกฝ่าย ริมฝีปากได้แต่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
“อึก อื้อ”
ร่างโปร่งบางที่ขยับอย่างเก้ๆกังๆด้วยมืออันสั่นเทา ก่อนที่จะค่อยๆดันร่างตัวเองให้ช่องทางด้านหลังสอดรับกับแกนกายที่รอรับอยู่ด้านล่างให้จมลงไปอย่างช้าๆ
ใบหน้ามนพยายามอดกลั้นอารมณ์สุดขีด ริมฝีปากอิ่มหอบหายใจหนักหน่วงเพื่อปรับอารมณ์ก่อนที่จะค่อยๆขยับช้าๆ
พอเริ่มปรับตัวได้เขาถึงได้เริ่มขยับกายเร็ว ขึ้น อุณหภูมิร่างกายที่พุ่งสูงขึ้น
และความเสียวซ่านที่ทวีมากขึ้นเรื่อยๆจนร้องครางออกมาด้วยความสุขสม
นัยน์ตารีขวางที่จ้องร่างโปร่งบางที่กำลังขย่มอยู่บนตัวเขาตาไม่กระพริบ
พอโดนจ้องใบหน้ามนก็แดงก่ำเพราะความอายมากขึ้นไปอีก อารมณ์ตอนนี้ของเขามันทั้งงอน
ทั้งโกรธ ทั้งอาย แถมยังทรมานอีกต่างหาก
...จงใจแกล้งเขา
ให้เขาพูดประโยคน่าอาย...แล้วยังให้เขา...
“รีไวซัง..อ๊า...รี..รีไวซัง....ให้ผม...เอาออก...อื้อออ....นะครับ...รีไว...ซัง...อ
อื้อ”ใบหน้ามนจงใจร้องครางไกล้หูคนตรงหน้าเพื่อระบายอารมณ์ ซึ่งมันก็ได้ผลดีนักแหละ
ทั้งนัยน์ตาสีมรกตฉ่ำเยิ้มระรื่นไปด้วยน้ำตา
ริมฝีปากอิ่มที่ส่งเสียงร้องครางอยู่ไกล้ๆที่พยายามพูดอ้อนเขาสุดฤทธิ์
มันทำให้ความตั้งใจที่อยากจะแกล้งร่างโปร่งบางเริ่มพังทลายไม่มีชิ้นดี....กลับกลายเป็นเขาที่เริ่มทนไม่ไหวเสียเอง
ร่างโปร่งบางถูกพลิกให้นอนราบบนเตียง
เรียวขาที่ถูกแยกออกพาดไว้กับไหล่แข็งแรง
ก่อนที่คนตรงหน้าจะเริ่มปรับเปลี่ยนเป็นฝ่ายรุกขยับอย่างรวดเร็วจนใบหน้ามนร้องเสียงหลง
อารมณ์ที่พุ่งทะยานอีกครั้ง เสียงหอบหายใจสอดประสานกัน เหงื่อที่เปียกชื้น
ใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขสมจนภาพเบื้องหน้าเริ่มขาวโพลน ปล่อยอารมณ์ให้ล่องลอยไปไกล
มือหนาที่ดึงผ้าออกเพื่อให้ร่างโปร่งบางถึงพร้อมกัน น้ำรักที่ถูกปลดปล่อยออกมาฉีดพุ่งเต็มหน้าท้องและเติมเต็มช่องทางนั้นจนล้นทะลักเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ
นัยน์ตารีขวางจ้องมองร่างโปร่งบางที่หอบหายใจจนตัวโยน
ใบหน้ามนที่เริ่มมึนเบลออย่างเห็นได้ชัด และเตรียมจะหลับได้ทุกเมื่อ
ริมฝีปากที่ยังคงเรียกเขาทำให้เผลอยิ้มออกมา ใบหน้าคมก้มลงไปจุมพิตอย่างแผ่วเบา
แกนกายที่ถอดถอนออกมาอย่างช้าๆ
ก่อนที่จะดึงร่างโปร่งบางเข้ามาซบที่อกของเขา ซึ่งใบหน้ามนก็ขยับเข้ามาซุกไซร้เพื่อหาไออุ่น
ทุกการเคลื่อนไหวที่เราสื่อถึงกัน
แรงปราถนาที่เกิดขึ้น อุณหภูมิที่สัมผัสได้...ว่าคนตรงหน้ายังมีชีวิตอยู่
ร่างกายนี้จะจดจำเพียงเราสองคน...คนที่เป็นดั่งครึ่งหนึ่งของชีวิต...ที่ไม่อาจแยกจากกันได้....สะท้อนถึงความผูกพันที่รวมกันเป็นหนึ่งเดียว
มือของเขาที่สามารถเอื้อมไปถึง...พร้อมกับโอกาสที่จะพูดคำๆนั้นออกไป...คำที่เขาสามารถพูดได้ทุกเมื่อที่เขาต้องการ...
“ฉันรักนาย..”คำพูดที่ทำให้นายยิ้มอย่างมีความสุข
และตอบกลับมาว่า
“ผมก็รักคุณ รีไวซัง”
ภายในห้องประชุมที่เต็มไปด้วยเหล่าผู้บริหารที่กำลังทำสีหน้าเคร่งเครียดกันได้ที่
โดยเฉพาะท่านรองประธานอย่างเอลวิน สมิธ ที่มักจะมีรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าเสมอ
ตอนนี้เขากลังส่งสายตาดำทะมึน ซึ่งเหล่าลูกน้องคนสนิทได้แต่ทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยม
เพราะต้นเหตุก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกล
หลังจากงานคอนเสิร์ตครั้งนั้น
รีไวกับเอเลนก็แทบจะหายตัวเข้ากลีบเมฆ ก็พอจะรู้อยู่หรอกนะว่าหายไปทำอะไร เพราะมีอยู่วันนึงที่เขาเผลอโทรศัพท์ไปหา
เสียงฝากข้อความที่ดังขึ้นโดยบังเอิญ สงสัยมือของใครบางคนจะไปโดนปุ่มรับเข้า
ทำให้เขาได้ยิน....เสียงกิจกรรมที่พวกเขากำลังทำอยู่ที่คอนโด คิดแล้วอายแทนจริงๆ
แต่ประเด็นที่เขาต้องมานั่งหน้าเครียดกลุ้มใจอยู่ตอนนี้
คือระยะเวลาของมันต่างหาก....
นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว
นายยังไม่เลิกลงแดงอีกเหรอไงฮะ
นายจะ....นานไปแล้วนะ
ไม่กลัวเอเลนสลบคาอกนายหรือไงรีไว....ก็รู้อยู่หรอกว่าอดกลั้นอดทนมานาน
แต่นี่มันผ่านมาจะอาทิตย์นึงแล้วนะ จะมาราธอนไปไหน จะทำสถิติโลกกันหรือไง...งานเงินจะไม่ทำใช่มั้ย
เพราะงั้นเขาถึงได้ส่งฮันชี่ไปตาม....รับรองกลับมาไม่เกินครึ่งวัน
ร่างของอดีตหัวหน้าทหารรีไวจะต้องรีบมาเหมือนพายุชัวร์
นัยน์ตารีขวางที่ลืมขึ้นอย่างช้าๆ
สมองที่ยังคงมึนเบลอเพราะนอนน้อยติดต่อกันหลายวัน
น้ำหนักที่กดทับลงมาที่ไหล่ข้างซ้ายทำให้หันไปมองจึงเห็นเรือนผมสีน้ำตาลที่โผล่พ้นออกมาจากผ้าห่มเล็กน้อย
มือบางที่กำลังกอดเอวเขาแน่น นิ้วเรียวเกี่ยวผ้าห่มลงมาเล็กน้อยเผยให้เห็นใบหน้ามนที่กำลังหลับสนิท
คงเพราะเหนื่อยมานานถึงได้หลับพริ้มขนาดนี้...ก็นะ
หลังจากวันนั้นก็ทำต่อเนื่องกันไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ ซึ่งสำหรับเขา
ต่อให้ทำมากแค่ไหนก็ไม่พอ กับร่างกายของเจ้าเด็กนี่ที่ทำให้เขาลุ่มหลงจนขาดไม่ได้
ใบหน้าคมก้มลงไปจุมพิตแก้มเนียนใสก่อนที่มือหนากระชับอ้อมแขน
เตรียมตัวที่จะหลับต่อ ทันใดนั้นเหมือนมีเสียงกริ่งที่ดังขัดจังหวะขึ้นมา
แต่มีหรือที่คนอย่างรีไวจะสนใจ ใบหน้าคมยังคงหลับนิ่งอยู่ท่าเดิม
พอเจ้าของห้องไม่ยอมออกมา
เสียงกริ่งจึงเริ่มดังต่อเนื่องกันเรื่อยๆจนคิ้วเริ่มกระตุก...
เริ่มจะเดาออกละว่าใครมา.....
“อือ”เพราะเสียงกริ่งน่ารำคาญเกินไป
ขนาดทำให้ร่างโปร่งบางตื่นไปอีกคน นัยน์ตาสีมรกตที่ปรือตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย
“รีไวซัง...มีคนมา..”
“ปล่อยไว้อย่างงั้นแหละ
เดี๋ยวก็กลับไปเอง”น้ำเสียงที่ดูคล้ายจะไม่สบอารมณ์นิดๆ
อ้อมแขนที่กอดรัดแน่นขึ้นทำให้เอเลนได้แต่ยอมทำตาม
เพราะเขาเองก็ยังเหนื่อยแล้วก็ง่วงอยู่
จนเสียงกริ่งเริ่มหายไป
กลับกลายเป็นเสียงโทรศัพท์ที่เข้ามาแทนที่...ซึ่งดังติดต่อกันอยู่นานจนเหมือนเอเลนจะได้ยินเส้นความอดทนของคนตรงหน้าขาดดังผึง
จนมือหนาเลื่อนมือไปรับโทรศัพท์นั่นแหละ
“...อะไร...มันเรื่องของฉัน....เออๆ....จะบอกแค่นี้ใช่มั้ย
ไสหัวกลับไปซะ
ถ้าขืนโทรมาอีกฉันจะสับเธอเป็นชิ้นๆแน่ยัยแว่นโรคจิต”น้ำเสียงที่เกือบจะคำรามคุยผ่านโทรศัพท์
ก่อนที่จะกดวางอย่างแรง
“มีคนมาตามแล้วใช่มั้ยครับ”เสียงของเอเลนทำให้นัยน์ตารีขวางหันไปมองร่างโปร่งบางที่ขยับตัวเข้ามาไกล้
มันก็จริงอยู่ที่จะมีคนมาตาม
ก็เขาเล่นหายไปเลยเกือบอาทิตย์....ต้องเป็นเอลวินที่ส่งยัยแว่นนั่นมาแน่ๆ
“ผมเอง..ก็ต้องกลับไปหาคนในวงเหมือนกัน”ร่างโปร่งที่ลุกขึ้นนั่งอย่างยากลำบาก
ความรู้สึกเหนียวเหนอะหนะและของเหลวที่ไหลออกมาจากช่องทางด้านหลังทำให้ใบหน้ามนชะงักนิ่งด้วยความอาย...ไม่รู้คนตรงหน้าเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน
ถึงได้ปล่อยออกมาเยอะขนาดนี้ได้ตั้งหลายวัน...
“สภาพแบบนี้นายจะไปได้ยังไง”ขืนปล่อยให้ออกไปทั้งที่ใบหน้ามนยังเหม่อลอยไร้เรี่ยวแรง
แถมยังร่องรอยที่เขาทำไว้อีก...ขืนมีใครเห็นคงได้มีเรื่องกันแน่...แน่นอนว่าเขาจะไม่ให้ใครมาเห็นร่างโปร่งในสภาพแบบนี้เด็ดขาด
มือหนาดันร่างโปร่งบางให้นอนลงไป
ก่อนที่จะขยี้เรือนผมสีน้ำตาลจนฟูฟ่อง
“นายน่ะพักผ่อนไปซะ
แค่โทรไปบอกเจ้าพวกนั้นว่าไม่สบายหรืออะไรก็พอ วันนี้ฉันจะรีบกลับมา
เฝ้าห้องให้ดีล่ะ”รีไวพูดพลางมองใบหน้ามนที่โผล่ออกมาจากผ้าห่มนิดนึง
ดวงตาไกล้จะปิดอีกรอบ...แล้วอีแบบนี้จะไปไหวได้ยังไง
ร่างที่ไม่ได้สูงใหญ่
ลุกจากเตียงไปอาบน้ำแต่งตัว
ก่อนที่จะกลับเข้ามาในห้องนอนซึ่งมีร่างโปร่งบางขดตัวนอนอยู่บนเตียง
“เอเลน”เสียงเรียกทำให้ร่างที่อยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนาขยับเล็กน้อย
ใบหน้ามนโผล่พ้นออกมาจากผ้าห่มก่อนที่จะยื่นหน้าสัมผัสกับริมฝีปากหนาที่ก้มลงมา
“ไปดีมาดีนะครับ”เอเลนพูดคล้ายสะลึมสะลือ
ใบหน้าคมจุมพิตริมฝีปากบางนั้นอย่างอ้อยอิ่ง
ทำใจอยู่นานกว่าจะละออกมาจากริมฝีปากนิ่มนั่น มือหนาลูบหัวเบาๆก่อนที่จะเดินจากไป
พอหลังจากที่ได้กอดเอเลนสมใจอยาก
มันก็ยิ่งทำให้เขาไม่อยากออกห่างจากร่างโปร่งบางอีกเลยแม้แต่วินาทีเดียว
ทั้งอารมณ์ขุ่นเคืองใจที่จะต้องทนให้คนอื่นเห็นร่างโปร่งบาง ไม่ว่าจะเป็นร่างกาย
ท่าทาง เสียง คำพูดต่างๆ ไม่อยากให้ใครเข้ามาคลุกคลี
อยากจะเก็บรอยยิ้มสดใสนั้นไว้ให้เขาเพียงคนเดียว
และด้วยเอเลนเป็นนักร้องที่กำลังป๊อบปูล่าห์สุดๆในขณะนี้
โอกาสที่จะมีคนอื่นที่ว่านั้นสูงซะจนเขาอยากจะให้เอเลนเลิกเป็นนักร้องไปซะเดี๋ยวนี้เลย...แต่ก็คงจะทำไม่ได้
รีไวแอบถอนหายใจกับอาการติดเด็กเข้าขั้นระยะสุดท้ายของตัวเอง...ถ้าเขายังไม่รีบแก้ปัญหานี้ออกไปจากใจละก็...คงมีวันที่เขาฟิวส์ขาดจนจับร่างโปร่งนั้นขังพืดขังลืมอยู่ในห้องเป็นแน่แท้
หลังจากที่วันเวลาผ่านพ้นไปทำให้อะไรต่างๆก็ปลี่ยนแปลงไปด้วยดี
ไม่ว่าจะเป็นเหล่าคนในอดีตอย่างหน่วยสำรวจ เหล่าทหารรุ่น 104 ที่ได้เจอะเจอกันอยู่บ่อยครั้ง
เหมือนกับบรรยากาศเดิมๆค่อยๆกลับคืนมา
ส่วนทางด้านเอเลนที่จิตใจเริ่มกลับมาเป็นปกติ
ความสดใสที่มุ่งมั่นและดื้อรั้น กลายเป็นเอเลน เยเกอร์คนเดิมที่พวกเขารู้จักอีกครั้ง และยังคงเป็นที่รักใคร่ของใครหลายๆคน
ที่เลเวลอัพจนจำนวนคนรักคนหลงเพิ่มอยู่มากโข
และจากบ้านหลังเดิมที่แสนเงียบเหงา
ก็กลับมามีสีสันอีกครั้ง
จากที่เคยอยู่คนเดียวตอนนี้ก็ได้พ่อบ้านย้ายมาอยู่ด้วยหนึ่งคน
ซึ่งพ่อบ้านที่เป็นถึงประธานบริษัทห้างสรรพสินค้าคนนี้ดูเหมือนจะเข้ามาอาศัยอยู่อย่างถาวร
ดังนั้นสภาพแวดล้อมในบ้านมันถึงได้เปลี่ยนแปลงไป ทั้งข้าวของเดิมๆที่หายไป
แปรเปลี่ยนเป็นสิ่งใหม่ที่เข้ามาแทนที่
บ้านที่มีเราสองคน
สถานที่ที่เราจะใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันตลอดไป
เพราะฉะนั้น
ทั้งสองจึงเรียกได้ว่าอาศัยอยู่ด้วยกันอย่างเป็นทางการ ชีวิตประจำวันที่ดำเนินไปอย่างเป็นสุข
ซึ่งมันจะเป็นสุขกว่านี้ถ้าคนหนึ่งไม่ใช่นักร้องที่กำลังดังเป็นพลุแตกในตอนนี้
และด้วยความซื่อบื้อที่ไม่ได้ลดน้อยลงเลยจากเมื่อก่อน
รวมทั้งนิสัยที่ใสซื่อไร้เดียงสา หัวดื้อเป็นบางครั้ง
และเป็นที่น่าแกล้งน่าเอ็นดูของคนรอบข้าง
อีกทั้งยังเป็นคนที่ถูกจัดอันดับว่าเป็นนักร้องที่มีเสียงหวานทรงเสน่ห์และหน้าตาดีมีดีกรีเป็นลูกครึ่งเยอรมัน
จึงไม่แปลกเลยที่จะทำให้ใครต่อใครตกหลุมรักโดยง่าย
เพราะฉะนั้น
เหล่าชายหญิงจึงได้เข้ามาพูดคุยพัวพันและเข้ามาตอแย
ขนาดคนซื่อบื้ออย่างเขายังรู้ตัวด้วยจำนวนที่มีมากล้น...ก็นะ...ตัวเขาเองก็ยังไม่ได้เปิดเผยว่ามีเจ้าของหัวใจอยู่แล้ว
คนอื่นถึงได้เข้าหาเขาได้ไม่หยุดหย่อน...แถมช่วงนี้พวกนักข่าวก็ขยันเข้ามาตามติดเขาทุกฝีก้าว
ขยับตัวเพียงนิดเดียวก็เป็นข่าว ไปพูดคุยกับใครก็เป็นข่าว
ทั้งที่คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขกับรีไวซัง
และได้ทำในสิ่งที่ชอบไปเรื่อยๆ
กลับกลายเป็นว่าจะทำอะไรก็ต้องมานั่งพะวงว่าจะเป็นข่าว
แถมยังต้องมาคอยหนีเจ้าพวกตามตื๊อตามจีบอยู่ทุกวัน
พอไปเล่าให้พวกสมาชิกในวงฟัง
เจ้าเด็กพวกนั้นดันมองเขาตาเป็นประกายแทน พอไปขอให้ผู้จัดการช่วย
ก็ดันช่วยจับคู่ให้ซะงั้น และพอไปฟ้องท่านประธานพิกซิส
กลับโดนหัวเราะชอบใจเห็นเป็นเรื่องสนุกอีก
นั่นยังไม่รวมถึงเรื่องที่ผู้จัดการชอบเอาเขาไปออกรายการนู้นที
รายการนี้ที ซึ่งแต่ละรายการก็มีแต่อะไรแปลกๆแล้วก็ชอบแกล้งเขาทั้งนั้นเลยด้วย
มันจะอะไรกันนักกันหนาเนี่ยยยย อยากจะดิ้นลงไปกับพื้นจริงๆเลยให้ตายสิ!
ร่างที่ไม่ได้สูงใหญ่แต่แข็งแกร่งกว่าใครกำลังเปิดประตูรั้วหน้าบ้าน
พลางได้ยินเสียงดนตรีมาแต่ไกล
ซึ่งนานๆทีที่เขาจะได้เห็นร่างโปร่งบางอยู่บ้านตอนกลางวัน ดูเหมือนเรื่องที่เป็นอุปสรรคเรื่อยมาของเอเลนจะจางหายไปบ้างแล้ว
ทั้งเรื่องคุณแม่หรือเรื่องที่อยู่เยอรมัน เอเลนดูจะทำใจและปล่อยวาง
ทำให้มือที่เคยหยุดชะงักกลับฟื้นคืนมา
ทำให้เสียงดนตรีที่เคยห่างหายไปกลับคืนมาอีกครั้งหนึ่ง
ร่างอันสันทัดเดินเข้าไปในบ้าน
ทำให้ได้ยินเสียงเปียโนดังอยู่ในห้องรับแขก
เขาเดินเข้าไปยืนมองร่างโปร่งบางที่กำลังเล่นเปียโนอย่างคล่องแคล่ว...ได้ยินมาว่าเจ้าตัวเคยเป็นถึงนักเปียโนที่อายุน้อยที่สุดในยุคนี้
แถมยังมีชื่อเสียงโด่งดังมากในยุโรป ดูจากท่วงท่าที่สง่าผ่าเผยและเพลงที่เล่นแล้ว
มันคงจะจริงอย่างที่พูด
จากความเร็วและโน้ตเพลงที่ดูอ่านยากและเยอะยุบยับนั่น
ทั้งอารมณ์ที่ใส่เข้าไปไม่ยั้ง...สงสัยกำลังอารมณ์ไม่ดีอยู่รึเปล่า...เหมือนเคยได้ยินเจ้าเด็กหัวเห็ดพูดว่า
เวลาเอเลนอารมณ์เสีย ชอบไประบายใส่เปียโน...
และตอนนี้เอเลนก็กำลังเล่นเพลง
Mazeppa ซึ่งประพันธ์โดย Franz Liszt ที่มีจังหวะที่รวดเร็วและรุนแรง
แถมเมื่อตอนยังอยู่หน้าบ้านก็เล่นเพลงของ Chopin ที่ขึ้นชื่อเรื่องความยากและเร็วรัวนิ้วเป็นปลาหมึก
นัยน์ตารีขวางมองร่างโปร่งบางระบายอารมณ์โกรธได้อย่างไพเราะสุดๆ
จนกระทั่งจบเพลงถึงเริ่มรู้สึกตัวว่าเขามานั่นแหละ
ร่างโปร่งบางถึงได้โถมเข้ามากอดเขา
แถมยังร้องโวยวายเหมือนเด็กที่โดนรังแกแล้วกลับมาฟ้องผู้ใหญ่
“รีไวซัง
ดูพวกนักข่าวเขียนถึงผมสิครับ อะไรก็ไม่รู้ แถมยังคนที่เข้ามาตอแยผมอีก
มาเดินตามผมไปทุกที่เลย จะไล่ก็ไม่ได้
ไปบอกใครให้ช่วยก็ดันเห็นเป็นเรื่องสนุกซะงั้น แถมยังชอบเอาผมไปออกรายการอะไรก็ไม่รู้อีก
ต้องคอยมานั่งตอบคำถามนู่นนี่นั่นกับคนอื่น เพิ่มเรทติ้งอะไรกัน
ผมไม่ได้อยากได้สักหน่อย ใจร้ายที่สุด
ผมชักจะทนไม่ไหวแล้วนะ”เอเลนที่ครางหงิงเป็นลูกหมาขี้โวยวาย...ก็เพราะนายเป็นแบบนี้ไง...คนอื่นๆถึงได้เข้ามาตามติดนายน่ะ...ใบหน้าคมนิ่งไปสักพักเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
“อยากให้ฉันจัดการให้มั้ยล่ะ”คำพูดที่ทำให้เอเลนทำหน้างุนงงไปสักพัก
เขาเพียงแค่อยากระบายให้คนตรงหน้าฟัง
แต่ไม่ได้คิดว่าจะให้คนตรงหน้าช่วย...ถึงจะคิดว่าคนตรงหน้าต้องช่วยเขาได้ก็เถอะ
“ทำยังไงเหรอครับ”ใบหน้ามนเอียงคอสงสัย
“เดี๋ยวนายก็รู้
รับรองจะไม่มีใครกล้าเข้ามาไกล้นายอีกเลย”ใบหน้าคมพูดพลางแสยะยิ้มเย็นจนคนมองขนลุกซู่...เริ่มรู้สึกคิดผิดที่มาพูดกับรีไวซังที่ดูอารมณ์จะขึ้นๆลงๆในช่วงนี้
เพราะเรื่องที่เขามีนักข่าวมาตามตอแย แถมงานก็ยุ่งด้วยกันทั้งคู่ ก็เป็นอีกเหตุผลนึงที่พวกเขาสองคนไม่ค่อยจะได้อยู่ด้วยกันสักเท่าไหร่...แต่รู้สึกว่ามันน่าจะมีอะไรมากกว่านั้น...
“ว่าแต่
ไม่ได้โดนทำอะไรมาใช่มั้ย....อย่าให้ฉันรู้นะว่าโดนแต๊ะอั๋งมา
ไม่งั้นนายจะโดนไม่น้อย”รีไวพูดเสียงเย็น...ลงโทษในที่นี้ต้องหมายถึงโดนจับกดทั้งคืนอย่างไม่ต้องสงสัย....เขาควรจะห่วงตัวเองก่อนใช่มั้ยเนี่ย...
และในวันนั้นเองที่เป็นจุดเริ่มต้น
ทำให้ชีวิตของพวกเขาเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น