Fiction Attack on titan : When I meet you again...my little lover 19
:Levi x Eren
:PG-15
By Jonanji
ร่างโปร่งบางที่กำลังเดินไปอย่างช้าๆ
สายตาเหม่อมองเหล่าผู้คนที่เดินผ่านและสวนทางไป เพียงชั่วขณะหนึ่งที่เขาเห็นร่างนั้นกำลังสวมชุดทหาร
แจ๊คเก็ตหนังสีน้ำตาล สายรัดหนังสีดำ รองเท้าบูท และอุปกรณ์เคลื่อนย้ายสามมิติ
มันเป็นชุดทหารโบราณที่เคยมีอยู่ในประวัติศาสตร์ เขาจำได้ว่าเคยเรียนตอนเด็กๆ
เรื่องของมนุษย์ที่ถูกขังอยู่ในกำแพงและมีศัตรูคือไททัน.....
...ไททัน...
เขาเดินผ่านคนที่สวมชุดทหารซ้อนทับชุดปัจจุบันไปคนแล้วคนเล่า
ทั้งผู้ชายที่เดินอยู่ข้างถนนตรงนั้น
ผู้หญิงที่กำลังคุยโทรศัพท์...หรือแม้แต่ตัวเขาเอง...
ความทรงจำที่หลับฝันมาตลอด...ต่อให้ไม่ต้องหลับตา เขาก็มองเห็นมันได้
ภาพทุกอย่าง ค่อยๆแจ่มชัดขึ้นเรื่อยๆ
“เอเลนคุง” เสียงเรียกนั้นทำให้ใบหน้ามนหันกลับมามองด้วยสายตาเหม่อลอย
“..ผม มีเรื่องจะคุยด้วย”ใบหน้าหวานที่ดูเหมือนจะนิ่งอึ้งไปสักพักเมื่อเห็นท่าทางที่ดูเปลี่ยนไปของเอเลน
“แต่ว่าฉันไม่มี...”เอเลนทำท่าจะเดินต่อแต่อังเดรก็เดินมายืนขวางเอาไว้
“แต่ว่าผมต้องคุยกับนาย เอเลนคุง” เสียงหวานยังคงยืนยันคำเดิม
เอเลนมองใบหน้าจริงจังนั้นสักพักก่อนที่จะยอมเดินตามคนตรงหน้าไป
ทั้งคู่หยุดยืนที่สวนสาธาณนะแห่งหนึ่ง..ดวงตาสีมรกตที่จับจ้องซึ่งกันและกันโดยที่ไม่ได้เอื้อนเอ่ยอะไร
“..ผมไม่ขอโทษหรอกนะ....เรื่องในวันนั้น..”อังเดรเป็นฝ่ายพูดก่อน..โดยที่มีเอเลนยืนฟังอยู่ด้วยสายตาไร้ชีวิตชีวา
“ผมน่ะ...ตลอดมา..ผมอยากจะแทนที่นาย...ตั้งแต่อดีตมาแล้วที่ผมชื่นชมเขา...ต่อให้มันจะไม่มีโอกาสเลยที่เขาจะมาข้องแวะกับผมได้
เพราะตอนนั้นเขามีนาย...แต่ว่า...พอวันเวลาผ่านไป....ผมคิดว่า..ผมอาจจะแทนที่นายได้
เพราะว่าครั้งนี้ผมเจอเขาก่อน...เพราะฉะนั้น ต่อให้จะต้องทำด้วยวิธีไหนผมก็จะทำ...ถึงแม้ว่าสายตาของเขาจะไม่ได้มองมาที่ผมเลยสักครั้ง...แต่ผมก็ยังมีความหวัง....”
ใช่...ทั้งที่คิดว่าเขาจะสามาถตัดสายสัมพันธ์ของสองคนนี้ได้.....
“แต่มัน...ก็ไม่ใช่เลยสักนิด.....สุดท้าย...ผมก็แพ้นายอยู่ดี...”..น้ำตาที่ไหลลงมาจากใบหน้าหวาน
เขาเจ็บใจ...ทั้งที่เขามาก่อนแท้ๆ...ทั้งที่เป็นเขาที่อยู่ข้างๆมาตลอด..แต่ว่า..
“สุดท้าย...คุณรีไวก็ยังเลือกเอเลน...ทำไมถึงต้องโผล่มาเอาป่านนี้ด้วย..ฮึก...”พอเห็นใบหน้าหวานนั้นกำลังร้องไห้
ในจิตใจของเอเลนก็เหมือนจะกลับคืนมาสู่ความเป็นจริง
มือบางเอื้อมมือไปแตะไหล่บางแต่ก็โดนปัดทิ้งอย่างไม่ใยดี
“..เพราะนายทำให้คุณรีไวต้องเจ็บปวดมานานมากแค่ไหนรู้ตัวบ้างรึเปล่า...แล้วยังจะมาทำหน้าเหมือนตัวเองมีแต่เรื่องเลวร้าย...ทั้งที่นายจำอะไรไม่ได้เลยด้วยซ้ำ...เขาต้องรอนายมานานแค่ไหน...รู้บ้างมั้ย!”
ใบหน้าที่กำลังโกรธและคำพูดของอังเดรทำให้เอเลนเริ่มสับสน
..รอ?.
รีไวซังน่ะเหรอรอเขา?.... คล้ายกับมีอะไรบางอย่างแล่นเข้ามาในหัวจนต้องกุมขมับ
ภาพของใครบางคนที่กำลังยืนหันหลังให้เขา...ปีกแห่งเสรีภาพ...และคำพูดที่วนเวียนอยู่ในหัว
“ฉันจะอยู่ข้างๆนาย ปกป้องนายตลอดไป”
“เฮ้” ระหว่างที่ตกอยู่ในภวังค์ จู่ๆก็มีเสียงๆหนึ่งดังมาจากด้านหลัง
มันเป็นกลุ่มชายฉกรรจ์สามคนที่กำลังจ้องมาที่อังเดรและเขา
“พวกนายเป็นใคร”อังเดรถามเสียงแข็ง ในใจรู้สึกสังหรณ์ใจไม่มีกับท่าทางของคนแปลกหน้าที่เดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ
พอมองไปรอบๆก็พบว่าในสวนสาธารณะแห่งนี้ไม่มีใครอยู่เลย
อาจจะเพราะว่าเขาอยากจะคุยกับเอเลนเงียบๆสองคนและด้วยความโมโหเลยทำให้ไม่ทันเห็นคนกลุ่มนี้
“มากับพวกเราเดี๋ยวนี้ อย่าขัดขืน”
ชายฉกรรจ์คนหนึ่งทำท่าจะเดินมาจับตัวเขาและอังเดร
“เอเลน รีบวิ่งหนีไปเร็ว!!!”อังเดรตะโกนบอกเขาที่กำลังสับสนกับภาพที่อยู่ในหัวกับปัจจุบัน
สายตาเริ่มพร่ามัวเพราะร่างกายที่แทบจะไม่ได้พักผ่อน
ภาพสุดท้ายที่เขาเห็นคือร่างของอังเดรที่สลบเพราะยาและถูกอุ้มไป
พร้อมกับชายคนหนึ่งที่เดินมาทางเขา ก่อนที่ทุกอย่างจะดับมืด
ทั้งรีไว เอลวิน และ ฮานเนส ที่มายืนรออยู่หน้าบ้านเยเกอร์
นี่ก็ผ่านมาจะชั่วโมงนึงแล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นวี่แววของร่างโปร่งบาง
“นี่ก็ผ่านมาหลายชั่วโมงแล้วที่พวกเรามารอหน้าบ้านเอเลน....เกิดอะไรขึ้นรึเปล่านะ”เอลวินพูดขึ้น
ใบหน้าคมคายเริ่มฉายแววกังวลไม่ต่างไปจากอีกสองคนที่ยืนอยู่ข้างๆ โดยเฉพาะรีไว
...มัวไปเถลไถลอยู่ที่ไหนนะ เจ้าเด็กเหลือขอนั่น...
เสียงโทรศัพท์ของเอลวินดังขึ้นทำให้ต้องหยิบขึ้นมาดู...ปรากฎเลขหมายที่ขึ้นชื่อของนายแบบหน้าหวาน
“ฮัลโหล..”
“นั่นใช่เอลวิน สมิธ รึเปล่า”
เสียงของคนที่เขาไม่รู้จักดังขึ้นแทนที่จะเป็นเสียงของอังเดร
นัยน์ตาสีฟ้าแสดงความสงสัย
“นายเป็นใคร”
“รู้แค่ว่าเราจับเด็กสองคนของนายไว้เรียบร้อยแล้ว”...เอลวินได้แต่ทำหน้างุนงง...เด็กของเขา?
“เตรียมเงินของแกเอาไว้ แล้วเด็กสองคนของนายจะปลอดภัย หึ
ไม่ยักรู้ว่าอังเดร รัสเซลจะมีฝาแฝดด้วย...อย่าคิดโทรแจ้งตำรวจล่ะ”เมื่อเสียงนั้นพูดจบก็วางสายไปในทันที...
..ฝาแฝด?...
..อย่าบอกนะว่า....
“เกิดอะไรขึ้น”นัยน์ตารีขวางหันไปจ้องสหายแต่อดีตอย่างสงสัย ซึ่งใบหน้านั้นได้แต่ทำสีหน้าเคร่งเครียดก่อนที่จะพูดประโยคที่ทำให้ทั้งเขาและคนที่เพิ่งเดินมาหัวใจหล่นวูบ
“ดูเหมือนอังเดร..กับเอเลนจะโดนจับตัวไปเรียกค่าไถ่น่ะ”
นัยน์ตารีขวางเบิกตากว้างเมื่อได้ยินชื่อนั้น แต่ยังไม่ทันจะพูดอะไรก็มีหญิงสาวคนหนึ่งพุ่งตัวเขามาหาร่างสูง
“เอเลนโดนจับตัวไปงั้นหรือคะ ใครคะ
แล้วพวกมันอยู่ที่ไหน...ฉันจะไปช่วยเอเลน”เอลวินมองหญิงสาวที่เข้ามาดึงคอเสื้อเขาไว้..นัยน์ตาสีฟ้ามองใบหน้าของหญิงสาวที่เริ่มคุ้นตา
“ใจเย็นๆก่อนมิคาสะ”อาร์มินที่เดินตามหญิงสาวมาเข้ามาห้ามเอาไว้แทบไม่ทัน
“ไม่ได้เจอกันนานนะครับ หัวหน้าเอลวิน”
พอได้ยินสรรพนามเก่าใบหน้าคมก็หันไปมองผู้มาใหม่ เจ้าของเรือนผมสีทองตัดสั้น
และนัยน์ตาสีฟ้า
อาร์มิน อัลเรลโต้ และมิคาสะ แอคเคอร์แมน
“ฉันว่าเราเข้าไปคุยในบ้านก่อนเถอะ”ฮานเนสพูดพลางเดินเข้าไปไขบ้านของเอเลนหน้าตาเฉย
“นี่คุณ มีกุญแจบ้านเอเลนได้ยังไงคะ”...ขนาดเธอยังไม่มีเลย..
“อ้าว ก็ฉันเป็นลุงของเอเลนนะ..เธอลืมไปแล้วหรอไง”..คำพูดนั้นทำให้มิคาสะส่งเสียงชิ
แรร์ไอเทมเลยนะนั่น
หลังจากที่เข้ามาในบ้านดูเหมือนหลังจากที่รีไวจะเข้ามาบังคับให้เอเลนทำความสะอาดในครั้งนั้น
ดูเหมือนบ้านจะกลับมารกอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป
นัยน์ตารีขวางหันไปมองข้างในห้องนั่งเล่นที่เต็มไปด้วยโน้ตเพลงและหนังสือเพลงกระจัดกระจายไปทั่วห้อง
ทั้งรอยดินสอที่จดโน้ตลงไปในนั้น ทั้งขีดฆ่า ทั้งขยำทิ้ง
บ่งบอกว่าร่างโปร่งบางนั้นหมกมุ่นมากแค่ไหน
รีไวหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมาดู
มันเป็นโน้ตเพลงๆหนึ่งที่เขาพอจะรู้จัก
Twinkle Twinkle little star ของ Mozart
ใช่...เขารู้จักมันดี...
เพราะเขาเคยได้ยินทำนองเพลงแบบนี้...เมื่อนานมาแล้ว
ดูจากลายมือที่เขียนลงบนนั้นแสดงว่าตอนที่เขียนคงจะตอนที่กำลังใจลอยไม่ค่อยมีสติ
ลายมือถึงได้ดูไม่ค่อยรู้เรื่อง แต่ก็ไม่ยากเกินที่จะอ่าน คำที่เขียนเอาไว้เหมือนเจ้าตัวกำลังสับสนและเขียนลงไปโดยจิตใต้สำนึก
คำที่ทำให้ร่างกายของเขาสั่นสะท้าน หัวใจเต้นระรัว
...คุณแม่
...ไททัน
...ปีก..เสรีภาพ
...หน่วยสำรวจ
....หัวหน้า....
นัยน์ตารีขวางเบิกกว้างเมื่ออ่านคำเหล่านั้น...เพราะสิ่งที่เขียนลงไปนั้น
มันเหมือนกับเป็นสัญญาณบ่งบอกว่า ความทรงจำของเอเลน เริ่มจะกลับคืนมาแล้วจริงๆ
โดยที่เขาไม่ทันรู้สึกตัวเลย...
“ผมว่าตอนที่ทั้งสองคนถูกจับตัวไป...คงไม่น่าจะไกลจากบ้านเอเลนมากนักนะครับ”อาร์มินพูดด้วยน้ำเสียงรายเรียบ
สมองอันชาญฉลาดเริ่มวิเคราะห์สถานการณ์ที่เกิดขึ้นเพื่อแก้ไขปัญหา
เหมือนกับเมื่ออดีต
“นั่นสินะ เอเลนคงจะเดินกลับบ้าน ระหว่างทางก็ไปเจออังเดรเข้าแล้วทั้งสองก็คงจะคุยอะไรกันที่ไหนสักแห่ง”
เอลวินพูดขึ้นพลางครุ่นคิดตามเด็กหนุ่ม
“แต่ปัญหามันอยู่ที่ว่า ไม่รู้ว่าทั้งสองคนถูกจับไปไว้ที่ไหน จากพื้นที่ระแวกนี้
ที่ที่น่าจะเป็นไปได้ก็คงจะเป็นโอดังร้างที่อยู่แถวนี้ หรือไม่ก็ตึกร้างที่อยู่ห่างจากที่นี่พอสมควร”
เอลวินและอาร์มินต่างทำสีหน้าเคร่งเครียด ประโยคที่พูดออกมาโต้ตอบกันของทั้งสองสมกับที่ได้ชื่อว่าชาญฉลาดที่สุดในบรรดาทหารหน่วยสำรวจ
ทั้งฮานเนสและมิคาสะที่มองสองคนที่ทำเป็นพึมพำกันอยู่สองคนอย่างนึกหมั่นไส้
“เฮ้ พวกนายสองคนน่ะ..ไม่ต้องคิดกันแล้ว”ฮานเนสเรียกสติของคนที่เริ่มหลุดเข้าไปในโลกส่วนตัว
“ฉันจะบอกว่า
ฉันติดเครื่องติดตามตัวไว้ที่มือถือของเอเลน..ไม่ต้องมองอย่างนั้นน่ามิคาสะ..ฉันเป็นญาติเพียงคนเดียวของเอเลนนะ
คนมันก็ต้องเป็นห่วงกันบ้างสิ ยิ่งเป็นเจ้าเด็กหัวดื้ออย่างเอเลน
แค่นี้มันยังน้อยไปเลย”
“งั้น..ทำไมนายถึงไม่ใช้มันตั้งทีแรกฮะ”...เอลวินพูดพลางนึกถึงตอนที่ตามคนตรงหน้าว่าร่างโปร่งบางอยู่ที่ไหน
“...ฉันลืม..”...เอลวินมองหน้าคนที่ตอบหน้าตาเฉยด้วยสายตาดำทะมึน...
“งั้นก็แปลว่ารู้แล้วใช่มั้ย”คงที่นั่งเงียบอยู่นานเอ่ยปากขึ้น..นัยน์ตารีขวางส่องประกายเย็นเยียบจนทำให้คนถูกถามขนลุกซู่
“..เอ่อ อือ ถ้าตามจีพีเอสนี่ไปก็น่าจะเจอแหละ”
“..งั้นก็ดี...ยัยผู้หญิงมืดมน..เธอไปกับฉัน” นัยน์ตารีขวางเหลือบไปมองหญิงสาวที่ทำหน้าเย็นเยียบไม่แตกต่างจากเขา
ก่อนที่จะเดินออกไปพร้อมกัน
“รีไว...พวกเราจะไม่..”
“ไม่จำเป็นต้องวางแผนอะไรหรอก....แค่จัดการเจ้าพวกนั้นให้หมดก็พอ”นัยน์ตารีขวางส่องประกายวาบ
ซึ่งเป็นดวงตาของชายผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดของมวลมนุษยชาติ
ใครก็ตามที่ทำให้เอเลนต้องเจ็บปวด เขาจะจัดการพวกมันให้สิ้นซาก
ท่ามกลางดวงดาวที่พราวระยับอยู่บนผืนฟ้าสีน้ำเงิน
ดวงตาทั้งสองข้างที่สะท้อนแสงของดวงดาวที่ส่องประกายในความมืดมิด
“สวยจังเลยนะครับ” เสียงของเขาที่พูดกับคนที่ยืนมองอยู่ข้างๆ
พวกเขายืนอยู่ท่ามกลางสวนหลังกระท่อมที่ใช้หลบซ่อนตัว....
“...ดูนายจะชอบอะไรแบบนี้สินะ....”เสียงทุ้มพูดกับเขา
“...เวลาผมมองดูมัน...มันทำให้ผมนึกถึงคุณแม่น่ะครับ....ผมกับคุณแม่มักจะชอบมองดูดาว
แล้วก็ร้องเพลงไปด้วย”
“ไหนลองร้องให้ชั้นฟังหน่อยซิ”คำสั่งที่ไม่คาดคิดดังออกจากปากของคนตรงหน้า
“เอ๊ะ..แต่ว่า..ตอนนั้นผมยังเด็กอยู่นะครับ...ให้ร้องตอนนี้มัน...น่าอายจะตายไป”ใบหน้ามนทำสีหน้าเลิ่กลั่ก
“ก็ฉันอยากฟังนายร้องเพลงนิ...เอเลน”ใบหน้าคมที่มองมาทางเขาด้วยสายตาคาดหวังแกมบังคับ
แถมยังจ้องเขาไม่วางตา...ถ้าเกิดเขาไม่ทำตามคงต้องโดนตื๊อไปอีกหลายวันแน่ๆ
“โธ่ ก็ได้ครับ...อย่าหัวเราะผมทีหลังนะครับ...หัวหน้า”ใบหน้ามนนั้นขึ้นสีระเรื่อก่อนที่ริมฝีปากจะเริ่มเปล่งเสียงออกมา
กระพริบ ระยิบระยับ เจ้าดาวดวงน้อย
ฉันสงสัย เจ้าคืออะไรกัน
พร่างพราวอยู่เหนือสูงขึ้นไป
ดุจอัญมณีบนท้องฟ้า
บทเพลงที่มอบให้แก่ดวงดาว
บทเพลงที่มอบให้แก่ดวงดาว
นัยน์ตากลมโตลืมขึ้นมาอย่างช้าๆที่แสดงความอ่อนล้าอย่างชัดเจน ภาพในความฝันยังคงติดตา...
เพลงที่เขาร้องในความฝัน...มันยังวงเวียนอยู่ในหัว...
ทำนองเพลงที่เขารู้จักดี...
เพลงที่เคยเล่นเมื่อสมัยยังเด็ก กับคุณแม่
และเพลงที่เขาร้อง...ให้กับคนๆนั้น...ท่ามกลางแสงดาว
สายตาเลื่อนไปมองสิ่งรอบตัว...สถานที่ๆไม่คุ้นตาที่ดูเหมือนโรงงานร้างแห่งหนึ่ง
ก้มลงมองตัวเองก็พบว่ามือทั้งสองถูกมัดอยู่ พอหันไปมองข้างก็พบร่างเพรียวที่ถูกมัดอยู่เช่นกัน
..พวกเขา..ถูกจับตัวมางั้นเหรอ
ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าก็ดังใกล้เข้ามาพร้อมกับกลุ่มชายฉกรรจ์ที่จับตัวเขามา
“หึ..ไม่นึกเลยว่าจะจับได้ถึงสองคน...”มือหนาเชยคางมนขึ้นมา
เขาสะบัดหน้าหนีอย่างรังเกียจ
“ฮึ สมแล้วที่เป็นฝาแฝดกัน หยิ่งทั้งคู่เลยนะ”
“ฝาแฝด พวกแกจะบ้าเหรอไง...ผมไม่มีฝาแฝดสักหน่อย
เขาคนนี้ก็แค่แฟนคลับที่เดินผ่านมาเท่านั้นแหละ ไม่ได้มีความเกี่ยวข้องกับผมเลยสักนิด”
อังเดรพูดด้วยน้ำเสียงกระแทกกระทั้น...แต่เขาก็รู้ว่าสิ่งที่อังเดรพูดนั้น
กำลังพยายามช่วยให้เขาหนีพ้นจากชายพวกนี้..
“ถึงหนุ่มน้อยคนนี้จะไม่ใช่ฝาแฝดของนาย
แต่ก็คงต้องเป็นลูกคุณหนูบ้างล่ะน่า และถึงไม่ใช่ หน้าตาน่ารักแบบนี้ ขายได้ราคาดีนักแหละ..”สายตาที่จับจ้องมาที่เขาอย่างน่ารังเกียจ
และมือหนาที่บีบกรามของเขาแน่น
ความหื่นกามที่ปกปิดไว้ไม่มิดจนน่าสะอิดสะเอียน...ทั้งสัมผัสของมือสากๆที่เข้ามาแตะตัว
และกลิ่นเหม็นของผู้ชายที่เต็มไปด้วยตัณหา
ความสะอิดสะเอียนที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ผสมปนเปกับความหวาดกลัวเมื่อเริ่มจำบางอย่างได้เมื่อถูกมืออันหยาบกร้านนั้นสัมผัส....
ความมืดมิดที่ไร้แสงสว่าง
มีเพียงความรู้สึก....ทุกการสัมผัสที่เต็มไปด้วยความรุนแรง ขยะแขยง และความเจ็บปวดทรมาน
เสียวหัวเราะที่เต็มไปด้วยความสนุกสนาน กับการที่ได้เล่นกับร่างกายที่ไร้ทางสู้
ร่างอันไร้เรี่ยวแรง..ที่ได้แต่ปล่อยให้พวกมันทำตามใจชอบ
ริมฝีปากที่เม้มแน่น กลั้นเสียงร้องอันแสนเจ็บปวด.....
มีเพียงกำลังใจเพียงหนึ่งเดียว ที่เขายังคงอดทน ต่อนรกบนดินนี้
ก็เพื่อกลับไปหาเขาคนนั้น....
ยิ่งคิดถึงเรื่องนั้นขึ้นมา นัยน์สีมรกตก็เหมือนจะสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัว
หัวใจที่เต้นเร็วขึ้นไม่เป็นจังหวะ ทั่วทั้งร่างเย็นเฉียบ
..ใช่...กลับไป...หาเขา
“ฮึ...ยังไงพวกเราก็ต้องได้เงินจากค่าไถ่พวกแกอยู่แล้ว...รออยู่เฉยๆในนี้ไปเถอะ....แต่ถ้าหากเบื่ออยากให้พวกเราเล่นด้วยก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ
ฮ่าๆๆ”ทุกคำพูดเสียดแทงเข้ามาในจิตใจของเอเลน
“ถ้าเข้าใจแล้วก็อยู่กันเงียบๆล่ะ
ถ้าไม่อยากเจ็บตัว”พูดจบเจ้าพวกนั้นก็เดินออกไป ทิ้งให้ทั้งสองอยู่ตามลำพัง
นัยน์สีเขียวสดพยายามมองหาทางหนี หลังจากที่โดนยึดโทรศัพท์ไป
ไม่รู้ว่าเจ้าพวกนั้นโทรไปหาใคร แต่ก็ขอให้เป็นเขา
เป็นคุณรีไว...
ถ้าเกิดเป็นคุณรีไวจะต้องมาช่วยแน่ๆ มาช่วยเอเลน....
อังเดรหันไปมองคนข้างๆที่ดูจะเงียบกว่าปกติ เขาสังเกตเห็นร่างนั้นกำลังสั่นด้วยความหวาดกลัว
แถมดวงตานั้นยังเบิกกว้างเหมือนกับกำลังเห็นอะไรสะท้อนอยู่ข้างใน
ลมหายใจก็หอบถี่
“เอเลน เป็นอะไรรึเปล่า”ใบหน้ามนนั้นไม่ตอบ แต่สายตากลับเบิกกว้างอยู่อย่างนั้นเหมือนกำลังช้อค
สติเหมือนลอยไปไกล
....จากที่เคยได้ยินมา คนที่สามารถเข้าทีมสำรวจได้นั้น
มีแต่พวกที่เก่งกาจและใจต้องเด็ดเดี่ยวพอที่จะออกไปสู้กับไททันที่เป็นที่หวาดกลัวของเหล่ามนุษย์
เด็กหนุ่มคนนี้ เอเลน เยเกอร์ มนุษย์ที่สามารถแปลงเป็นไททันได้
ความหวังของมวลมนุษยชาติ เป็นคนที่เข้มแข็ง และมุ่งมั่น
ภาพที่ติดตาเขาก็คือสภาพของเอเลนที่ทรุดโทรมเพราะใช้พลังจนหมด
โดยมีหัวหน้ารีไวอยู่เคียงข้างในวันนั้น
ความอ่อนแอที่เขาได้เห็นในตอนนั้น
มันกำลังเกิดขึ้นอยู่ตอนนี้กับร่างตรงหน้า
หรือว่ามันจะมีเรื่องอื่นอยู่อีกกันนะ
เขามองดวงตาสีมรกตคู่นั้นที่เบิกกว้างเต็มที่ มันส่องประกายแวววาวจนเขาไม่อาจละสายตาไปได้
“ต้อง...ออกไป”เสียงอันแผ่วเบาของเอเลนที่พูดเหมือนคนไม่มีสติ
ดวงตาจับจ้องไปที่เบื้องหน้าแต่กลับดูเหมือนเหม่อมองไปยังสถานที่ห่างไกล
“..ต้อง....หนี”คำพูดนั้นทำให้อังเดรได้สติ
“...หนีเหรอ จะหนีได้ยังไง ในเมื่อทางออกมันมีแค่ทางเดียว”
อังเดรพูดขึ้นพลางมองใบหน้ามนที่ก้มหน้าลงจนมองไม่เห็นใบหน้า ข้อมือบางที่พยายามขยับบิดไปมา
ต้องขอบคุณแอนนี่ที่เคยสอนเขาเอาไว้
ดูเหมือนว่าเชือกนั้นจะเริ่มคลายออก ร่างโปร่งบางขมับมือก่อนที่จะปลดเชือกให้อังเดรที่มองมาอย่างตกตะลึง
เป็นโชคดีของพวกเขาที่เจ้าพวกโจรเรียกค่าไถ่ดันประมาทพวกเขาไปหน่อย
ถึงได้มัดแค่ข้อมือเอาไว้
ร่างโปร่งบางพยายามควานหาของที่พอจะใช้ป้องกันตัวได้
ท่าทางของเอเลนที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคน
ทั้งสายตาที่เรียบเฉยแต่กลับมีแสงไฟที่ลุกโชนอยู่ข้างใน
“พ พวกเราสู้มันไม่ไหวหรอก มันมีกันตั้งสามคน”อังเดรพูดเสียงสั่น
สายตามองร่างโปร่งบางที่หยิบไม้ถูพื้นขึ้นมาก่อนที่ยื่นไปให้ตรองหน้าอังเดรที่ยังคงหวาดกลัว
ใบหน้ามนนั้นไม่แสดงสีหน้าหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย
“...ถ้านายชนะ นายก็จะรอด...”ร่างโปร่งบางพูดเสียงแผ่วคล้ายพึมพำ
“ถ้าแพ้ ก็ตาย.......แต่ถ้าไม่สู้....ก็ไม่มีวันชนะ”คำพูดที่ดูเหมือนจะเกิดจากจิตใต้สำนึกของเอเลน
ทำให้อังเดรรู้สึกสั่นสะท้านเมื่อได้ยินมัน...
ถ้าไม่สู้...ก็ตาย
พวกเขาต้องสู้!
ร่างทั้งสองที่แอบย่องไปจนถึงโถงโกดังร้าง เห็นพวกโจรที่นั่งอยู่กลางโกดังร้างโดยที่ไม่ทันตั้งตัว
ทั้งสองก็รีบพุ่งเข้าไปทันที
อังเดรที่ยกไม้ถูพื้นฟาดเข้าที่หัวของชายกฉกรรจ์ที่กำลังหันหลังอยู่เต็มแรงจนสลบล้มลงกับพื้น
อีกสองคนที่รู้สึกตัวจึงรีบพุ่งเข้าใส่พวกเขาหมายจะจับตัว
“หนอย กล้าทำพวกเรางั้นเหรอ ร้ายนักนะ”
ชายคนหนึ่งที่พุ่งเข้ามมาหาอังเดร แต่ร่างโปร่งบางกลับวิ่งเข้ามาขวางไว้ก่อนที่จะยกเท้าขัดขาชายที่พุ่งเข้ามาอย่างไม่ระวัง
ทำให้เขาสะดุดล้มหัวฟาดพื้น
ชายอีกคนหนึ่งที่มองคนอื่นที่นอนครวญคราญกับพื้น
สายตาดุดันจ้องไปที่ตัวประกันทั้งสองด้วยความอาฆาตแค้น
“เอเลน รีบหนีกันเถอะ”อังเดรคว้ามือบางที่ยืนอยู่ข้างๆ
ก่อนที่พยายามวิ่งไปที่ทางออก โดยที่ไม่เห็นรอยแสยะยิ้มของโจร
“คิดว่าพวกเรามีกันแค่นี้หรือไง..” ยังไม่ทันจะก้าวออกไป
อยู่ๆก็มีชายคนหนึ่งพุ่งออกมาจากด้านข้าง
มืออันหยาบกร้านถือมีดสั้นพุ่งตรงมาทางอังเดร
ใบหน้าหวานหลับตาเตรียมรับความเจ็บปวด
จู่ๆข้อมือบางที่เขาจับเอาไว้ก็สะบัดออกก่อนที่ร่างโปร่งบางนั้นจะโถมมาที่เขา
ทำให้ทั้งสองล้มลงไปกับพื้น
ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปยังศีรษะ เหมือนหัวจะกระแทกพื้น อังเดรเหลือบมองร่างโปร่งบางที่กำลังนอนคร่อมเขาเอาไว้
สัมผัสของน้ำเหลวๆที่มือทำให้เขายกมันขึ้นมาดู มันมีสีแดงสด
เลือด...อังเดรมองด้วยใจสั่นระรัว นัยน์ตาเบิกกว้างมองคนที่นอนทับเขา
มืออันสั่นเทายกขึ้นมาเขย่าร่างนั้น
“เอเลน..เอเลน..” อังเดรที่สะกิดเรียกเท่าไหร่ ร่างนั้นก็ไม่ขยับเขยื้อน
จนกระทั่งหยาดเลือดเริ่มพรั่งพรู่ออกมาจากแขนไหลเป็นทาง
เมื้อกี้..เอเลนเข้ามารับมีดแทนเขา....
“ไม่เป็นไร..นะ..”เสียงนั้นพูดอย่างอ่อนแรง
นัยน์สีมรกตที่ปรือมองมาที่เขา
เอเลน...ปกป้องเขา...
ทั้งที่เขามีแต่ทำให้เอเลนต้องเจ็บปวด
ทั้งยังพูดแต่เรื่องแย่ๆใส่อีก...ทั้งยังจะ...
ทำไมล่ะ...
“เอเลน...ฮึก เอเลน..” อังเดรประคองร่างที่เริ่มไม่ได้สติ
ใบหน้าขาวซีดลงอย่างน่าใจหาย ลมหายใจหอบถี่
แถมอุณหภูมิในร่างกายก็เริ่มพุ่งขึ้นสูง
คงเพราะไม่ได้พักผ่อนแถมสถาพจิตใจยังย่ำแย่เป็นทุนเดิม
ไม่นะ..
“หึ บอกแล้วว่าอย่าขัดขืน...พวกแกไม่มีวันหนีไปได้หรอก
ต่อให้พวกแกหนีออกไปจากที่นี่ได้
ก็ยังมีพวกของเราและคนที่เราจ้างมาอยู่อีกหลายสิบคน...”ชายที่พุ่งเข้ามาเมื้อกี้นี้เหวี่ยงมีดที่เปรอะเลือดสีแดงสดพลางแสยะยิ้ม
“เขาไม่มีทางปล่อยพวกแกไว้แน่”
อังเดรกระชับร่างของเอเลนเข้ามากอดเอาไว้
สายตามองไปที่พวกโจรที่มีกันอีกสี่คนด้วยสายตาดุดัน
มืออันหยาบกร้านกระชากเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนขึ้นมา ก่อนที่ฝ่ามือจะตบไปที่ใบหน้านั้นเต็มแรง
จนร่างนั้นกระเด็นออกไป
“...ปากดีนักนะ...”
ชายคนหนึ่งกำลังเดินเข้าไปหาร่างโปร่งบางที่นอนหอบหายใจอยู่ที่พื้น
แต่ก่อนที่มือนั้นจะสัมผัสตัว อังเดรก็เข้ามาขวางเอาไว้ มือบางกระชับอ้อมแขนแน่น
“ฉันไม่ให้พวกแกแตะต้องเอเลนหรอก”ใบหน้าหวานที่แดงช้ำที่มองอย่างไม่ยอมแพ้
ยังไงก็ไม่ให้เอเลนเป็นอะไรไปหรอก..
“โห อะไรเนี่ย นายแบบชื่อดังถึงกับปกป้องคนที่บอกว่าเป็นแค่แฟนคลับขนาดนี้
แปลว่าโกหกงั้นสินะ เจ้าหนูนี่คงจะเป็นคนสำคัญน่าดู”
“ใช่ เขาเป็นคนสำคัญ...รับรองว่าพวกแกจะต้องไปตายดี ที่บังอาจทำร้ายเอเลน”
เขาต้องมาแน่....
“ดูเหมือนถ้าไม่โดนสักหน่อยคงจะไม่ยอมหยุดงั้นสินะ ดีเลย
ฉันจะทำให้แกสมหวังเอง เหมือนกับเจ้าเด็กนั่นที่นอนอยู่กับพื้นนั่นไงล่ะ!!” ร่างสูงใหญ่ที่ถาโถมเข้ามาหมายจะสะบัดร่างเพรียวให้กระเด็นไปไกล
แต่ร่างเพรียวนั้นก็ไม่ขยับไปไหน
ไม่ว่ายังไง เขาก็จะปกป้องเอเลน..
จนกว่าคุณจะมา.
ไม่ให้คนพวกนี้มาแตะต้องเขาได้หรอก
ถึงแม้ว่าจะต้องเจ็บตัวแค่ไหนก็ตาม
เงาร่างที่ทาบทับลงมาที่ร่างเพรียวที่เตรียมพร้อมรับความเจ็บปวด
ทันใดนั้นเองที่รับรู้ได้ถึงแรงกดดันมหาศาลจากทางด้านหลัง ร่างที่ไม่ได้สูงใหญที่พุ่งเข้ามาก่อนที่จะดีดตัวขึ้นสูงข้ามร่างของอังเดรที่กอดเอเลนเอาไว้
ปรากฎท่อนขาแข็งที่เตะเข้าที่ใบหน้าของโจรที่พุ่งเข้ามาจนบิดเบี้ยว
ก่อนที่จะหงายล้มลงไป ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของอังเดรและเหล่าโจร เสื้อโค้ทยาวสีดำที่สะบัดพริ้วจากแรงกระโดดเมื่อครู่
ก่อนที่จะสัมผัสพื้นอย่างนุ่มนวล ร่างอันสันทัดที่ยืนอยู่ตรงหน้าเหล่าชายฉกรรจ์สี่คนที่ยืนตั้งท่าด้วยความหวาดกลัวต่อการมาปานสายฟ้าทมิฬของชายผู้นี้
“คุณรีไว..”อังเดรเรียกชื่อของคนตรงหน้าอย่างแผ่วเบา
ทำให้ใบหน้าคมนั้นหันกลับมา นัยน์ตารีขวางจ้องมองใบหน้าบวมแดงของอังเดรที่ทำท่าจะร้องไห้
ร่างเพรียวนั้นกอดร่างโปร่งบางแน่น ใบหน้ามนขาวซีดจนน่ากลัว ที่ตรงแขนมีของเหลวสีแดงไหลเป็นทางอยู่
เปลวเพลิงแห่งความโกรธประทุขึ้นอย่างฉับพลัน
นัยน์ตารีขวางหันไปมองเจ้าพวกหมูสกปรกที่บังอาจทำร้ายเอเลนด้วยสายตาเย็นยะเยือก จนทำให้คนที่มองเริ่มสั่นด้วยความหวาดกลัว
“ก แก เข้ามาที่นี่ได้ยังไง ข้างนอกนั่นมีคนของเราอยู่ตั้งเยอะ”
เสียงของคนพวกนั้นมีเข้าหูรีไวเลยแม้แต่นิด
“....ไม่จำเป็นต้องรู้หรอก” นัยน์ตารีขวางส่งสายตาเหี้ยมเกรียม
“เพราะเดี๋ยวพวกแกก็ต้องตายอยู่แล้ว”รีไวพูดเสียงเย็น
พร้อมกับที่ร่างนั้นพุ่งทะยานไปหาชายที่ยืนอยู่ข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เหยื่อคนแรกที่ถูกหมายหัวเตรียมตั้งท่ารับแต่ก็ไม่เป็นผล
เพราะกำปั้นที่ชกเข้ามากลางลำตัวนั้น รุนแรงจนตัวงอ คาดว่าซี่โครงคงจะหัก
ชายคนนั้นถึงได้น้ำลายฟูมปากเพราะความเจ็บปวดก่อนที่จะล้มตึงลงไปนอนแน่นิ่งกับพื้น
“ย อย่าไปกลัวมัน พวกเรารุมมันเลย” เสียงอันห้าวหาญที่เกิดขึ้นชั่วขณะ
โดยไม่ได้สำนึกตัวว่ากำลังย่างก้าวเข้าสู่ขุมนรก ชายสองคนที่พุ่งตัวเข้ามาหา
มือถือไม้เป็นอาวุธหมายจะฟาดร่างเล็กนั่นให้สลบเหมือด
แต่ชั่วพริบตาที่ร่างนั้นเหวี่ยงตัวหลบก่อนที่จะสวนกลับด้วยการล้อคคอและทุ่มลงกับพื้นเต็มแรง
รีไวเบี่ยงตัวหลบอีกคนที่เข้ามาจู่โจมทางด้านหลัง ท่อนขาเตะเสยขึ้นกระแทกหน้าเจ้าโจรที่เข้ามารุม เพียงไม่นานร่างของพวกโจรก็ลงไปกองกับพื้น
โดยยังเหลือคนที่ถือมีดที่คาดว่าเป็นคนที่ทำร้ายเอเลน นัยน์ตารีขวางถึงจ้องไปที่ชายฉกรรจ์คนนั้นอย่างเลือดเย็น
“..ย อย่าเข้ามานะเว้ยย” เสียงของโจรสั่นด้วยความกลัว
แต่มือก็ยังคงกวัดแกว่งมีดอย่างสะเปะสะปะเพราะสติกระเจิงยามสบตากับสายตามัจจุราชที่ย่างสามขุมเข้ามาใกล้เรื่อยๆ
ร่างอันสันทัดเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วจนเข้าประชิดตัวก่อนที่ท่อนขาจะเตะฟาดไปที่ข้างลำตัวจนบิดเบี้ยว
มืออันหยาบกร้านที่ถือมีดร่วงหล่นลงกับพื้น
รีไวนั่งยองๆอยู่ด้านหน้า มือหนาหยิบมีดขึ้นมา
ก่อนที่จะจิกหัวให้ใบหน้าบิดเบี้ยวนั่นอยู่ในระยะสายตา
“ไหนบอกซิว่ามือข้างไหนที่แกแตะต้องเอเลน”รีไวพูดเสียงเย็น
นัยน์ตารีขวางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชายคนนั้ที่สั่นด้วยความกลัวจนไม่สามารถเอื้อนเอ่ยสิ่งใดได้
“ไม่พูดงั้นเหรอ...งั้น...”น้ำเสียงของรีไวเว้นวรรคก่อนที่จะตามด้วยเสียงร้องหวยหวนของเจ้าโจรโสโครก
เพราะมือหนากระชับมีดที่ทำร้ายเอเลนปักเข้าที่มือหนาจนเลือดไหลเป็นทาง ความเจ็บปวดยังคงถาโถมเข้ามาเรื่อยๆเมื่อฝ่าเท้าฟาดเข้าไปที่ใบหน้าเต็มแรงก่อนที่จะกระทืบซ้ำกลางลำตัวจนร่างของโจรเริ่มสะบักสะบอม
เพียงไม่นานเหล่าโจรผู้โชคร้ายก็นอนสลบเหมือบเรียงรายอยู่ตามพื้น
ร่างอันสันทัดเดินก้าวข้ามร่างที่ใกล้ตายนั้นอย่างไม่แยแส เพราะในใจตอนนี้กำลังร้อนรุ่ม
เมื่อเห็นร่างโปร่งบางที่ยังคงได้สติ
“เอเลน..เอเลน”มิคาสะ ที่เพิ่งเข้ามาถึงนั่งอยู่ข้างๆพลางทำท่าจะร้องไห้
เมื่อเห็นคนสำคัญของเธอบาดเจ็บ
“ดูเหมือนว่าจะมีไข้ แผลไม่ค่อยสาหัสมากแต่เลือดยังไม่ยอมหยุดไหล
คงต้องพาไปโรงพยาบาลแล้วล่ะ”เอลวินพูดพลางทำหน้าหวาดวิตก
โดยมีฮานเนสที่ยกมือกดโทรศัพท์อย่างรวดเร็ว
“เอเลน”รีไวยกมือขึ้นลูบแก้มเนียนที่ไร้สีเลือด
แลเห็นใบหน้าที่ดูทรมานเพราะพิษไข้และบาดแผลแล้วเขาก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวด
อังเดรที่มองทุกคนที่ต่างเป็นห่วงเอเลน..แสดงถึงความสำคัญของคนตรงหน้ามากขนาดไหน
และเขาก็พอจะเข้าใจแล้วว่าทำไม...เอเลนถึงได้เป็นที่รักของทุกคนขนาดนั้น
เขาได้ทำร้ายคนที่สำคัญที่อยู่ในใจของคนหลายคนเข้าแล้วสินะ.....
และมันก็เริ่มเข้ามาอยู่ในใจเขาแล้วเช่นกัน....
“รถมาแล้ว” เมื่อได้ยินดังนั้น
มือหนาจึงอุ้มร่างโปร่งบางขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ก่อนที่จะรีบเดินไปยังรถ
ชั่ววินาทีหนึ่งที่ใบหน้าคมคายหันไปมองอังเดรที่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม
“เป็นอะไร รีบตามมาสิ...ฉันยังต้องคิดบัญชีกับแกต่อ..”รีไวเอ่ยเสียงเรียบก่อนที่จะเดินต่อไม่หันกลับมามองอีกเลย
แต่นั่นก็เพียงพอแล้วสำหรับเขา
อย่างน้อย..คนตรงหน้าก็คงพูดกับเขาอยู่...ความใจดีที่ซ่อนอยู่ภายใต้ใบหน้าแสนเย็นชา..ซึ่งคนในอ้อมแขนรู้นั้นดีกว่าใครๆ
สัมผัสอันอบอุ่นที่รู้สึกได้
กลิ่นสะอาดที่คุ้นเคย....กับเสียงที่เรียกชื่อเขาอย่างอ่อนโยน นัยน์ตาสีมรกตพยายามลืมตาขึ้นมา
ตัวเขาที่ถูกเขาคนนั้นอุ้มขึ้นมาอย่างนุ่มนวล
นัยน์สีมรกตพยายามมองใบหน้าคมที่แสนจะคุ้นเคย นัยน์ตารีขวางที่จ้อมองลงมาที่แฝงความห่วงใย
ไม่ว่าผ่านมานานสักแค่ไหนเขาก็ก็ยังคงโอบกอดเขาแบบนี้อยู่เสมอ
....คนที่เขาอยากจะอยู่ด้วยกันตลอดไป....
“ตอนนี้เอเลนไม่เป็นไรแล้วล่ะ
ที่เหลือก็แค่รอให้เจ้าตัวฟื้นขึ้นมาเท่านั้นเอง”เสียงของฮันซี่ดังขึ้นท่ามกลางการรอคอยของเหล่าคนที่คุ่นหน้าคุ้นตากันดีอันประกอบไปด้วย
เอลวิน รีไว มิคาสะ อาร์มิน และฮานเนส
ที่ใบหน้าของทุกคนดูจะไม่คลายความกังวลลงเลยแม้แต่น้อย
“นี่ๆ
อย่านั่งเงียบกันได้มั้ย เห็นใจคนที่อยู่ๆก็โดนพวกนายเรียกตัวมากระทันหันแถมยังเจอแต่เรื่องตกใจแบบนี้สิ...อธิบายมาเลยนะ”ฮันซี่มองอย่างเคืองๆ
รถพยาบาลที่ฮานเนสเรียกมานั้นเป็นโรงพยาบาลที่ฮันซี่ทำงานอยู่พอดี
เจ้าตัวก็เลยถูกลากออกมาจากห้องด้วยความมึนงง
เจอทั้งคนที่รีไวรอนักรอหนาอย่างเอเลน แถมยังบาดเจ็บ แล้วยังเจอมิคาสะกับอาร์มิน
เพื่อนสนิททหารรุ่น 104 ที่ผ่านมาตั้งหลายปียังไม่เห็นแม้แต่เงา
แต่จู่ๆวันนี้ก็แจ๊คพอตแตกซะงั้น....
ท่าทางแบบนี้แปลว่าเกิดเรื่องขึ้นใช่มั้ย...ทำไม่เธอไม่รู้เรื่องอยู่คนเดียวล่ะ...ไม่ยอมมมม
คอยดูนะ...จบเรื่องเมื่อไหร่จะซักให้หมดเลยคอยดู
ทุกคนมองใบหน้ามนที่ดูเหมือนคนแค่หลับไปเท่านั้น....
....ไอ้บาดแผลภายนอกน่ะไม่เท่าไหร่หรอก...แต่ภายในนี่สิ
ไม่รู้ว่าตอนที่เอเลนตื่นขึ้นมาจะเป็นยังไง...
“เอเลน” มิคาสะร้องเรียกชื่อของร่างโปร่งบางที่ยังคงหลับไหลไม่ได้สติ...ใบหน้านั้นฉายแววกังวลอย่างเห็นได้ชัด
ยิ่งเห็นผ้าพันแผลที่ถูกพันไว้อยู่ที่แขน และสายน้ำเกลือที่ต่อกับข้อมือบางแล้ว เธอก็ยิ่งรู้สึกเจ็บแทนเป็นร้อยๆเท่า
คนสำคัญที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็มักจะเจ็บตัวอยู่เสมอ
ไม่อยากเห็นคนตรงหน้าต้องโศกเศร้าและบาดเจ็บอีกแล้ว...
เธอไม่ได้อยู่ตัวคนเดียวหรอกนะ.......
เพราะงั้น...รีบฟื้นขึ้นมา......กลับมาเป็นเอเลนคนเดิมเถอะนะ....
และก็จบไปอีกหนึ่งตอน
ฮู้ววว รู้สึกชอบเขียนตอนเฮย์โจวอัดคน แบบว่ามันสะใจดี ฮ่าๆๆ
หลังจากอ่านตอนนี้จบทุกคนคงจะรู้แล้วว่าเอเลนในที่สุดก็เริ่มจำได้แล้วค่ะ
ตอนหน้าจะเข้าสู่การรื้อฟื้นความทรงจำซึ่งเป็นมุมมองของน้องเลน เศร้ากันต่ออีกนิสนึงน้า
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น