Fiction Attack on titan : When I meet you again...my little lover 03

Fiction  Attack on titan : When I meet you again...my little lover   03

:Levi x Eren

:PG-15

By Jonanji

数え切れないほどの罪を重ねてきた
その手に触れたこと
君の隣でそっと生きようとしたこと

 kazoe kirenai hodo no tsumi wo kasanete kita
sono te ni fureta koto
kimi no tonari de sotto ikiyou to shi ta koto

ความผิดที่ไม่อาจนับถ้วนที่ซ้อนทับถม

นั่นคือการที่ฉันจับมือนั้นไว้

นั่นคือการที่อยากจะมีชีวิตไปด้วยกันเคียงข้างกับเธอ

.........................................................

...........................

...........

....

...ทั้งๆที่ทุกอย่างมันจบลงแล้ว..อิสรภาพ...ในที่สุด..นายก็ไขว่ขว้าจนมันมาอยู่ตรงหน้าได้แล้ว..

...แต่นาย..กลับไม่สามารถ..รับสิ่งนั้นมาอยู่ในมือได้

...ทั้งที่นายควรจะได้รับมันมากกว่าใครๆ

...................................................................

.....................................................

............................

..............

......

หลังจากคืนนั้น...เขาก็มักจะใช้เวลาทั้งหมดอยู่กับเอเลน เขามักจะออกไปจัดการงานต่างๆ หรือเวลาที่เอลวินเรียกตัวไป ก็ต่อเมื่อมีเพื่อนสนิทของเอเลนมาอยู่เป็นเพื่อน หรือเจ้าพวกเด็กเหลือขอทั้งหลายจะมาเยี่ยมเอเลน เพราะเหตุการณ์ตอนนั้นทำให้เขากำชับกับทุกคนว่า ให้มีคนเข้าไปเฝ้าเอเลนตลอดเวลา ไม่ว่าจะตอนตื่นหรือแม้แต่ตอนหลับ ถ้าใครเห็นว่าห้องมันว่างจะต้องส่งคนเข้าไปอยู่ทันที หรือก็ส่งตัวเองเข้าไปในนั้น ด้วยช่วงนี้ ทุกคนต่างมีงานที่ต้องทำจนล้นมือ ด้วยว่าคำสั่งของหัวหน้ารีไวถือเป็นประกาษิต ถึงแม้เจ้าตัวจะอ้างนู่นอ้างนี่แต่ทุกคนในหน่วยนั้นรู้ดีว่าเจ้าตัวนั้นทำปากแข็งไปอย่างงั้นเอง พอเป็นเรื่องเอเลนทีไรเป็นต้องออกมาปกป้องดูแลทุกที เรียกว่าแข่งกันห่วงเอเลนกับมิคาสะกันเลยทีเดียว ห้องของเอเลนจึงเป็นแหล่งรวมของคนทั้งหน่วย เวลาไม่เห็นใครหรือตามหาใครไม่เจอ ทุกคนมักจะพุ่งไปที่ห้องของเอเลนเป็นอันดับแรก ยิ่งสำหรับหัวหน้ารีไวยิ่งไม่ต้องพูดถึง เพราะเมื่อเขาอยู่ที่ปราสาทหรือไปไหนกลับมา ทุกคนจะตามหาเขาได้ที่ห้องของเอเลนทุกครั้ง ...

ซึ่งมันก็ส่งผลดีต่อตัวเอเลนด้วย เพราะว่าเวลาตื่นมาก็มักจะมีคนหรือสองคนเข้ามาอยู่เป็นเพื่อนตลอด มันทำให้เขารู้จักคนอื่นๆในหน่วยมากกว่าแต่ก่อนเสียอีก พอตกดึกหัวหน้ารีไวก็มักมานอนกับเขาแทบทุกคืน แต่ก็มีบ้างบางครั้งที่เขานอนคนเดียว แต่เพื่อนของเขาอย่างอาร์มิน โคนี่ หรือแจนที่จะเข้ามานอนด้วย

ทำให้เขาไม่เคยรู้สึกว่าอยู่คนเดียว ถึงแม้ว่าจะมองไม่เห็นก็ตาม

“หัวหน้าครับ ดูนี่หน่อยสิครับ” เอเลนพูดขึ้นขณะที่เขากำลังนั่งตรวจเอกสารข้างเตียง เขาเงยหน้าขึ้นมองสิ่งที่อยู่ในมือ

“ พอดีว่าคาโลซังเขาให้ผมมา ตอนที่ออกไปนอกกำแพงไปเจอก็เลยเก็บมาให้ผม มันคืออะไรเหรอครับ

รูปทรงมันแปลกๆ”...ถึงแม้ว่าดวงตาคู่นั้นจะไม่มีแวว แต่เขาก็เห็นประกายแห่งความฝันที่อยู่ภายใน

“ มันคือเปลือกหอย ”

“เปลือกหอย.. งั้นก็แปลว่ามาจากทะเลใช่มั้ยครับ!!!...หัวหน้าเคยเห็นรึเปล่าครับ”เอเลนถาม เขาเพียงแต่ปฏิเสธ เขาไม่เคยคิดจะสนใจโลกภายนอกสักเท่าไหร่ รู้แค่ว่าโลกนี้ยังมีสิ่งที่ยังไม่เคยพบอีกมากและกว้างไกลไม่มีที่สิ้นสุด

 “..เหรอครับ อาร์มินเคยบอกว่าทะเลเป็นพื้นที่ที่มีแต่น้ำไกลสุดลูกหูลูกตา แล้วน้ำมันก็เค็ม มีผืนทรายเดินนุ่มๆ มีลมพัดตลอดวัน” เขาจ้องมองใบหน้าของเอเลนที่พูดเล่าไม่หยุด...เสียงเจื้อยแจ้วยังคงพูดไปเรื่อยโดยที่มีเขานั่งฟังอยู่

“...ฉันจะพาไป” เสียงแผ่วเบาแต่ก็ไม่พ้นหูของร่างโปร่งบาง

“ไปไหนเหรอครับ”

“..ทะเล สักวันฉันจะพานายไป ฉันสัญญา” เขามองดูดวงตาของเอเลนที่เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยก่อนที่ใบหน้านั้นจะยิ้มออกมาอย่างดีใจ

“...ขอบคุณนะครับ  หัวหน้า” หลังจากนั้นเอเลนก็ยังคงพูดต่อไป บอกให้เขาไปดูนู่นดูนี่ที่ผืนดินนอกกำแพง เล่าถึงสิ่งที่เขาเคยเห็นในหนังสือที่เขาเคยอ่านตอนเด็กๆ

..นี่สินะความฝันของนาย..สิ่งที่ทำให้นายมีสายตาที่มุ่งมั่นและเข้มแข็งตลอดมา เขามองใบหน้าที่พูดอย่างกระตือรือร้น ดูเหมือนสภาพร่างกายของเอเลนจะดูดีขึ้นเล็กน้อย รอยเชื่อมต่อหรือเส้นเลือดที่เคยมีตามร่างกายเริ่มไม่มีให้เห็น มีก็แค่ร่างกายที่อ่อนแอลงเรื่อยๆ หายใจแรง ตัวเย็น  แต่สภาพจิตใจของเอเลนก็ดีขึ้นเรื่อยๆ แค่นั้นก็ถือว่าดีมากแล้วสำหรับเขา ทุกอย่างเริ่มเป็นไปได้ด้วยดี

..ทั้งๆที่เป็นอย่างนั้น

มีอยู่วันหนึ่งที่เขาเข้ามาในเขตด้านในสุดของกำแพง  วอลชิน่า เพราะเพื่อมาประชุมเรื่องแผนการต่อไปสำหรับเตรียมการอพยพคนออกนอกกำแพงเป็นเวลาสามวัน ซึ่งหัวใจหลักอยู่ที่ทีมสำรวจที่คุ้นเคยพื้นที่นอกกำแพง ภายในห้องประชุมนั้นมีหัวหน้าหน่วยงานที่สำคัญอยู่มากมาย ทั้งเหล่าทหารทีมสำรวจ หน่วยรักษาการณ์ สารวัตรทหาร ทหารประจำการ เหล่าพ่อค้า หัวหน้าลัทธิ และรวมไปถึงเหล่าขุนนาง

นัยน์ตารีขวางมองไปรอบๆอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก เพราะถึงแม้ว่าเราจะได้อิสรภาพมาแล้ว แต่ความโลภและเห็นแก่ตัวที่เป็นกมลสันดานของมนุษย์ก็ยังคงอยู่ไม่เปลี่ยนแปลง  เหล่าคนที่ทั้งชีวิตอยู่แต่ในกำแพงโดยเฉพาะพวกที่อยู่สุขสบายอยู่ด้านในสุดเหมือนจะไม่ต้องการที่จะออกไปนอกกำแพง

ต่างคนต่างพูดถึงประโยชน์ส่วนตัวทั้งนั้น

“..ว่าแต่..เจ้าเด็กที่แปลงเป็นไททันนั่นล่ะ..ตอนนี้อยู่ที่ไหน”อยู่ๆก็มีคนพูดขึ้น ซึ่งมันทำให้ทุกคนในที่นั้นเริ่มเปลี่ยนเรื่องของเอเลนทันที สีหน้าของทุกคนไม่ได้แสดงความเป็นห่วงแต่อย่างไร...แต่มันมีแต่ความหวาดกลัวและเกลียดชัง

..สายตาแบบนี้อีกแล้ว

...ทั้งที่เจ้าเด็กนั่นช่วยให้พวกมันอยู่รอด..

เขาหันไปมองเจ้าคนที่ยังพูดถึงเอเลนด้วยสายตาคมกริบ และเมื่อเขาได้เห็น นัยน์ตารีขวางนั้นเบิกกว้างอย่างตกใจ

...เขาจำมันได้...

...เจ้าขุนนางบัดซบนั่น...

...มันเป็นใบหน้าที่เขาไม่เคยลืมเลือน ตอนที่เขาเพิ่งจะรับเอเลนมาดูแลใหม่ๆ ครั้งที่อยู่ในปราสาท ตอนนั้นเขายังไม่ได้ใกล้ชิดกับเอเลนมากนัก และคงมองว่าเป็นเจ้าเด็กอันตรายที่เขาสามารถลงมือฆ่าได้ทุกเมื่อถ้าหากเกิดอะไรขึ้น

ครั้งหนึ่งที่พวกเขาถูกเรียกพบเข้าไปในเมืองหลวงชั้นใน เพราะมีขุนนางที่ต้องการจะสนับสนุนเรื่องงบประมาณของทีมสำรวจ

โดยที่มีข้อแม้ว่า...อยากจะเห็นเด็กหนุ่มที่แปลงเป็นไททันให้ได้

ด้วยเหตุนี้ หน่วยทีมสำรวจซึ่งนำโดยเอลวิน ตามด้วยหน่วยของเขา เข้าไปพบขุนนางคนนั้น

ครั้งแรกที่เจอกับเจ้านั้น บอกตามตรงว่ามันไม่สนใจเอลวินหรือเขาเลย สายตาของมันจ้องไปที่เอเลนอย่างเดียว...หลังจากที่คุยกันเสร็จเจ้านั่นมันก็ขอคุยกับเอเลนสองคน..ซึ่งเอลวินก็อนุญาตเพราะเราไม่อาจขัดอะไรได้

...ถึงตอนนั้นเขาจะสงสัย...แต่เขาก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก...เพราะยังไม่รู้...

...ยังไม่รู้ถึงความรู้สึกของตัวเองในตอนนี้

...ถ้าเป็นเขาในตอนนี้...เขาจะไม่มีวันที่จะให้มันเข้าใกล้เอเลนเด็ดขาด

...สิ่งที่เจ้าหมูตอนนั่นทำกับเอเลน

...และตอนนี้มันก็จะทำอีกครั้ง...และคงมากกว่าตอนนั้น...สายตาที่หื่นกระหายนั่นมันบ่งบอกอย่างชัดเจนกับสิ่งที่มันพ่นออกมา

“การที่เราไม่เห็นเด็กคนนั้นมันทำให้เหล่าประชานชนธรรมดาต้องหวั่นวิตก...ทุกคนในที่นี้ต่างก็เห็นด้วยกับฉันคนนี้ใช่มั้ย ฉันว่าน่าจะพาเด็กคนนั้นมาให้พวกเราเห็นสักเล็กน้อย ว่าเขายังมีพิษสงให้เราต้องกังวลอยู่รึไม่ เห็นด้วยมั้ย คุณหัวหน้าหน่วยเอลวิน” เสียงของเจ้าหมูตอนเจ้าเล่หฺนั่นยังคงพูดโน้มน้าวคนที่อยู่ในห้องประชุมด้วยท่าทีสบายอกสบายใจ ท่าทางนั่นทำให้เขาเริ่มแผ่รังสีอำมหิตออกมา ขืนมันยังพูดต่อไปเรื่อยๆ เขาก็พร้อมที่จะเดินไปซ้อมปากเน่าๆนั่นได้ทุกเมื่อ แต่เอลวินกลับห้ามเขาไว้

“แต่ว่าตอนนี้สภาพเขาตอนนี้ยังไม่พร้อมที่จะพบใครทั้งนั้นครับ ทั้งตัวผม เหล่าทหารทีมสำรวจทุกคนและโดยเฉพาะหัวหน้าทหารรีไวสามารถยืนยันและดูแลได้ว่าเขาจะไม่สามารถออกมาทำร้ายใครได้แน่นอน” เสียงของเอลวินนั้นยังคงหนักแน่นเช่นเดิม แต่ก็ถึงจะมีคนเชื่อเขาแต่ก็ไม่ทั้งหมด

“หืมมม แค่หัวหน้าทหารคนเดียวจะไขข้อข้องใจของประชาชนทุกคนในตอนนี้ได้อย่างงั้นหรือ ดูท่าคุณจะยกย่องเขามากเกินไปแล้วล่ะมั้ง การที่จะเชื่อในสิ่งที่ยังคงมองไม่เห็นเนี่ย มันคงจะยากหน่อยล่ะนะ ทางที่ดีทหารอย่างพวกคุณควรจะฟังคำขอร้องและไขข้อความข้องใจของประชาชนทุกคนไม่ดีกว่าหรือ เพราะขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ความน่าเชื่อถือของพวกคุณอาจจะลดลงก็ได้นา”

“นั่นรวมไปถึงเรื่อง..การประหารชีวิตไททันตัวสุดท้ายด้วยล่ะนะ” ขุนนางเจ้าเล่ห์นั่นเน้นเสียงหนักที่ประโยคสุดท้ายทำให้เหล่าทีมสำรวจเริ่มลังเล เพราะนี่เป็นสิ่งเดียวที่ตอนนี้พวกเขาอยากจะแก้ไขมากที่สุดตอนนี้

“....แล้วผมจะนำไปพิจารณานะครับ”เอลวินตอบเพียงแค่นั้น ก่อนที่เรื่องอื่นจะเข้ามาแทนที่ แต่เรื่องของเอเลนก็ยังอยู่ใจของคนในห้องประชุม..ตามแผนของขุนนางคนนั้น

หลังจากที่การประชุมเสร็จสิ้น เขาและเอลวินก็เตรียมตัวกลับฐาน ทั้งคู่นั่งอยู่ภายในรถม้าท่ามกลางบรรยากาศอันเงียบสนิท ต่างคนต่างก็อยู่ในภวังค์ของตนเอง คิดทบทวนถึงสิ่งที่เจ้าขุนนางนั่นพูด ทั้งสองนั้นนิ่งอยู่นานจนฝ่ายที่เป็นหัวหน้านั้นถอนหายใจออกมา

“.ดูเหมือนว่า...ถึงเราจะได้รับอิสรภาพมาแล้ว แต่ปัญหาก็ยังคงอยู่ไม่หมดสักทีนะ...”เอลวินพูดขณะที่มองมายังเขา เขาก็รู้ว่าคนตรงหน้านั้นเหนื่อยมามาก เพราะปัญหาต่างๆที่มีแต่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน

...เพราะต่างคนต่างก็คิดถึงแต่ตัวเอง...

“โฮ่ย..เอลวิน...นายคงไม่คิดจะทำตามที่เจ้าหมูตอนนั่นพูดหรอกนะ แค่นี้เอเลนก็แทบจะไม่มีที่ยืนอยู่บนโลกนี้อยู่แล้ว”รีไวพูดเสียงขุ่น

“ฉันไม่ได้หมายความอย่างนั้น...แต่ถ้ามันเป็นทางเดียวที่จะทำให้การประหารนั่นโมฆะได้ และรวมถึงไขข้อข้องใจของชาวเมืองทุกคน นี่ถือเป็นโอกาสดีที่จะทำให้หูตาชาวเมืองนั่นสว่างขึ้นจะได้เลิกระแวงกันสักที....อีกอย่าง นายก็ยังอยู่นี่” เอลวินได้แต่พูดยิ้มๆกับอีกคนที่ส่งเสียงเฮอะออกมา ไม่นานนักเสียงรถม้าก็หยุดลง บ่งบอกว่าพวกเขาได้ถึงที่หมาย

แล้ว เอลวินก้าวลงจากรถม้าก่อนจะหันมาพูดกับคนที่กำลังตามลงมา

“แล้วก็นะ..รีไว นายควรจะบอกความรู้สึกของนายกับเอเลนสักที นายจะเอาแต่ยึกยักจนเอเลนจากนายไปหรือไง”

“....เรื่องของฉัน”...เรื่องความดื้อดึงก็ยังเป็นที่หนึ่งเหมือนเดิม

“เฮ้อ...ความรู้สึกของนายน่ะ เขารู้กันทั้งหน่วยแล้ว (เว้นมิคาสะไว้คนนึง) นายแสดงออกซะชัดเจนขนาดนั้น มีแต่เอเลนเท่านั้นแหละที่ไม่รู้ เพราะงั้น เลิกวางฟอร์มแล้วก็ไปสารภาพรักซะทีนะ รีไว” พอทิ้งทุ่นระเบิดไว้ หัวหน้าหน่วยผู้เฉียบขาดก็เดินจากไป ทิ้งให้คนที่นิ่งงันกับคำพูดนั้นส่งเสียงชิอีกรอบ

........................

............

.....

เสียงประตูที่ถูกเปิดอย่างแผ่วเบา กลัวว่าคนที่อยู่บนเตียงอาจจะตื่น เพราะหลังจากกลับมายังต้องสะสางงานอีกมากเกี่ยวกับแผนการต่อไปหลังจากที่ไปประชุมมา ทำให้กว่าเขาจะทำอะไรจนเสร็จก็ดึกมากแล้ว ระหว่างที่เขากำลังเดินไปที่ห้องของเอเลน ก็ได้เจอเพื่อนสมัยเด็กของเอเลนที่เปิดประตูออกมาก่อน อาร์มิน เล่าให้ฟังว่าหลังจากที่เขาไปประชุม เอเลนก็ดูจะซึมๆลง เอาแต่ถามทุกคนที่มาอยู่ในห้องว่าเมื่อไหร่เขาจะกลับมา  จนมิคาสะแทบจะไปลากตัวคุณหัวหน้าทหารรีไวกลับมาให้รู้แล้วรู้รอด(ด้วยความอาฆาตแค้น) พอได้ยินดังนั้น ไม่รู้ทำไมก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายที่ไม่เคยมีปฏิกิริยากับใครกลับเต้นแปลกๆ

เขานั่งลงข้างเตียง มองใบหน้าของคนที่หลับไปแล้ว...ใบหน้าที่เขาหลงรัก ทั้งเรือนผมสีน้ำตาลนุ่มๆนั่น ใบหน้าอ่อนเยาว์ แพขนตาเรียวยาวที่ปกปิดนัยน์ตาสีมารกตที่มองไม่เคยเบื่อ ริมฝีปากที่เผยอเล็กน้อยที่เขาอยากจะครอบครองเพียงผู้เดียว มือหนาจับแก้มใสนั่นอย่างแผ่วเบา นัยน์ตารีขวางนั้นดูอ่อนโยนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ดูเหมือนสัมผัสอุ่นๆนั้นจะทำให้คนที่นอนอยู่รู้สึกตัว เขาชักมืออก มองร่างโปร่งบางที่ลุกขึ้นมาโดยไม่ส่งเสียง เขาอยากจะรู้ว่าเอเลนจะรู้ว่าเป็นเขามั้ย เอเลนลืมตาตื่นขึ้นอย่างงัวเงีย นัยน์ตาคู่นั้นกระพริบอยู่หลายครั้งเพื่อปรับสภาพ ใบหน้านั้นหันซ้ายหันขวาเหมือนหาใครสักคนก่อนจะเอียงคอ ก่อนที่ร่างโปร่งบางจะย่นจมูกนิดๆ...เหมือนกำลังดมกลิ่น เอเลนทำจมูกฟุดฟิดอยู่สักพักก่อนจะพูดอย่างลังเล

“หัวหน้ารีไว?”เสียงเรียกนั่นทำให้ใจเขาเต้นรัว มือบางนั่นยื่นออกมาเหมือนจะหาตัวเขา ซึ่งก็ไม่นานนักที่มือบางนั้นแตะลงที่ใบหน้าของเขา

“..หัวหน้าครับ..ใช่คุณจริงๆด้วย”ใบหน้าของเอเลนยิ้มอย่างดีใจ ท่าทางแบบนั้นมันทำให้คิดว่าคนตรงหน้าเหมือนลูกหมา แถมยังท่าดมฟุดฟิดนั่นอีก นี่จำกลิ่นตัวเขาได้หรือไง ถึงรู้ว่าเป็นเขาน่ะ มันทำให้เขาหมั่นเขี้ยวจนขยี้ผมสีน้ำตาลนั่นแรงๆ

“...กลิ่นตัวชั้นมันแรงมากเหรอ เป็นลูกหมาหรือไงฮะ ไอ้หนู”

“...ก็..ผมชอบกลิ่นของหัวหน้านิครับ เป็นกลิ่นสะอาด..แล้วก็..หอมมาก..ด้วย..”ใบหน้าอ่อนเยาว์นั้นเบือนหน้าหนีเล็กน้อยเพื่อปิดบังแก้มใสที่แดงระเรื่อ เล่นเอาคนฟังแข็งทื่อ

เหมือนมีลูกศรปักกลางใจอกรีไวดังฉึก...นี่เจ้าหนู่นี่มันกำลังทดสอบความอดทนเขาหรือไงกัน ยิ่งเห็นท่าทางใสซื่อของเจ้าเด็กที่อายุห่างกันถึงสิบปี มันทำให้เขาอยากแกล้งขึ้นมา

“โห..แปลว่านายชอบแอบดมกลิ่นตัวฉันงั้นสินะ”

“...ป..เปล่านะครับ..ห หัวหน้า อ๊ะ” เขาดันตัวเอเลนให้นอนลงก่อนที่ตัวเองจะล้มตัวลงนอนข้างๆ สองแขนโอบกอดร่างนั้นไว้ให้ใบหน้าฝังลงที่อกของเขา เขารับรู้ได้ว่าใบหน้าของเอเลนนั้นแดงจนแทบลุกเป็นไฟ

“ทีนี้นายจะได้รับรู้ว่าฉันอยู่ข้างๆนาย...ถึงนายจะมองไม่เห็น แต่ฉันก็จะอยู่กับนาย..จะปกป้องนายตลอดไป” เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น มือบางที่ค่อยๆเอื้อมมากอดตอบ เขารับรู้ถึงความชื้นที่อยู่ตรงผิวเสื้อ เขาก้มลงมองใบหน้าที่ยิ้มทั้งน้ำตา

“....ครับ..หัวหน้า”

คืนนั้น เขากอดเอเลนทั้งคืน ร่างของเอเลนที่หลับไหลอยู่ในอ้อมกอดของเขา เสียงลมหายใจอันแผ่วเบาและอกด้านซ้ายที่เป็นตำแหน่งของหัวใจดูจะเต้นช้ากว่าปกติบ่งบอกว่าร่างโปร่งบางนั้นอ่อนแอลงมากเพียงใด

....ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ ที่ความรู้สึกที่มีต่อนายเริ่มเปลี่ยนแปลงไป

...เดิมที ฉันมองแค่ว่านายเป็นตัวอันตราย.ที่สามารถกำจัดทิ้งได้ทุกเมื่อ

...พอรู้จักนาย..ฉันก็รับรู้ว่านายเป็นคนดื้อดึงแค่ไหน..แววตาที่มุ่งมั่นของนาย ทำให้ฉันเริ่มสนใจนายขึ้นเรื่อยๆ

...พอเข้าใกล้นาย มันทำให้ฉันคิดว่านายเหมือนลูกหมาน้อยที่เชื่องกับฉันคนเดียว เพราะว่านายชื่นชมฉัน

...พอได้ผ่านเหตุการณ์ต่างๆที่เลวร้ายมามากมาย..มันก็ทำให้ฉันเริ่มเป็นห่วงนาย

...พอนายอยู่ห่างจากฉัน..มันทำให้ฉันคิดถึงนายอยู่ตลอดเวลา

..เมื่อมีคนพูดไม่ดีถึงนาย...ฉันก็มักจะโกรธแทนนายอยู่เสมอ

...ยิ่งอยู่ใกล้นายมากขึ้น..มันก็เริ่มทำให้หัวใจของฉันเปลี่ยนแปลงไป

...ทีแรกฉันก็ไม่ยอมรับ แต่ยิ่งได้อยู่กับนายมากเท่าไหร่ ความรู้สึกของฉันมันก็เอ่อล้นจนแทบเก็ยมันต่อไปไม่ไหวอีกต่อไป

...นายทำให้ฉัน...ได้รู้จักคำว่า..รัก

....ฉันอยากจะอยู่กับนาย...ดูแล...ปกป้อง...อยากอยู่เคียงข้างนาย ...ตลอดไป....ตลอดไป...

...เพราะฉะนั้น...อย่าจากฉันไปเลยนะ....

.....เจ้าเด็กเหลือขอ

.............

........................

.................................

...........................................

ภายในคฤหาสถ์หลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ในเมืองหลวงของกำแพงชั้นในที่เต็มไปก้วยเหล่าขุนนางและชนชั้นสุงอาศัยอยู่ด้วยความมั่งคั่งและสงบสุขตลอดมา ชายวัยกลางคนที่มีร่างกายอ้วนท้วนสมบูรณ์ ขุนนางคนนี้นี่เองที่เป็นคนกล่าวโน้มน้าวคนที่ห้องประชุมเมื่อตอนนั้น เขานั่งอยู่บนโซฟาและจิบไวน์ที่น้อยคนนักจะได้ลิ้มลองอาหารรสเลิศและหายากสิ่งนี้ 

แผนของเขากำลังเดินไปได้ด้วยดี...

....เพื่อที่จะได้หนุ่มน้อยคนนั้นมาครอบครอง....เขาจึงได้พูดกระตุ้นความคิดของพวกคนโง่เหล่านั้น เขารู้ว่าทุกหน่วยนนั้นไว้ว่าใครต่างก็เคลือบแคลงใจหน่วยสำรวจทั้งนั้น เพราะมันเป็นแหล่งรวมบุคคลประหลาดและอันตรายมากเกินไป...ทำให้คนอื่นต่างหวาดหวั่นในการกระทำของพวกเขา

....หึๆ เจ้าพวกทหารผู้โง่เขลา...แค่จูงจมูกนิดหน่อยก็เป็นไปตามที่เขาต้องการแล้ว

..สิ่งที่ขุนนางร้อยเล่ห์นั่นมีเพียงอย่างเดียวเท่านั้น...เขายังจำภาพที่พบเด็กหนุ่มคนนั้นเป็นครั้งแรกได้ดี...มันช่างกระตุ้นอารมณ์เขาดีเหลือเกิน...

...ทั้งที่หวาดกลัวแต่สายตาคู่นั้นกลับต่อต้าน

..มันทำให้เขาอยากให้เจ็บปวด...ทรมาน...มาสยบแทบเท้าของเขา...

...ไม่ว่าอะไรที่เขาต้องการ...เขาต้องได้มัน....ไม่ว่าจะใช้วิธีไหนก็ตาม

TBC

ขอโทษที่มาอัพช้านะคะ  แหะๆ ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาเยี่ยมเยียนบล๊อกของเรานะคะ เราจะพยายามอัพเรื่อยๆนะคะ ขอบคุณค่าาาาาา