Fiction Attack on titan : When I meet you again...my little lover 12
:Levi x Eren
:PG-15
By Jonanji
Heartbeats fast
หัวใจของฉันเต้นเร็วขึ้น
Colors and promises
ข้ออ้าง และคำสัญญา
How to be brave
ทำเช่นไรถึงทำให้ฉันกล้ามากขึ้นกว่านี้
How can I love when I’m afraid to fall
ฉันจะรักได้อย่างไรกัน ในเมื่อฉันกลัวที่จะผิดหวัง
But watching you stand alone
เพียงฉันดูเธอยืนอยู่คนเดียว
All of my doubt suddenly goes away somehow
คำถามเหล่านั้นกลับหายไปในชั่วพริบตา
One step closer
ขยับเข้ามาอีก 1 ก้าว
..............
....
..
ร่างของคนๆหนึ่งที่ยืนอยู่หน้าประตูห้องชั้นบนสุดของคอนโดสุดหรูใจกลางเมือง
มือเรียวบางกดกริ่งหน้าประตูไม่รู้กี่รอบ แต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับจากคนด้านใน
....หรือว่าจะไม่อยู่...ทั้งที่ได้ยินว่าเจ้าของห้องกลับจากที่ทำงานมาตั้งแต่บ่ายแล้ว
ตัวเขาที่ไปหาจึงรีบมาที่นี่ เพราะอยากจะเห็นหน้าที่ไม่ได้เจอกันนาน
แต่กลับมีแต่ความเงียบ...ทั้งที่เขาเป็นคนที่ไม่น่าจะออกไปเที่ยวตอนกลางคืนอยู่แล้ว
นัยน์คู่สวยมองบานประตูที่ยังคงปิดสนิท
...คุณหายไปไหนกัน คุณรีไว
....................................
..................
.......
เวลาผ่านไปซักพักแล้วที่ร่างโปร่งบางยังคงกอดเขาแน่นและค้างนิ่งอยู่อย่างนั้น
ถึงจะรู้สึกดีที่โดนใกล้ชิด...แต่มันจะนานไปแล้วนะ...เจ้าเด็กเหลือขอนี่
ส่วนคนที่ถูกเรียกว่าเจ้าเด็กเหลือขอนั้น...จริงๆได้สติตั้งนานแล้วแหละ
แต่กำลังตบตีกับเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นรัวเป็นกลองชุด ที่ดันเผลอเข้าไปกอดคนตรงหน้าเพราะกลัวแล้วไม่รู้จะออกมาจากอ้อมกอดคนตรงหน้ายังไงนี่สิ
ก็ร่างตรงหน้าดันกอดตอบแถมยังลูบหัวอีก....
นัยน์ตารีขวางก้มลงมองเจ้าตัวดีที่ยังคงกอดเขาแน่น สังเกตใบหูที่แดงแปร๊ดจึงเข้าใจได้ในทันที
มุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อยก่อนที่จะพูดแหย่คนที่อายุน้อยกว่าครึ่งรอบ
“โฮ่ย จะกอดอีกนานมั้ย”เขาก้มลงโดยจงใจกระซิบข้างหู
ร่างโปร่งบางสะดุ้งสุดตัวก่อนที่จะถอยหนีแทบไม่ทัน
“ข ข ขอโทษครับ”พอเห็นใบหน้าที่แดงอย่างชัดเจน เขาก็ลอบยิ้มในใจ
แกล้ง
ทำเป็นหน้านิ่งก่อนที่จะเริ่มอบรมเจ้าเด็กหัวดื้อ
“ไหนบอกว่าสิบนาทีก็ถึงไง”..พอเริ่มโดนดุ เหมือนใบหน้ามนจะเริ่มสลด
“...ก็ผม...ไม่อยากรบกวนรีไวซังนี่ครับ”
“ทำไมไม่อยากรบกวนฉันล่ะ”
“...ก็.....”เสียงที่เงียบไปนานทำให้เขาถอนหายใจออกมา
“ถ้าฉันคิดว่าตัวเองจะลำบาก ฉันคงไม่อยู่กับนายทั้งวันแบบนี้หรอก
แล้วนี้ก็ดึกมากแล้วด้วย นายควรพึ่งพาฉันรู้มั้ย”
“ขอโทษครับ....รีไวซัง...”....พอเห็นใบหน้ารู้สึกผิดเหมือนลูกหมาหงอยแบบ
นั้น
มันทำให้เขาหมั่นเขี้ยวจึงยกมือไปขยี้หัวแรงๆ
“..ที่นี้จะให้ฉันไปส่งนายดีๆมั้ย”..พอเห็นวว่าเขาไม่โกรธ
ใบหน้านั้นก็ดีใจขึ้นทันที เหมือนเขาจะเห็นหางที่กระดิกไปมาจากด้านหลัง
ระหว่างที่เดินไปตามทาง เอเลนเล่าให้ฟังว่าก่อนหน้านี้ซาวาโกะได้สอนวิธีป้องกันตัวให้เขามาบ้าง..พอฟังปุ๊บเขาก็แทบอยากกลับไปเตะยัยแว่นนั่นทันที
สอนอะไรเป็นเด็กๆไปได้!!
“นายไม่มีคนอื่นสอนแล้วหรือไง อย่างเพื่อนสนิท...”
“หมายถึงมิคาสะหรอครับ...ผมเคยบอกให้เธอสอนนะ
แต่ก็ไม่เห็นจะสอนผมซักที แอนนี่ก็เหมือนกัน...แต่ผมก็ออกกำลังกายบ่อยนะครับ....”
คำพูดที่คล้ายจะบ่นของร่างโปร่งบางที่พูดถึงชื่อที่เขาจำได้ดี
...แอนนี่.....แอนนี่ เลออนฮาร์ท...ภาพในหัวนึกไปถึงงผู้หญิงผมทองที่แสดงใบหน้าเฉยชา
กับผู้ชายอีกสองคนที่มักจะอยู่ด้วยกันกับเธอ.....สามคนนั้น......เขามองไปที่ใบหน้ามนที่ยังคงปกติ...จริงสิ..เอเลนไม่มีความทรงจำเมื่อพันปีนี่นะ....
ถ้าเกิดความทรงจำกลับคืนมา....เอเลนจะทำยังไงกันนะ...ถ้าเกิดรู้สิ่งที่สามคนนั้นเคยทำไว้กับตัวเอง
...จะยังคงพูดถึงด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแบบนี้รึเปล่า
หลังจากที่เดินมาได้สักพักก็ถึงบ้านของเอเลน นัยน์ตารีขวางจ้องมองบ้านสไตล์ยุโรปแถมยังตั้งอยู่ลึกสุดของซอยถนนทำให้ดูแปลกแยกจากบริเวณรอบๆ
“จะแวะเข้ามาดื่มอะไรก่อนมั้ยครับ”
ร่างโปร่งบางที่กำลังไขกุญแจบ้านหันมาถามเขา
เขาเพียงพยักหน้าก่อนที่จะเดินตามเข้าไป....
สองขาก้าวเข้ามาในพื้นบ้านที่ดูเงียบเหงา
นัยน์ตารีขวางมองไปรอบๆบ้านที่เต็มไปด้วยของที่ระลึก และของประดับตกแต่งทั้งของยุโรปและเอเชีย
ซึ่งของส่วนใหญ่ตั้งอยู่ในห้องรับแขกซึ่งมีเปียโนที่ถูกคลุมด้วยผ้าสีขาว
ดูจากฝุ่นที่เกาะอยู่คงจะไม่ได้แตะมันมานาน
“นี่ครับ น้ำ”มือบางยื่นแก้วน้ำมาให้ที่ยืนพิงกำแพงห้องอยู่
พอร่างโปรงบางเห็นเขากำลังจ้องไปที่กรอบรูปที่แขวนอยู่ตรงข้าม
ร่างโปร่งบางจึงพูดขึ้น
“นั่นพ่อกับแม่ของผมเองครับ”
น้ำเสียงนั้นเจือความเศร้าอย่างเห็นได้ชัด
เขามองใบหน้านั้นแวบนึงก่อนที่จะชี้ไปที่เปียโนที่อยู่ในห้องรับแขก
“นายเล่นมันได้รึเปล่า” นัยน์ตารีขวางพยายามสังเกตแววตาของเอเลน
“เมื่อก่อนผมเล่นมันได้ครับ”ใบหน้านั่นเพียงยิ้มบางๆ
“...เมื่อก่อน?...แล้วทำไมตอนนี้เล่นไม่ได้”
“โดนลุงฮันเนสสั่งห้ามน่ะครับ...และผมก็ไม่อยากเล่นมันด้วย...”เสียงนั้นพูดอย่างแผ่วเบา
นัยน์ตาสีเขียวมรกตจ้องมองไปยังเปียโนที่ถูกคลุมด้วยผ้าสีขาวอย่างเปลี่ยวเหงา
เพราะไม่อยากจะนึกถึงอดีต...ที่ทำให้ชีวิตของเขาต้องเปลี่ยนไป
ตัวตนของเขาที่เคยเป็น...ไม่อยากจะนึกถึงมัน
เขาไม่อยากจะเล่นมันอีกแล้ว
ถึงแม้ว่าส่วนลึกภายในใจจะเรียกร้องหามันก็ตาม
“ว่าแต่..รีไวซังจะค้างที่นี่รึเปล่าครับ
เพราะนี่ก็ดึกมากแล้ว”คำถามที่ออกจากร่างโปร่งบางทำให้เขาแทบสำลัก
...ขืนเขาค้างที่นี่ละก็...มีหวังคงห้ามใจตัวเองไม่ไหวแน่ๆ...ถึงจะอยากสักแค่ไหนก็เถอะ
“...ไม่ดีกว่า..”มือหนาคืนแก้วน้ำก่อนที่จะเดินออกไปใส่รองเท้าหน้าประตู
“..งั้น..เดินทางกลับดีๆนะครับ”ร่างโปร่งบางที่ออกมายืนส่งด้วยใบหน้าหงอยๆ
ถึงพอจะรู้ว่ามันเพราะอะไรก็เถอะ แต่สำหรับตอนนี้มันยังไม่ถึงเวลา
รอก่อนนะเอเลน
อีกไม่นาน นายจะไม่ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวอีกแล้ว
ร่างโปร่งที่ยืนส่งร่างที่ไม่ได้สูงใหญ่แต่กลับดูน่าเกรงขามสำหรับเขา
แผ่นหลังที่ดูกว้างใหญ่นั้นมันทำให้เขารู้สึกโหยหาเหลือเกิน....
“โฮ่ย เอเลน”
อยู่ๆร่างตรงหน้าก็หันมามองเขาด้วยสายตาเรียบนิ่งแต่กลังแฝงไปด้วยความรู้สึกที่ยากจะคาดเดา
“ ครับ รีไวซัง”
“ถ้าฉันบอกว่าอยากจะฟังนายเล่นเปียโน
นายจะเล่นให้ฉันฟังไหม”คำถามที่ไม่คาดคิดทำให้ใบหน้ามนนิ่งไปสักพัก
ในใจที่เหมือนถูกทำให้สั่นไหว
....ถ้าเป็นรีไวซัง....ดวงตาจ้องมองไปที่ใบหน้าคมคายที่นัยน์ตารีขวางที่กำลังมองมาที่เขารอคำตอบที่แฝงความคาดหวังไว้ภายใน
“...ถ้าเป็นรีไวซัง..ล่ะก็..ผม...ซักวันหนึ่ง..”
นัยน์สีเขียวมรกตที่มองไปที่ร่างของคนตรงหน้าอย่างแฝงความรู้สึกที่ผสมปนเปกัน
“..ฉันจะรอวันนั้น”สิ้นเสียงร่างนั้นก็หันกายกลับไปก่อนที่จะเดินจากไป
เสมือนแผ่นหลังนั้นกำลังซ้อนทับของใครบางคนที่สะท้อนในดวงตา....ชายที่สวมผ้าคลุมสีเขียว...และสัญลักษณ์รูปปีกที่อยู่บนผ้าคลุม
ภาพที่ขาดๆช่วงๆนั่นทำให้เขายกมือขึ้นมากุมหัว แถมยังเจ็บแปลบที่หน้าอกข้างซ้าย
...ความรู้สึกนี้มันคืออะไรกันนะ...
.............................
.................
.....
หลังจากกลับมาถึงคอนโด เวลาก็ล่วงเลยมาถึงเที่ยงคืนกว่าแล้ว
มือหนาหยิบคีย์การ์ดขึ้นมาก็พบว่ามีถุงกระดาษวางอยู่ที่พื้นหน้าห้อง
หยิบขึ้นมาดูข้างในก็พบว่ามันเป็นช้อคโกแลตราคาแพงและการ์ดเล็กๆใบหนึ่ง
มีคนเดียวที่ให้ของราคาแพงแบบนี้แก่เขา...คนที่ทำทุกวิถีทางเพื่อเข้าหาเขาตลอดมา
นี่ก็เป็นอีกปัญหาหนึ่ง ที่ไม่รู้จะสะสางยังไงดี
เสียงถอนหายใจดังขึ้นในความเงียบงัน
ไม่เข้าใจเด็กพวกนี้เลยให้ตายสิ...คนนึงก็ขี้ตื๊อเหลือเกิน
ส่วนอีกคนก็ดื้อซะไม่มี....คิดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจอีกรอบ
..............
.....
..
เช้าวันใหม่ที่ดูจะไม่ค่อยสดใสสำหรับตัวเขานัก
เพราะว่ามัวแต่วุ่นกับเจ้าเด็กเหลือขอที่ทั้งดื้อดึงไม่เคยเปลี่ยน
นัยน์ตารีขวางที่เหมือนจะนอนไม่พอทำให้บรรยากาศที่ส่งผ่านออกมาทางสายตานั้นมืดมัวจนคนทั้งห้องเริ่มสลดไปตามๆกัน
การประชุมในเช้านี้ยังคงดำเนินต่อไป ท่ามกลางบรรยากาศที่แสนจะขุ่นมัวโดยต้นกำเนิดนั้นจะเป็นใครได้นอกจากท่านประธานของพวกเขา
แต่ก้ยังมีคนที่ปรับตัวได้ทุกสถานการณ์ซึ่งกำลังทำหน้ายิ้มแย้มเช่นเคย
ซึ่งก็คือคุณรองประธานที่เป็นดั่งกระบอกเสียงของทุกคนนั่นเอง
“ถ้างั้น เอาเป็นว่า บทสรุปของประชุมครั้งนี้ได้แก่เรื่องคอนเซปต์งานคริสต์มาสที่จะถึงปีนี้
นิทรรศการที่จะจัดขึ้น และพรีเซนท์เตอร์ที่จะมาโปรโมท
ส่วนงานในวันนี้ราบรื่นดีใช่มั้ย”
“ครับ..อีเว้นท์งานวันนี้มีแค่การประกวดวงดนตรีสมัครเล่นชั้น Exhibition
Hall ครับ งานจะเริ่มประมาณบ่ายสามโมงเป็นต้นไป ทุกอย่างเป็นไปตามระบบที่จัดการไว้ครับ”
เอิร์ดพูดขึ้นพลางอ่านเอกสารเกี่ยวกับรายละเอียดงานที่ได้พูดถึงจะมีก็แต่ระดับหัวหน้าฝ่ายที่รู้จักกับท่านประธานมานานล่ะมั้งที่ยังคงทำตัวปกติได้อยู่อ่านะ...นอกนั้นเงียบเป็นเป่าสาก
..ประกวดวงดนตรีสมัครเล่นงั้นเหรอ...นัยน์ตารีขวางนึกไปถึงวงที่เพิ่งไปดูมาเมื่อวาน...ตอนนี้ในหัวของเขาภาพลักษณ์ของวงดนตรีที่ผุดขึ้นมาคงจะมีแต่ไอ้วงเดธ
อีวิลที่มียัยแว่นกวนโอ๊ยนั่นเป็นหัวหน้าวง
และก็เพลงแสนหนวกหูนั่นที่ยังดังก้องอยู่ในหัวตั้งแต่เมื่อคืน....
มันเป็นอีกสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เขานอนไม่ค่อยหลับเมื่อคืน
ไหนจะเรื่องของเอเลนอีก
พอนึกถึงเรื่องนี้อารมณ์ที่บูดอยู่แล้วก็บูดหนักยิ่งกว่าเดิม
จนคนทั้งห้องเริ่มหายใจติดขัดกับความกดอากาศที่ต่ำลงเรื่อยๆ
“...ไม่นานนักญาติของเอเลน...คุณลุงฮานเนสก็พาเอเลนไปอยู่ด้วยกันที่เยอรมัน
ที่บ้านเกิดคุณแม่ของเอเลน...ในช่วงนั้นผมไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเอเลนบ้าง
มีเพียงจดหมายที่โต้ตอบกัน....ผ่านไปห้าปีเอเลนก็กลับมา
และด้วยความที่ห่างกันไปนาน
ทำให้เหมือนจิตใจของเอเลนในอดีตห่างไปด้วยเช่นกัน...ช่วงเวลาที่อยู่เยอรมัน...เอเลนดูห่างจากพวกเราขึ้นเรื่อยๆ...จนกระทั่งคุณมา...หัวหน้ารีไว”
คำพูดของอาร์มินผุดขึ้นมาในหัว
มันต้องเกี่ยวข้อกับอาการแปลกๆของเจ้าเด็กเหลือนั่นเมื่อวานแน่ๆ...เขารู้...เวลาที่เจ้าเด็กนั่นอยู่คนเดียว...ในหัวเล็กๆนั่นมักจะคิดอะไรที่มันเกินตัวอยู่เสมอ...เพราะงั้นเขาถึงไม่เคยที่จะปล่อยให้เอเลนอยู่คนเดียว....
ถึงตอนนี้จะทำได้ไม่มาก
แต่เขาจะไม่ละสายตาไปจากเจ้าเด็กเหลือขอนั่นอีกแล้ว
จะไม่ให้หลุดไปจากอ้อมแขนของเขาอีกต่อไป
...........................................
...................
ร่างโปร่งบางที่เดินอยู่ในห้างสรรพสินค้าชื่อดังใจกลางเมือง...เพราะถ้าเขาไม่ได้ไปซ้อมกับพวกพี่สาววงเดธ
อีวิลเขาก็ว่างซะยิ่งกว่าว่าง ชีวิตครึ่งวันของเขาจึงมักจะเดินเล่นไปทั่วเมือง เที่ยวตามหาร้านอาหารแปลกๆ..เพราะไม่อยากอยู่บ้านที่แสนเปลี่ยวเหงา
เพราะถึงเขาจะไม่ได้ทำงาน
เขาก็มีเงินเก็บจนใช้แทบจะไม่หมดอยู่แล้ว...ทั้งของพ่อกับแม่..และของตัวเขาเองตอนที่อยู่เยอรมันด้วย
สองขาเดินไปอย่างเรื่อยเปื่อยจนไปหยุดอยู่ตรงแผ่นป้ายแผ่นหนึ่งที่ตั้งอยู่ข้างทางบันไดเลื่อน
Music band
contest festival
ขอเชิญร่วมชมการประกวดวงดนตรีหน้าใหม่
บนเวทีแจ้งเกิด
Exhibition
Hall ชั้น 7
วันนี้เท่านั้น!!
หากคุณเป็นคนที่มีดนตรีในหัวใจ
ไม่ควรพลาด!
ด้านล่างมีกำกับชื่อวงที่เข้าประกวดด้วยแฮะ
นัยน์ตาสีมรกตกวาดมองรายชื่อวงที่มีอยู่ประมาณสิบวงเห็นจะได้
.....เอาเข้าจริงๆตัวเขาก็รู้จักแค่วงเดียวเท่านั้นแหละ
เพราะว่าเพิ่งจะมาชอบเมื่อไม่นานนี้เอง
ถึงเขาจะรู้เรื่องพวกนี้ตั้งแต่เด็ก แต่มันก็คนละแนวกันโดยสิ้นเชิง
ดวงตาคู่นั้นจ้องมันอยู่สักพักก่อนที่จะเดินหันกลับมา
ซึ่งในจังหวะนั้นเองที่มีอีกคนหนึ่งกำลังเดินมาทางนี้พอดี ร่างโปร่งบางเดินชนเตรียมจะกล่าวคำขอโทษ
แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นใบหน้าของคนตรงหน้าเต็มตาที่มาพร้อมประโยคที่ฟังแล้วกวนบาทาเป็นที่สุด
“อย่ามายืนเกะกะแถวนี้ได้มั้ยฮะ คนจะขึ้นบันไดเลื่อน!”
ภาพของเจ้าเพื่อนสมัยมัธยมที่เป็นคู่กัดคู่เหวี่ยงกันมาตลอด
เจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนตัดสั้น
นัยน์ตาสีน้ำตาลกำลังจ้องมาที่เขาด้วยสายตาน่าถีบเป็นที่สุด
“แกไม่ต้องมาพูดดีเลย เจ้าหน้าม้า!”
“นี่แกด่าฉันเหรอห๊ะ”
“ก็เออสิ เห็นว่าชมอยู่หรอไง หัดไปเช็คสภาพหูซะบ้างนะแจน” แจน
กิสชูไตน์ มองใบหน้ามนที่กำลังทำหน้าบูดใส่เขา
“หนอย ปากดีนักนะ ไม่เคยทำตัวน่ารักเลยนะแกเนี่ย...ว่าแต่แกกำลังดูอะไรอยู่..หรือจะเป็นไอ้ป้ายนั้น”
“ป เปล่าสักหน่อย”ใบหน้ามนนั้นสะบัดหน้าหนีไปทางอื่น ใบหูนั้นแดงอย่างเห็นได้ชัดจนคนที่แอบสังเกตเห็นได้แต่แอบยิ้ม
“ฮึ แต่ไหนแต่ไรแกก็เป็นพวกบ้าดนตรีขึ้นสมองอยู่แล้วนิ
พอดีเลยชั้นกำลังจะไปหาเพื่อนพอดี ไปด้วยกันเลยมา!”
ว่าแล้วมือหนาก็ยื่นมาจับแขนก่อนที่จะกึ่งจูงกึ่งลากไปด้วยกัน
“..ม ไม่! ฉันไม่ไปเฟ้ย ปล่อย!!!”
“น่าๆเดินตามมาเงียบเหอะ”
“ปล่อยโว้ยยย”
“จะเสียงดังทำไมฮะ ไม่อยากกินขนมฟรีหรือไง” สายตาเหลือบไปมองคนข้างหลังที่ดูเหมือนจะชะงักไปแป๊บนึง
“หา..ขนมงั้นหรอ”...ต้องเล่นไม้นี้ถึงจะยอมใช่มั้ย
“....ใช่ๆมีเค้กแจกฟรีด้วยนะเออ”
“........จริงอ่ะ” พอเห็นใบหน้ามนนั้นทำตาเป็นประกาย
ที่มุมปากแอบบมีน้ำลายไหลออกมาเล็กน้อย มันทำให้เขาต้องกลั้นขำเอาไว้...
“..ไปดูเดี๋ยวก็รู้ หึๆ”
...............
......
...
ร่างที่ไม่ได้สูงใหญ่กำลังยืนอยู่ท่ามกลางเหล่าวัยรุ่นที่ดูจะมากเป็นพิเศษ
ทั้งเครื่องดนตรีที่วางอยู่เรียงรายตามมุมต่างๆกลุ่มคนที่กำลังซ้อมดนตรีกันอย่างขมักเขม้น
ให้บรรยากาศที่เหมือนแหล่งรวมตัวของศิลปินนักดนตรีที่อาจจะดังในภายภาคหน้า
ใช่แล้วตอนนี้เขากำลังยืนอยู่ที่งานประกวดวงดนตรีหน้าใหม่ ซึ่งพวกลูกน้องของเขาต่างก็ตกใจกันทำหน้าราวกับเห็นผีที่เขาเอ่ยปากว่าจะออกมาตรวจพื้นที่ด้วยตัวเอง
แถมยังเป็นงานที่เต็มไปด้วยฝูงชนซึ่งทุกคนต่างรู้ดีว่าเขาคนนี้นั้นเกลียดแหล่งรวมคนเยอะๆเป็นที่สุด
แต่เหตุผลที่ยอมมาก็แค่อยากจะรู้เรื่องเกี่ยวกับวงการดนตรีก็เท่านั้นแหละ
อยากจะใกล้ชิดเอเลนในยุคนี้ให้มากขึ้น เอเลนที่ไม่ใช่ทหารอีกต่อไป
เป็นแค่เด็กวัยรุ่นธรรมดาที่ชอบดนตรีก็เท่านั้น
นัยน์ตากวาดสายตาโดยรอบ กลุ่มคนที่เข้าประกวดดูจะมีแต่พวกอายุราว 20 ปีแทบทั้งนั้น
ทั้งการแต่งตัวที่หลากหลายไปตามแนวเพลงที่เล่น
เครื่องดนตรีหลากหลายประเภทถูกยกขึ้นมาดีดตีเป็นจังหวะเพื่อซ้อมสำหรับเวทีสำคัญ....ซึ่งสำหรับเขามันช่างหนวกหูอะไรอย่างนี้!!เพราะไอ้วงที่ซ้อมๆกันมันมีมากกว่าหนึ่งวง
แถมยังพร้อมใจกันเล่นเวลาเดียวกันอีก!!
อยากจะรู้จริงๆว่ามันจะแยกออกกันมั้ยว่าเสียงไหนเป็นของใคร
ใบหน้าคมคายที่เริ่มปล่อยรังสีดำทะมึนออกมาจนผู้คนต่างไม่กล้าเข้าใกล้
สองขาตั้งใจจะเดินไปหามุมเงียบสักที่เพื่อยืนดูอยู่ไกลๆ แต่สายตาดันไปสะดุดกับร่างอันคุ้นเคยเข้า
ซึ่งกำลังยืนเถียงกับใครสักคนที่เขาก็คุ้นเคยอีกเช่นกัน....
...............ร่างอันแข็งแกร่งพุ่งไปที่เจ้าคนที่คุ้นเคยนั่นทันที
....เจ้าม้านั่น.......อย่าคิดนะว่าเขาจะลืมว่ามันเคยทำวีรกรรมอะไรเอาไว้....
“ไม่เห็นจะมีเค้กแจกอย่างที่แกว่าเลย....นี่แกหลอกฉันเหรอ!!!”ใบหน้ามนมองคนตรงหน้าที่สูงกว่าเขาเล็กน้อยด้วยใบหน้าบึ้งตึง
“เอ๊า ก็แกตามมาเองนะ”...ซึ่งคนตรงหน้าทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ตอบกลับมาด้วยใบหน้าที่ดูแล้วน่าเตะเป็นที่สุด...หนอย
“..เชอะ...ฉันกลับล่ะ” ร่างโปร่งบางทำท่าจะเดินกลับ
แต่แจนคว้ามือเอาไว้
“อะไรเล่า
อุตส่าห์มาถึงนี่แล้วไม่อยู่ดูก่อนล่ะ”...ถ้าขืนกลับไปตอนนี้ก็เสียแผนหมดน่ะสิ
“ไม่รู้ ไม่สน”ใบหน้ามรสะบัดหน้าหนี
“ปากบอกไม่สน
แต่ตอนเดินเข้ามาเอาแต่มองซ้ายแลขวาใหญ่เลยนะ...เนี่ยนะไม่สน”แจนยิ้มเผล่
“ม ไม่สน!!”ทั้งริมฝีปากที่เชิดขึ้นและใบหน้ามนที่มองเขาอย่างไม่ยอมแพ้
.ท่าทีแบบนั้นมันน่าแกล้งซะไม่มี
“ปล่อยได้แล้ว! ฉันจะกลับ!”ร่างโปร่งบางสะบัดมือเขาทิ้งก่อนที่จะเดินไปอย่างงอนๆ
แต่ก่อนที่จะตามแหย่ร่างตรงหน้าต่อ...ก็รู้สึกเหมือนมีสายตาที่กำลังทิ่มแทงราวกับใบมีด
ก่อนที่จะตามมาด้วยเสียงอันทรงพลัง
“โฮ่ย” คำพูดที่คุ้นซะยิ่งกว่าคุ้น
เพราะมันเป็นคำพูดติดปากของชายผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดของมวลมนุษยชาติ!
ร่างกายที่เริ่มแข็งเป็นหิน รับรู้ได้ว่าร่างนั้นกำลังยืนกอดอกอยู่ข้างหลังเขาแน่ๆ
มั่นใจล้านเปอร์เซนต์
ใบหน้านั้นหันหลังกลับไปราวกับหุ่นกระบอก
“ม ม ม ม ไม่ได้เจอกันนานนะครับ หัวหน้ารีไว”
รังสีที่อาฆาตแผ่ออกมาอย่าง
ไม่ปิดบัง ก็ดันไปแหย่คนที่พี่แกหวงที่สุดซะนี่
“โฮ่ ยังจำกันได้นะ แจน กิสชูไตน์” น้ำเสียงเย็นเยียบพร้อมสายตาคมกริบที่จ้องมาทำให้แจนเสียวสันหลังวูบ
“ฉันเองก็จำแกได้เหมือนกัน...จำได้แม่นเลยล่ะ”...ไม่ต้องจำแม่นก็ได้นะครับ
.........................
.........
...
ระหว่างนั้นเอง ร่างโปร่งที่เดินแยกตัวออกมา สองขาเดินด้วยความโมโห
แจนนะแจนมาหลอกกันได้ ชิ ใบหน้านั่นทำหน้าบูดอย่างเห็นได้ชัด
ผลั่ก!
“จะตื้ออะไรนักหนาวะ”เสียงโหวกเหวกของใครบางคนทำให้นัยน์ตาคู่สวยหันไปมอง
ปรากฎร่างของผู้ชายสี่คนที่มีคนหนึ่งล้มลงกับพื้นดูมีอีกสองคนกำลังช่วยพยุง
และอีกคนที่ยืนอยู่ตรงข้าม
“เลิกตื๊อสักที ฉันบอกแล้วว่าฉันจะไปอยู่วงดาร์คโซน”ชายคนหนึ่งกำลังโวยวาย
“อะไรกัน ทั้งที่ซ้อมด้วยกันมาถึงขนาดนี้แล้ว....”เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังพยุงเพื่อนพูดขึ้น
“หึ รู้ตัวไว้ด้วยนะ อย่างพวกแกน่ะ
ฝีมือโคตรห่วยเลยว่ะ...คนฝีมือดีอย่างฉันต้องไปอยู่ในวงที่ดีกว่านี้..ไม่ใช่วงกระจอกๆอย่างพวกแก”ชายที่ยืนอยู่มองด้วยสายตาเหยียดหยาม
“ต แต่ว่า ถ้านายออกตอนนี้พวกเราจะไปหาคนเล่นกีตาร์ได้ที่ไหนล่ะ”
“ก็เรื่องของพวกแกสิ ฉันไม่สน”พูดจบชายคนนั้นก็แบกกระเป๋ากีตาร์ขึ้นหลังก่อนที่จะเดินจากไป
โดยที่มีสมาชิกในวงอื่นหรือก็คือวงดาร์คโซนรอรับอยู่พลางส่งสายตายิ้มเยาะมาให้
“ที่นี่มันสำหรับคนมืออาชีพ...ไม่ใช่เด็กเล่นขายของแบบพวกแก
หึ”ชายหนุ่มทั้งสองเดินจากไป ทิ้งให้เด็กหนุ่มทั้งสามทำสีหน้าเจ็บใจ
“ไม่เป็นไรนะเพื่อน”
“จะไม่เป็นไรได้ไงล่ะ...ถ้าเราไม่มีคนเล่นกีตาร์ พวกเราก็ขึ้นไปแสดงไม่ได้”
“โธ่เว้ย ทั้งที่พวกเราไว้ใจมันแท้ๆ...แต่มันกลับ...”
ทุกการกระทำล้วนอยู่ในสายตาของร่างโปร่งบาง เหมือนหัวใจมันกำลังเรียกร้อง
ให้เข้าไปหาเด็กหนุ่มทั้งสามคนนั้น
แต่ว่า...ถ้าเขาเล่นมันละก็...ใบหน้ามนหันหน้าหนี พยายามเดินจากไป
เขาจะไม่เล่นมันอีก...ไม่เล่นมัน...
อยู่ๆคำพูดหนึ่งดังขึ้นในหัว
“ฉันจะรอวันนั้น”
ยังมีคนที่อยากฟังเขาเล่นอยู่...ราวกับหัวใจเต้นรัวๆขึ้น
...ถ้าเขาเล่นวันนี้....เขาอาจจะ...ริมฝีปากบางเม้มแน่น
นัยน์ตาสีมรกตฉายแววมุ่งมั่นอีกครั้ง ก่อนที่จะเดินหันหลังกลับไป
...............
......
...
“พูดมาซะว่าแกคิดจะทำอะไร”..เสียงราบเรียบที่ดังขึ้นราวคาดคั้น
เจ้าเด็กที่ยืนตัวตรงอยู่ตรงหน้า
“...ต
ตอนนี้มันไม่เกี่ยวกับคุณสักหน่อย...ผมไม่ได้เป็นทหาร...ไม่ได้เป็นลูกน้องของคุณแล้ว”แจนพยายามหันหน้าเข้าสู้...เขาไม่ยอมแพ้หรอก...เพราะตอนนี้เขาได้เปรียบในเรื่องของเอเลนเห็นๆ
มันไม่เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว
“โห...เมื้อกี้นี้แกยังเรียกฉันว่าหัวหน้าอยู่เลยหนิ”
“..น นั่นมันก็แค่เผลอเท่านั้นแหละครับ”
“สรุปแกจะไม่ยอมบอกใช่มั้ย”นันย์ตารีขวางจ้องไปที่ดวงตาของคนที่อายุน้อยกว่า
ซึ่งคนโดนจ้องได้แต่ทำสายตาเลิ่กลั่กทันที
เพราะเขาไม่เคยเผชิญหน้ากับหัวหน้ารีไวซักเท่าไหร่ แถมเมื่อก่อนคนตรงหน้าก็เป็นคนที่น่าเกรงขามและเข้าหายากอยู่แล้วด้วย
คงมีแต่เอเลนเท่านั้นแหละที่สนิทกับหัวหน้าและไม่กลัวนัยน์ตาคู่นั้น
“น แน่นอน...ผมไม่บอกคุณหรอกว่าผมหลอกเอเลนให้มาที่นี่ เผื่อมันจะรื้อฟื้นความอยากในการเล่นดนตรี
เพราะหลังจากที่เจอกันเจ้านั่นมันทำหน้าราวกับปลาตาย
แถมยังไม่แตะเครื่องดนตรีทุกชนิดเลยด้วย แทบจะประเคนไปให้ก็ยังไม่ยอมเลย
ไม่น่ารักเลยซักนิด”...ปากที่เผลอพูดออกมาจนหมดเปลือกก่อนที่จะเพิ่งรู้ตัวก็ไม่ทันเสียแล้ว
“อ๋อเหรอ อย่างงี้นี่เอง”
ใบหน้าคมมองนิ่งๆ...ไม่ต้องทำอะไรเจ้าเด็กนี่ก็พูดออกมาซะเอง..หน้าตาเขามันน่ากลัวขนาดนั้นเชียว
“ผ ผมบอกไว้ก่อนเลยนะ ผมจะไม่ยอมคุณเหมือนเมื่อก่อนแน่
ครั้งนี้ผมมีโอกาสมากกว่าคุณ...”ระหว่างที่แจนยังคงพูดไม่หยุด
ร่างโปร่งบางที่กำลังโดนพูดถึงนั้นก็เดินเข้ามาพร้อมกับเด็กหนุ่มอีกสามคน
นัยน์ตาคู่นั้นพอมองเห็นเขาก็ตกใจเล็กน้อย ก่อนที่จะยิ้มทักทายเป็นปกติ
ก่อนที่จะยื่นกระดาษสีขาวที่ดูเหมือน....จะเป็นใบสมัครอะไรสักอย่าง....
“แจน เซ็นต์ชื่อตรงนี้ให้หน่อยสิ” มือบางยื่นกระดาษไปให้ ซึ่งแจนก็รับไปเซนต์ให้อย่างมึนๆ
และพูดกับเขาต่อไป
“เออๆ...แล้วก็นะ
คราวนี้ผมไม่ยอมแพ้คุณแน่ สถานะของคุณตอนนี้มันไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว
คุณไม่ใช่...เดี๋ยวนะ...แกเอาอะไรให้ฉันเซนต์น่ะ”....แจนหันไปมองร่างโปร่งบางที่ตอนนี้หันไปคุยกับเด็กหนุ่มสามคนที่เขาสงสัยตั้งแต่ทีแรก
“ก็...ใบสมัครรายชื่อคนในวงที่เข้าประกวดน่ะ
ดีนะที่เขาให้ลงชื่อเพิ่มได้”ไม่พูดเปล่ามือบางก็ชูกระดาษที่มีชื่อตัวเองและชื่อคนที่เพิ่งเขียนไปหน้าตาเฉย
แจนดึงกระดาษไปดู
“นักร้องนำ...แกจะบ้าเหรอ ฉันร้องได้ที่ไหน”
“ไม่ต้องเลย ฉันเคยเห็นแกร้องเพลงที่งานโรงเรียน”
“นั่นมันก็แค่งานโรงเรียน มันไม่เหมือนกันโว้ยยย”...ระหว่างที่เขามองดูเจ้าเด็กคู่นี้เริ่มทะเลาะกัน...ก็พอจะรู้มาบ้างว่าสองคนนี้มักจะทะเลาะกันตั้งแต่เป็นทหารฝึกหัด
แต่เขาก็ไม่เคยเห็นจะๆ เพราะเอเลนมักจะอยู่ข้างเขาตลอด
จนมาวันนี้...เขาได้เห็นใบหน้ามนนั้นทำสีหน้าที่เขาไม่ค่อยจะเห็นบ่อยนัก...ใบหน้ามนเชิดขึ้น
ริมฝีปากบางที่เถียงอย่างไม่ยอมใคร
นัยน์สีมรกตคู่สวยที่มองอย่างดื้อดึง....เขารู้เลยว่าคนที่เอเลนเชื่อฟังคงมีแต่เขาคนเดียวเท่านั้น
“โฮ่ย เอเลน”...นั่นไง แค่เขาเรียกใบหน้านั่นก็หันมาทันที
เล่นเอาเจ้าหน้าม้านั่นสะอึกไปเลย
“สรุปว่านายคิดจะทำไรฮึ เจ้าเด็กเหลือขอ”
นัยน์ตารีขวางจ้องมองไปยังเจ้าเด็กสามคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง
ที่หลบอยู่หลังเอเลนอย่างหวาดๆ...จนคนที่ดูน่าจะเป็นหัวหน้ากลุ่มเดินออกมา
“พวกผมเพิ่งมาประกวดงานครั้งนี้เป็นงานแรกน่ะครับ...เรียกได้ว่ามือใหม่เลยก็ได้...แต่พวกผมน่ะ..มีความมุ่งมั่นที่อยากจะเป็นนักร้องให้ได้
ก็เลยซ้อมกันอย่างหนักเพื่องานนี้
แต่คนที่ทาบทามมาเป็นมือกีตาร์อยู่ก็บอกว่าจะออกเอากลางคัน...”เจ้าเด็กนั่นพูดพลางททำหน้าสลดระคนเจ็บใจ
“เจ้านั่น..มันหักหลังความพยายามของพวกเรา...ทั้งที่อุตสาห์ไว้ใจ
แต่มันกลับ..”อีกคนที่ออกมาพูดด้วยสีหน้าแค้นใจ
ซึ่งอีกคนก็ทำหน้าไม่ต่างกัน...เขาหันไปมองร่างโปร่งบางที่ยืนฟังอยู่เงียบๆ
พอเห็นว่าเขามองอยู่ก็เลยตอบกลับมาว่า
“พอดีว่าเมื่อกี้นี้บังเอิญเจอคนพวกนี้กำลังเดือดร้อนอยู่น่ะครับ
จู่ๆสมาชิกในวงที่เป็นมือกีตาร์ก็ออกไปอยู่กับทีมคู่แข่ง
ผมที่เห็นเหตุการณ์ตอนที่เจ้านั่นมันพูดก็เลย...อยากจะรู้น่ะครับ
ว่าเจ้าคนที่มันออกไปแถมยังพูดจาอวดดีขนาดนั้น มันจะเก่งซักแค่ไหนกันเชียว”...คำพูดท้ายๆเหมือนสายตานั้นจะดุดันขึ้นเล็กน้อย....
“แล้วนายจะเล่น..งั้นเหรอ” เขาถาม ใบหน้านั้นเพียงยิ้มบางๆ
“ครับ..ผมจะเป็นมือกีตาร์ ส่วนแจนเป็นนักร้อง”
“หา ฉันยังไม่ได้ตกลงเลยนะ”
“แต่แกเซนต์ชื่อแล้ว ส่งชื่อแล้วด้วย ไม่มีสิทธิ์ปฎิเสธ”
พูดเสร็จก็แย่งกระดาษมาก่อนที่จะวิ่งไปส่งแล้วเดินกลับมาหน้าตาเฉย
“ อะ อะไรฟะ
นี่แก้แค้นกันใช่มั้ย”
“เปล่านิ เพลงที่ร้องแกก็ถนัดอยู่แล้วด้วย”....ทั้งสองคุยชื่อเพลงและนักร้องวงนั้น...ซึ่งเขามรู้ทีหลังว่ามันเป็นเพลงแนวร้อคที่มีสมาชิกในวหลักสองคนคือ
นักร้องนำกับมือกีตาร์เป็นคู่หูดูโอกัน
“แกเคยเล่นกีตาร์ด้วยหรอ”...แจนถามอย่างแปลกใจ
“..เปล่า ไม่เคยเล่นหรอก”...คำตอบที่เล่นเอาเหวอกันเป็นแถบ..ทั้งเขา
ทั้งเจ้าหน้าม้า รวมถึงเด็กหนุ่มทั้งสามคนด้วย
“ล แล้วแกจะเล่นได้หรอ ท่อนโซโล่กีตาร์เพลงนี้มันดูยากมากนะเว้ย
ขนาดมืออาชีพแล้วยังบอกเลยว่าเล่นยาก”แจนที่ติดตามวงนี้พอจะรู้มาบ้างว่ามือกีตาร์วงนี้ถือว่าฝีมือระดับเทพเลยทีเดียว
“ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันเล่นได้น่า ว่าแล้วก็เอาเพลงมาฟังหน่อย”มือบางที่แบมือพลางส่งสายตาเร่งอีกตางหาก
“..ย อย่าบอกนะ ว่าแกไม่เคยฟัง” แจนที่เริ่มทำปากพะงาบๆ
ซึ่งร่างโปร่งบางเพียงยิ้มแฉ่งก่อนจะดึงไอพอดไปจากมือที่กำลังสั่นของแจน
แล้วเดินหายไปเลย
ทิ้งให้เด็กหนุ่มทั้งสามที่เหมือนโดนลากมาได้แต่มองตาละห้อยสลับกับไปมองหน้าแจนที่ทำหน้าเจื่อนๆ
เขามองเหตุการณ์ทั้งหมดก็แอบเป็นห่วงเล็กๆ เพราะเขานึกภาพไม่ออกจริงๆว่าเอเลนจะเล่นดนตรีได้
...............................
.............
.......
พวกเขามานั่งอยู่ที่ม้านั่งอยู่สักพักเพื่อรอร่างโปร่งบางที่เดินหายไปสักพักแล้ว
“แกเคยเห็นเอเลนเล่นดนตรีรึเปล่า” เขาพูดขึ้นท่ามกลางเสียงอึกทึก แจนมองอดีตหัวหน้าทหารที่ยังคงวางอำนาจอยู่เหมือนเคย..ซึ่งจิตใต้สำนึกของเขาก็ยังคงฟังคนๆนี้อยู่...เพราะบรรยากาศรอบตัวของชายร่างเล็กคนนี้มันทำให้คนรอบข้างต้องเชื่อฟังเขาไปโดยปริยาย
ร่างที่สูงกว่าได้สบถในใจ ก่อนที่จะตอบออกไป
“...ผมไม่เคยเห็นหรอก..แต่อาร์มินเคยบอกว่าเอเลนเล่นเปียโนเก่งมาก
เรียกว่าอัจฉริยะเลยก็ว่าได้ เพราะว่าแม่มีเชื้อตระกูลนักดนตรีและเป็นที่โด่งดังมากในเยอรมัน
ตอนที่เรียนมัธยมต้นด้วยกันผมเห็นวันๆไม่ค่อยทำอะไร
นั่งอ่านแต่โน้ตที่ดูยากๆ...ช่วงนั้นแม่ของเอเลนป่วยพอดีน่ะครับ
หลังจากนั้นเจ้านั่นก็ย้ายไปอยู่ที่เยอรมัน”...เมื่อมีเรื่องของแม่....พอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมเอเลนถึงไม่อยากเล่นเปียโน....
แต่เรื่องตอนที่อยู่เยอรมันนี่สิ...
“แต่กีตาร์เนี่ย ผมไม่แน่ใจ”...แต่ถึงจะเก่งยังไง
อยู่ๆจะให้มาเล่นเครื่องดนตรีที่ไม่เคยจับเลยสักครั้ง แถมเพลงก็ไม่เคยฟังอีก
ดูยังไงก็ไม่น่าเป็นไปไม่ได้สักนิด
“พี่เขาเล่นเก่งขนาดไหนเหรอครับ”เด็กหนุ่มที่อยู่ในวงถามขึ้น แต่ก่อนที่จะได้ตอบ
เอเลนก็เดินมาพอดี
“นี่แกหายไปไหนมาตั้งนาน” แจนพูดขึ้น ซึ่งใบหน้ามนก็ตอบหน้าตาเฉย
“ไปนั่งฟังเพลงในห้องน้ำมา มันเงียบดี และลืมไปว่าไม่มีกีตาร์...”...ถึงกับเงียบกริบกันเลยทีเดียว
“ใช้ของผมก็ได้ครับ พอดีผมพกมาหลายตัวเผื่อไว้”
ว่าแล้วเด็กที่ชื่อเคนก็ไปหยิบกล่องกีตาร์มา เปิดฝาออกมาพบว่าเป็นกีตาร์ที่มีพื้นสีดำเงาทรง Stratocaster ยี่ห้อดังอย่าง Ibanez ที่เป็นที่นิยมของนักดนตรีชาวร้อคทั้งหลาย
มือบางหยิบกีตาร์ขึ้นมาคล้องคอ ความหนักที่สัมผัสได้จากไหล่
ความเย็นเยียบสองสายกีตาร์ราวกับดึงดูดให้เขาดีดมันให้เกิดเสียง มือบางกรีดสายกีตาร์หนึ่งครั้ง
เสียงที่ดังสะท้อนทำให้ขมวดคิ้ว
“เสียงมันเพี้ยนนิ”
“เอ๋ แต่ผมเพิ่งไปจูนมาเองนะครับ” พอเจ้าของเครื่องมาลองเช็คดู
ก็พบว่ามันเพี้ยนจริงๆ
“อืม เดี๋ยวลองปรับดูละกัน”ว่าแล้วมือบางก็จัดการหมุนสายที่คอกีตาร์ทันที
เด็กหนุ่มมองอย่างชั่งใจ เพราะการปรับสายด้วยตัวเองโดยไม่ใช้เครื่องมันยากมาก
ต้องเป็นคนที่หูทิพย์มากถึงจะแยกเสียงออก มือบางหมุนๆดีดๆอยู่นิดหน่อย พอกรีดสายอีกทีปรากฏว่าเสียงที่ปรับใหม่ดูไพเราะกว่าที่เขาเคยให้ร้านจูนให้เสียอีก
ท่ามกลางสายตาที่มองอย่างอึ้งๆของเด็กหนุ่มสามคน เสียงของแจนก็เรียกสติให้กลับมายังโลกแห่งความจริงอีกครั้ง
“ว่าแต่แกเล่นได้แน่นะ” เป็นคำถามที่อยู่ในใจทุกคน
“อือ ลองฟังไปแล้วล่ะ เดี๋ยวจะลองไปเล่นดูสักรอบ ว่าแต่...ขอชมฝีมือของพวกนายหน่อยได้มั้ย”
เด็กหนุ่มทั้งสามได้แต่พยักหน้าหงึกๆ
“พวกผมน่ะ ซ้อมมาเป็นเดือน รับรองว่าไม่ผิดหวังแน่ๆครับ”เสียงที่ดูมั่นใจอย่างมากทำให้อยากจะเห็นฝีมือซะแล้วสิ
หลังจากที่โยกย้ายกันมาหาที่เงียบๆในมุมหนึ่งที่ห่างจากกลุ่มชนพอสมควร
แต่เสียงรอบข้างก็ยังคงดังอยู่เรื่อยๆ พวกเขาจึงต้องให้สมาธิมากเป็นพิเศษ
เด็กหนุ่มทั้งสามคนที่ถามไถ่ชื่อเป็นที่เรียบร้อย...เคนที่เปรียบเหมือนหัวหน้าวงเป็นมือเบส
โทจิมือกลอง นักร้องนำและมือกีตาร์ ยู
ท่าเตรียมพร้อมที่ดูมั่นใจทำให้มีแววอยู่บ้าง ทั้งเขา เอเลน และแจนที่กำลังรอดู
มือกลองเริ่มให้จังหวะก่อนที่เสียงเพลงจะเริ่มดังขึ้น
เสียงเพลง.....ที่เอามืออุดหูแทบไม่ทัน
ทั้งเสียงเบสที่เดี๋ยวดังเดี๋ยวแผ่ว กีตาร์ที่เล่นผิดๆถูก เสียงกลองที่ดังไม่เป็นจังหวะ
ไหนจะเสียงร้องที่หลงมาตั้งแต่ต้นอีก...
เนี่ยนะที่บอกว่าซ้อมมาเป็นเดือน!!!!
เหมือนเส้นความอดทนของผู้ใหญ่คนเดียวในที่นั้นได้ขาดดังผึง
จนคนข้างๆสองคนรู้สึกได้ จึงได้ถอยห่างออกมาโดยอัตโนมัติ
ร่างที่ไม่ได้สูงใหญ่เดินสามขุมเข้าไปยังนักร้องนำที่ยังคงอินกับการร้องเพลงโดยที่ไม่รู้ตัวว่าหายนะกำลังจะมาเยือนแล้ว
จนกระทั่งเสียงลมที่ดังผ่านหูไป พอรู้สึกแสบข้างแก้มเท่านั้นแหละ ก็ได้เห็นท่อนขาที่ยกขึ้นเฉียดแก้มตัวเองไม่ถึงคืบ
เด็กหนุ่มทั้งสามหน้าซีดลงทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของเขา ที่อารมณ์คุกกรุ่นอย่างเห็นได้ชัด
“นี่พวกแกบ้าหรือเปล่าหา..ที่บอกว่าซ้อมเป็นเดือนนั่นโกหกใช่มั้ย...หรือฝีมือของพวกแกมันมีดีแค่นี้
ฉันล่ะไม่แปลกใจเลยที่พวกแกจะโดนเยอะเย้ย...”คำพูดแทงใจดำทำให้เด็กหนุ่มทั้งสามทำหน้าสลดลงไปตามๆกัน
ยิ่งโดนด่ามากเท่าไหร่ ตัวก็เริ่มหดเล็กลงเรื่อยๆแถมยังสั่นเป็นลูกเจี๊ยบ
“ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ความฝันของพวกผม ที่อยากจะเป็นวงดนตรีที่ดังไปทั่วโลกก็ยังคงไม่เปลี่ยนแปลง!”
คนหนึ่งตะโกนขึ้นโดยมีอีกสองคนทำน้ำตาร่วงเผาะๆและพูดผสมโรงจนส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว
“...ทั่วโลกอย่างงั้นหรอ..งั้นฉันจะทำให้พวกแกสมหวังเอง
ไปดังที่โลกหน้าละ
กัน”นัยน์รีขวางที่จ้องราวกับจ้องเหยื่อ เด็กน้อยทั้งสามได้แต่กอดกันตัวกลม
“...จ ใจเย็นก่อนครับรีไวซัง..ถึงพวกเค้าจะดูเป็น..มือใหม่สุดๆแต่ก็มีความตั้งใจนะครับ”
ร่างโปร่งบางที่เดินมากอดเอวหวังจะห้ามไม่ให้ท่อนขาแข็งแกร่งนั้นได้กระทืบคนส่งไปโลกหน้าจริงๆ
“..ชิ”..สุดท้ายก็ยอมถอยแต่โดยดี...จริงๆแล้วเพราะต้องหักห้ามใจที่ร่างโปร่งบางมากอดเอวเขาอยู่นี่แหละ
แถมยังช้อนตามองขึ้นมาพูดกับเขาอีก...อดทนไว้
“ฝีมือพวกเรามันแย่มากเลยหรอครับพี่เอเลน”...คนเพิ่งเคยถูกเรียกว่าพี่แอบเขินนิดๆเพราะยังไงซะเขาก็เป็นลูกคนเดียวมาตลอด
“ก็...นะ แต่ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันพอจะรู้วิธี”
“จริงเหรอครับ”ทั้งสามคนทำตาเป็นประกายราวเห็นพระผู้มาโปรด
“อ อือ เท่าที่ฉันฟังนายเล่น..เมื่อกี้นี้
เคนน่ะดูกังวลกับการเล่นให้ถูกต้องมากเกินไปจนลืมเรื่องจังหวะ ส่วยโทจิมีเทคนิคการตีที่แปลกดีแต่เสียเรื่องจังหวะ
ส่วนยู...เพราะไม่ชินที่ต้องร้องไปเล่นกีตาร์ไปพร้อมกันก็เลยออกมาไม่ค่อยดีเท่าไหร่”...ทุกคนที่ดูจะอึ้งไปกับการวิเคราะห์ที่พุดได้ตรงจุดเป๊ะๆ...แค่ฟังนิดเดียวก็มองออกขนาดนี้
“ล..แล้วพวกผมต้องทำไงดีครับ”เด็กทั้งสามที่มองเอเลนเป็นพระเจ้าไปเรียบร้อยแล้วมองด้วยสายตาคาดหวัง
“จริงๆมันก็ไม่มีอะไรมากหรอก พวกนายทำได้ดีอยู่แล้ว
แค่พื้นฐานไม่แน่นเท่านั้น เพราะงั้น เดี๋ยวฉันจะสอนเทคนิคแบบรวบรัดให้เพื่อผ่านวันนี้ไปให้ได้”
“ครับ ท่านอาจารย์!!” ทั้งสามที่โถมเข้ามาจับมือเอเลนที่ถูกยกระดับเป็นอาจารย์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว...ทั้งเขาและแจนได้แต่มองอย่างทึ่งเล็กๆ
...จะว่าไป...เอเลนก็เป็นที่ปรึกษาให้วงยัยแว่นนั่นที่เล่นเครื่องดนตรีจำพวกนี้อยู่แล้วนี่นะ
....ไม่แน่...เอเลนอาจจะทำให้วงที่ดูห่วยขนาดนี้กลายเป็นวงที่สุดยอดเลยก็ได้......
TBC
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น