Fiction Attack on titan : When I meet you again...my little lover 07
:Levi x Eren
:PG-15
By Jonanji
มันเป็นอีกครั้งที่เขาต้องตื่นขึ้นบนเตียงกว้างๆอันอ้างว้าง
ภายในห้องที่มืดมิดและเย็นเฉียบ
...เวลามันผ่านไปนานแค่ไหนแล้วนะ..กับการที่ไม่มีนายอยู่ข้างๆกายแบบนี้...
...ทุกๆคืนที่เขาต้องหลับอยู่เพียงลำพัง....ฝันถึงเรื่องราวของเรา....
ใบหน้าที่ชื้นไปด้วยเหงื่อเย็นๆ นัยน์ตารีขวางกระพริบตาเพื่อปรับสภาพ
ภาพในความฝัน
ความทรงจำยังคงชัดเจนทุกครั้งที่หลับไหล...เหลือบไปมองนาฬิกาที่บอกเวลาแปดโมงเช้า
ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นคนความดันต่ำแต่ก็ยังตื่นเช้า แถมยังหลับลึกอีกต่างหาก
ด้วยเหตุนี้เองคนที่มักจะเข้ามาปลุกเขาตื่นมักจะโดนดีอยู่เสมอ ร่างอันกำยำค่อยๆลุกขึ้นจากเตียง
หยิบผ้าคนหนูผืนเล็กก่อนเดินเข้าห้องน้ำไป
ร่างที่ไม่ได้สูงใหญ่แต่แข็งแกร่งกว่าใครกำลังนั่งจิบกาแฟอยู่ในคาเฟ่ร้านประจำ
เขาสวมเสื้อยืดคอกลมสีดำ กับกางเกงยีนส์สีเข้มดูสบายๆ เสื้อโค้ตสีดำราคาแพงที่ใส่เป็นประจำถูกพาดไว้บนโซฟา
เมื่อมีเวลาว่างจากการทำงานอันเหน็ดเหนื่อยเขามักจะมานั่งอยู่ที่ร้านนี้ ซึ่งเป็นร้านคาเฟ่ชื่อดังในแถบชิบูย่า
ด้วยความที่ตกแต่งร้านแบบเรียบๆโต๊ะไม้และโซฟาหนังโทนสีน้ำตาลดูเท่ห์มีสไตล์ และบรรยายาศที่สงบเงียบ
ทำให้เขาชอบที่จะมานั่งดื่มกาแฟที่นี่
กาแฟดำถูกเสิร์ฟลงบนโต๊ะ มือหนาจับปากขวดก่อนยกขึ้นจิบ
ความขมแล่นเข้ามาพร้อมกับกลิ่นหอมแบบเข้มๆของเมล็ดกาแฟ
ทำให้ใบหน้านั่นดูผ่อนคลายลงไปบ้าง...
นัยน์ตารีขวางมองออกนอกหน้าต่างของร้านที่เห็นผู้คนเดินขวักไขว่ เพราะเป็นเวลาเช้าและเป็นวันหยุดทำให้มีคนเดินเยอะตั้งแต่เช้า
ทุกๆวันล้วนผ่านไปเช่นเดิมไม่เปลี่ยนแปลง สภาพของคนที่แลดูสงบสุข ไม่ต้องหลบซ่อน
หวาดกลัว..ทุกคนล้วนมีอิสระเสรี...ในโลกอันกว้างใหญ่ไพศาลแห่งนี้...ใต้แผ่นฟ้าผืนเดียวกัน
นายก็คงอยู่ที่ไหนสักแห่งบนผืนแผ่นดินนี้สินะ....
ระหว่างที่คิดอะไรเพลินๆ
เด็กหนุ่มคนหนึ่งก็เดินเข้ามานั่งเก้าอี้ตรงข้ามกับเขา
สายตาตวัดมองคนที่เพิ่งมาใหม่
“สวัสดีครับ..คุณรีไว”ใบหน้าที่เข้ามาทักทายเขา ทำให้เขาชะงักไปชั่วครู่...เขาเพียงจ้องใบหน้านั้นก่อนที่จะละสายตามายังแก้วกาแฟที่ยังดื่มค้างไว้อยู่และยกขึ้นมาจิบต่อไป
“...รู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี่”...เรื่องที่เขาพยายามหลบหน้าไม่อยากจะเจอเด็กคนนี้เป็นเรื่องที่รู้ทั่วกันภายในคนสนิท...เหตุผลก็ไม่ใช่อะไร...
“...ความลับครับ”ใบหน้าอ่อนเยาว์นั้นยิ้มหวาน...ไม่ต้องเดาเลยว่าใครเป็นคนบอก
..หนอย...แสบนักนะเอลวิน
“....มีธุระอะไร”...เขาพูดโดยที่พยายามไม่มองตาสีเขียวของเจ้าเด็กนี่
“...ผมก็แค่อยากมาเจอคุณรีไวเท่านั้นเอง...ก็เราไม่ได้เจอกันตั้งนานนิครับ...”หลังจากนั้นเจ้าเด็กนั่นมันก็เริ่มจ้อไม่หยุด...โดยที่สนว่าเขาจะฟังหรือไม่ฟัง...ที่เขายังทนอยู่ได้ก็เพราะไม่อยากจะมีเรื่อง...และเจ้าเด็กนี่ยังเป็นคนดังและเป็นลูกของคนใหญ่คนโต..เขาไม่อยากให้เรื่องส่วนตัวต้องมาเป็นประเด็นจนกระทบไปจนถึงบริษัท...
...แต่นั่นก็เป็นแค่เหตุผลเล็กๆเท่านั้น
“...หลังจากที่รู้ว่าคุณกลับมาแล้ว...ผมก็รีบมาหาคุณเลยครับ..ผมน่ะคิดถึงคุณมากๆเลย...”ด้วยความที่เป็นลูกครึ่งรั่งเศสประเทศที่เปิดเผยในเรื่องความรักและโรแมนติก
ทำให้เป็นคนตรงไปตรงมากับเรื่องพวกนี้...ซึ่งลักษณะการพูดหรือนิสัยของเขาแทบไม่ต่างจากอดีต....
ถึงแม้ว่าเขาจะทำตัวออกห่างชัดเจนแค่ไหน...เจ้าเด็กนี่ก็ไม่เคยยอมเลิกรา...
เด็กหนุ่มที่เห็นว่าตนพูดอยู่คนเดียวจึงได้ค่อยๆเงียบลง...
“...พรุ่งนี้ผมต้องไปถ่ายแบบที่เยอรมัน...ผมคงไม่ได้เจอคุณอีกนาน...ผมก็เลยมาหาคุณก่อนที่จะไป...”น้ำเสียงนั้นดูอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด...เขาได้แต่ถอนหายใจ
“...คำตอบของฉันยังคงเดิมและจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง..นายควรจะเลิกยึดติดกับฉันแล้วไปหาคนที่คอยรับฟังนายเถอะ”...คำพูดของเขาทำให้ใบหน้านั่นสลดลง...
“....นั่นสินะครับ...คุณไม่เคยตอบรับผมเลยสักครั้งไม่ว่าจะอดีตหรือปัจจุบัน”....เพราะเด็กคนนั้น
ใบหน้าหวานก้มลงทำให้ไม่เห็นสีหน้าที่ซ่อนไว้...ก่อนที่เขาเงยหน้าขึ้นมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้มดังเดิม
“แต่ว่าผมไม่ยอมแพ้หรอกครับ....เพราะผมคิดว่าผมยังมีโอกาสอยู่....ผมจะรอวันที่คุณรีไวเปิดใจให้กับผม...งั้นผมไปก่อนนะครับ..”
อังเดรลุกจากเก้าอี้ก่อนที่จะเดินจากปพลางโบกมือให้....นัยน์รีขวางที่ยังมองนิ่งจนร่างนั้นออกจากร้านไป...เขาได้แต่ถอนหายใจกับเจ้าเด็กตัวปัญหาคนนี้...มีบางครั้งที่เขายัวะจนเกือบจะลงมือลงไม้กับอังเดร...แต่พอเห็นดวงตาคู่นั้นมันก็ทำให้เขาชะงักได้ทุกที...คนอื่นๆก็เหมือนจะไม่ได้รังเกียจอะไรกับเจ้าเด็กคนนี้
เอลวินก็ดันสนับสนุนอังเดรซะออกนอกหน้า...มีแค่ยัยฮันชี่ที่ยังเอาแน่เอานอนไม่ได้เหมือนเดิมที่พอจะเข้าใจเขาอยู่บ้าง
ระหว่างที่มองวิวทิวทัศน์ด้านนอกที่มีคนเดินพลุกพล่านอย่างเนือยๆ
นัยน์ตาสีนิลนั้นก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อสายตาสะดุดไปที่ใครบางคนที่กำลังวิ่งผ่านไปบนถนนท่ามกลางฝูงชน...ร่างของคนที่เขาไม่เคยลืมเลือน...และเฝ้ารออยู่ทุกคืนวัน
...ร่างของคนที่เขารักที่สุด
เขาวางเงินลงที่โต๊ะก่อนที่จะเดินออกไปจากร้านด้วยความรวดเร็ว
ร่างอันสันทัดหยุดยืนหน้าร้านก่อนที่จะมองซ้ายมองขวา
เหมือนเขาจะเห็นว่างนั้นวิ่งไปทางนั้น...คิดแล้วขาก็เริ่มขยับวิ่งไปในทันที
หัวสมองตอนนี้มีเพียงภาพของใบหน้าของคนที่ยิ้มให้เขาเสมอมาเท่านั้น
....ในที่สุด
...การรอคอย....มันได้สิ้นสุดลงแล้วใช่มั้ย?
..เอเลน
วิ่งมาเรื่อยๆจนสุดทางเดิน ด้วยความรีบร้อนทำให้เขาไม่ได้สนใจใคร เมื่อเขาเห็นร่างนั้นอยู่ไม่ไกลเขาก็รีบว่งไปนเกือบจะถึงตัว
แต่พอเห็นเสี้ยวหน้าที่หันไปมองทาง ขาทั้งสองก็ค่อยๆวิ่งช้าลง เขาหยุดยืนท่ามกลางผู้คนที่เดินผ่านเขาไป
...ไม่ใช่
เหมือนความหวังดับวูบภายในพริบตา สองมือกำหมัดแน่น
อุตส่าห์คิดว่าจะได้เจอแล้วเชียว...เขาได้แต่สบถในใจ
เขาเดินไปตามทางอย่างเหม่อลอยทำให้ไม่ทันสังเกตคนที่เดินสวนทางมาทำให้ชนคนๆหนึ่งเข้า
มันทำให้เขาชะงัก ร่างนั้นล้มลงไปกับพื้น
“..อูย”เสียงร้องครางนั้นทำให้เขาก้มลงไปมอง เมื่อเห็นเรือนผมสีทองตัดสั้นนั้นก็ทำให้เขาชะงักข้าง
“...แก”เสียงของเขาทำให้คนที่ก้นจ้ำเบ้าอยู่ที่พื้นเงยหน้าขึ้นมาทำให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย
ดวงตาสีฟ้ามองเขาอย่างมึนๆก่อนที่จะตกใจ
“...หัวหน้ารีไว?”
........................
.........
...
“ไม่นึกเลยนะครับว่าจะเจอคุณมาเดินแถวนี้...หัวหน้ารีไว..”เจ้าของเรือนผมสีทองพูดขึ้น
นัยน์ตาสีฟ้าจ้องมองเขาอย่างหวาดๆ...เขาจ้องมองเจ้าเด็กที่เคยร่วมศึกด้วยกัน...คนที่ร่างกายก็ไม่ได้แข็งแรงอะไรแต่สมองกลับฉลาดเป็นกรด
มักพึ่งพาได้ในสถานการณ์คับขัน และยังเป็นเพื่อนสนิทในวัยเด็กของเอเลน...
อาร์มิน อัลเรลโต้ ตอนนี้พวกเขาอยู่ในร้านอาหารกาแฟแห่งหนึ่งถัดจากร้านที่เขาเพิ่งออกมาไม่ไกลนัก
ร้านนี้ตกแต่งเรียบง่ายดูสบายๆ
“เอ่อ....หัวหน้าครับ”พอเห็นเขานิ่งเงียบไป อาร์มินก็มองเขาด้วยความสงสัย
“..แกดูเปลี่ยนไปนิดหน่อยนะ”เขามองใบหน้าที่ดูเหมือนจะหนุ่มขึ้นกว่าในความทรงจำของเขา
“ครับ..ตอนนี้ผมอายุยี่สิบแล้วละครับ...ตอนนี่กำลังเรียนและเป็นอาจารย์พิเศษสอนประวัติศาสตร์อยู่ที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งน่ะครับ”
แว่นตากรอบหนาสีดำที่ประดับอยู่บนใบหน้าที่ดูจะแก่ขึ้นนิดนึงบ่งบอกได้ชัดว่ามันสมองของเจ้าตัวยังฉลาดคงที่เหมือนเดิม
“โห...ก็ดีนี่”เขาเพียงรับคำสั้นๆ
“แล้วหัวหน้าละครับ..” อาร์มินถามคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเขา
ดูเหมือนคนตรงหน้าจะไม่เปลี่ยนแปลงเลย สงสัยอายุก็คงเท่าเดิม
บรรยากาศรอบตัวของหัวหน้าก็ยังดูน่าเกรงขามและแข็งแกร่งไม่เปลี่ยนแปลง
ทั้งลักษณะท่าทาง การพูด เหมือนหัวหน้าทหารรีไว ชายผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดของมวลมนุษยชาติคนเดิมไม่มีผิดเพี้ยน
ต่างกันแค่เสื้อผ้าที่ทันสมัยในยุคปัจจุบันเท่านั้นแหละ
“....ตอนนี้ฉันทำธุรกิจกับพวกเอลวินน่ะ”
“อย่างงั้นเหรอครับ...เอ่อ..แล้วทุกคน...จำกันได้มั้ยครับ?”คำถามที่พูดออกมาเป็นนัยๆซึ่งเขาเข้าใจความหมายของมันดี
“ทั้งเอลวิน ฮันชี่..มิเกะ
ทุกคนจำได้..ต่างกันแค่เวลา....แต่ก็มีบางส่วนที่จำไม่ได้ล่ะนะ”
“งั้นเหรอครับ...พวกผม..รุ่น 104 ก็จำกันได้เกือบทุกคนแหละครับ....ทุกวันนี้เราก็เจอกันบ้าง...วนเวียนกันอยู่ใกล้ๆ...”อาร์มินเพียงยิ้มบางๆแต่แววตากลับดูสั่นไหวยังไงชอบกล
แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เขาสนใจ ในหัวของเขามีเพียงคนคนเดียวเท่านั้น
“..เอเลนล่ะ..”เขาถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทั้งที่ภายในใจกำลังสั่นไหวอย่างหนัก
อาร์มินเมื่อได้ยินคำถามนั้น เขาไม่แปลกใจเลยแม้แต่น้อย
เพราะสำหรับคนตรงหน้าแล้วในบรรดารุ่นของเขา เอเลนนั้นเป็นคนที่ไกล้ชิดกับหัวหน้ามากที่สุด
และยังมีความสัมพันธ์ที่ลึกซึ้งต่อกัน....จนไม่อาจแยกจากกันได้
แต่ความจริงที่เกิดขึ้น...มันก็ทำให้เขาลำบากใจ
“...ครับ..ผมกับเอเลนโตมาด้วยกันเหมือนในอดีต”....คำตอบนั้นทำให้ความ
รู้สึกที่มีต่อเอเลนเริ่มเอ่อล้นออกมา...
อยากเจอ...
อยากเจอเหลือเกิน
“...แต่ว่า...”สิ่งที่อาร์มินพูดต่อจากนั้น มันทำให้เลือดภายในกายหยุดนิ่ง
“...เอเลน..จำเรื่องในอดีตไม่ได้หรอกครับ...ทั้งพวกผม..และคุณ...”เสียงนั้นพูดเศร้าๆอาร์มินมองใบหน้าที่นิ่งเงียบตั้งแต่ที่เขาพูดถึงเอเลน
“...ตั้งแต่เจอกัน...เอเลนไม่เคยพูดถึงเรื่องอดีตเลยสักครั้งเดียว...มีแต่พวกเรารอบๆข้างที่เริ่มจำได้เรื่อยๆ
ผมก็คิดว่าสักวันเอเลนก็คงเริ่มจำได้...แต่ว่า”
“จนถึงตอนนี้มีเพียงเอเลนคนเดียวที่จำไม่ได้...แต่ก็ไม่รู้สิครับ...นี่อาจจะดีกว่าสำหรับเอเลนก็เป็นได้นะครับ”ใบหน้าของอาร์มินยังคงฝืนยิ้ม...ใจจริงเขาก็อยากให้เอเลนจำได้...แต่อีกใจก็อยากให้ลืมเลือน
...เพราะสำหรับเอเลน....มันคงเจ็บปวดเกินไป..กับเรื่องในอดีตที่มีแต่ความทรมาน...การที่ลืมมันไปอาจจะดีกว่าก็เป็นได้
...แต่สำหรับคนที่ยังคงจำได้อย่างชัดเจนราวกับเกิดขึ้นเมื่อวาน...และยังคงเฝ้ารอคนสำคัญเพียงหนึ่งเดียว....อย่างไหนมันจะเจ็บปวดกว่ากันนะ...
เขามองใบหน้าที่ยังคงเรียบเฉย สายตาไม่สามารถคาดเดาได้ว่ากำลังคิดอะไร
อยู่...ทั้งสองตกอยู่ในความเงียบก่อนที่คนตรงหน้าจะเอ่ยขึ้น
“...พาฉันไปเจอเอเลนที...”
.....................................
.............
...
..
“ตอนนี้เอเลนรออยู่ที่ร้านคาเฟ่แถวๆนี้น่ะครับ...เห็นบอกว่าอยากลองมาร้านนี้ตั้งนานแล้ว”อาร์มินพูดขณะที่กดดูข้อความบนมือถือ
เจ้าเด็กนี่บอกว่าวันนี้จะมาเจอกับเอเลนพอดี
แล้วระหว่างที่เดินตามหากันก็ดันมาเจอเขาซะก่อน...
ตัวเขาตามหาเอเลนาตั้งนานแสนนาน แต่พอบทจะเจอทำไมมันถึงได้ง่ายขนาดนี้นะ
เพียงแค่เจอไอ้เด็กหัวเห็ดนี่เท่านั้น
อะไรๆมันก็ดูจะง่ายไปหมด...จนทำให้เขารู้สึกเพลียกับตัวเองยังไงชอบกล...
ระหว่างที่เดินไปนั้นเอง...เหมือนอาร์มินจะนึกอะไรได้บางอย่างจึงหยุดเดิน ก่อนจะหันไปหาคนที่เดินตามหลังอย่างกล้าๆกลัวๆ
“เอ่อ...พอดีว่านัดคนไว้น่ะครับ..เดี๋ยวขอโทรตามนิดนึง”เขาเพียงพยักหน้ารับ..
...ทำไมต้องทำหน้าซีดด้วยนะ...เจ้าเด็กนี่...ไม่อยากให้เขาเจอคนที่นัดขนาดนั้นเลยเหรอไง
เขาเพียงเก็บความสงสัยไว้ในใจ
“...ฮัลโหล..นี่อาร์มินนะ...ตอนนี้เธออยู่ไหนน่ะ..มิคา...”ยังไม่ทันได้พูดชื่อจบ
ใบหน้าของอาร์มินก็เงยขึ้นมาสบตากับหัวหน้ารีไว ก่อนที่จะเห็นใครคนหนึ่งที่วิ่งมาด้านหลังของหัวหน้าร่างเล็กด้วยความเร็วสูง
นัยน์ตารีขวางพอเห็นอาร์มินทำหน้าซีดอย่างกับเห็นผีมาทางเขาด้วยสายตา
งุนงง ก่อนที่จะรู้สึกได้ถึงรังสีอาฆาตที่แสนคุ้นเคยแผ่มาจากด้านหลัง
สัญชาตญาณที่ติดตัวกำลังร้องเตือนให้เตรียมตัวตั้งรับสิ่งที่กำลังจู่โจ่มเข้ามา
พูดยังไม่ทันขาดคำท่อนขาเรียวของคนมาใหม่ก็เตะไปที่สีข้างของร่างอันสันทัด
แต่เขาตั้งรับไว้ทันด้วยศอกและปัดขานั้นทิ้งก่อนจะตั้งหลัก
โต้กลับไปด้วยท่อนขาแข็งฟาดไปที่คนตรงหน้าอย่างรวดเร็ว
แต่เธอคนนั้นกลับหลบได้อย่างฉิวเฉียด
ก่อนที่เธอจะเงื้อมมือขึ้นหมายจะชกหน้าคนตรงหน้าให้หงายเงิบ
อาร์มินที่มองการต่อสู้ของทั้งสองเหงื่อไหลเป็นก๊อกแตก...อุตสาห์ทำใจ(เมื่อสามวินาทีที่แล้ว)ว่าทั้งสองต้องมีตอบโต้กันบ้าง
แต่นึกไม่ถึงว่าพอหญิงสาวโผล่มาจะเปิดศึกกันขนาดนี้
“..อ อ อ เอเลนรออยู่นะ มิคาสะ!!! หัวหน้ารีไว!!!!”....ด้วยสมองอันปราดเปรื่องจึงคิดวิธีหยุดสัตว์ประหลาดทั้งสองด้วยการกล่าวถึงชื่อประกาษิต?...เอเลนนี่ท่าจะขลังจริงๆ...ไม่ว่าใครได้ยินชื่อนี่ทุกคนจะหยุดการเคลื่อนไหวทุกครั้งไปสิน่า
สัตว์ประหลาดทั้งสองลดมือลงก่อนที่จะยืนประจันหน้ากัน หญิงสาวยังคงดูไม่ปลี่ยนเลยตั้งแต่กาลก่อน
ใบหน้าขาวเนียนดูเรียบเฉย ผมสีนิลยาวระต้นคอ
และผ้าพันคอสีแดงที่เธอมักสวมใส่อยู่ตลอดเวลา
เธอสวมเสื้อกั้กหนังสีดำทับเสื้อยืดสีขาวตัวบาง กาวเกงยีนส์ขาเดพสีซีด และรองเท้าผ้าใบทำให้เธอดูเป็นสาวเท่ห์ไปโดบปริยาย
“ไม่ได้เจอกันนานนะคะ
หัวหน้ารีไว...ยังตัวกะเปี๊ยกเหมือนเดิมเลยนะคะ...ได้กินนมบ้างรึเปล่า”
“โฮ่...เธอก็ยังดูถึกเหมือนเดิมเลยนะ...ยัยผู้หญิงมืดมน...ฉันว่าเธอไปเปลี่ยนเพศเป็นผู้ชายเถอะ”
“ก็ดีนะคะ..บางทีถ้าฉันเป็นผู้ชาย...ฉันอาจจะปกป้องเอเลนได้ดีกว่าคุณ”
“แต่ถึงยังไงคนที่เอเลนเชื่อฟังก็มีแค่ฉันอยู่ดีนั่นแหละ....”
เหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นเปรี๊ยะๆผ่านดวงตาของทั้งสอง ทำให้คนกลางอย่างอาร์มินเข้าไปไกล่เกลี่ย
“..อ่า หัวหน้าก็ยังแข็งแรงเหมือนเดิมเลยนะครับ
ทั้งที่ตอนนี้ก็ไม่ใช่ทหารแล้วแท้ๆ...”อาร์มินพูดด้วยน้ำเสียงแห้งๆ
“...แล้วกับยัยเด็กนี่มันต่างกันตรงไหน...”เขาถามพลางเหล่ไปที่หญิงสาวที่ยังคงทำหน้าทะมึนใส่เขา
“...อ๋อ มิคาสะเขาเป็นนักกีฬามืออาชีพน่ะครับ....เป็นนักมวย...”
“...ฮึ...ใครจะไปอ่อนปวกเปียกเหมือนคุณอดีตหัวหน้าทหารแถวนี้กันละคะ
กว่าจะตามหากันจนเจอ...”
“...โห..แปลว่าเธออยากลองอีกทีใช่มั้ย...” แล้วทั้งคู่ก็ส่งสายตาเขม่นกันอีกรอบ
แถมยังตั้งท่าเตรียมต่อยกสอง...ทำให้อาร์มินรีบเข้าไปขวางแทบไม่ทัน
“..อ้า เอ่อ ผมว่าพวกเรารีบไปกันเถอะ..อย่าให้เอเลนรอนานมากกว่านี้เลย”แล้วก็ได้ผลอีกรอบ...ทั้งสามจึงได้เดินไปยังจุดนัดหมาย
อาร์มินที่เดินอยู่ด้านหน้าแอบหันไปมองคนข้างหลังที่เดินพลางส่งรังสีดำทะมึนไปตลอดทาง...
ดูทั้งสองยังคงไม่กินเส้นกันเหมือนเดิม....ตั้งแต่เมื่อก่อนแล้ว...เหมือนเสือปะทะสิงห์..โดยต้นเหตุก็ไม่ใช่ใครที่ไหน
ในที่สุดทั้งสามก็ได้เดินทางมาถึงที่นัดแนะกับเอเลนสักที โดยที่พวกเขายืนอยู่หน้าร้านคาเฟ่ที่หน้าตาคล้ายกระท่อมและตกแต่งด้วยสีพาสเทลแลดูน่ารัก
แถมด้านหน้ายังมีมาสคอตตุ๊กตาหน้าตายตัวอ้วนๆสีขาวซึ่งเป็นตัวเอกในวรรณกรรมทางฝั่งตะวันตกและถูกนำมาสร้างเป็นอนิเมะที่โด่งดังมากไปทั่วโลกเรื่องหนึ่งจนได้มีการสร้างร้านคาเฟ่สำหรับคนที่ชอบเรื่องนี้โดยเฉพาะ
ทั้งสามยืนมองอยู่หน้าร้านด้วยสายตามึนๆ
ดูยังไงก็เหมือนจะมีแต่เด็กหรือคุณแม่ที่พาลูกมากินข้าวหรือพวกแฟนคลับตัวการ์ตูนเรื่องนี้เท่านั้นที่จะเข้าไปในร้านแห่งนี้
“..อาร์มิน..เรามาผิดร้านรึเปล่า” มิคาสะพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
เธอไม่เคยมีความคิดที่จะเข้าร้านที่ตกแต่งได้หวานแหววแบบนี้มาก่อน...........และแน่นอนว่ารวมถึงผู้ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ข้างๆนี่ด้วย!!...
นัยน์ตารีขวางจ้องมองเจ้าตุ๊กตาหน้าตายที่ถูกจับมานั่งเรียกแขกอยู่หน้าร้าน
หน้าของดูยาวคล้ายฮิบโปไม่มีปากและจมูก ตัวอ้วนๆสีขาวปลอดทั้งตัว
และตาสีดำที่ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ....ยิ่งมองก็ยิ่งอยากจะยกขาขึ้นมาเตะสักทีสองที
“เอ..แต่ดูจากชื่อร้านแล้วไม่น่าจะผิดนะ...”...อาร์มินพูดพลางก้มลงดูโทรศัพท์มือของตัวเองสลับกับป้ายชื่อร้าน
....ขอให้ผิดทีเถอะ...เป็นครั้งแรกที่คู่กัดทั้งสองคิดตรงกัน
“...ยังไงก็ลองเข้าไปดูก่อนละกัน” อาร์มินที่เดินเข้าร้านไปก่อนแล้วทำให้ทั้งสองต้องเดินตามเข้าอย่างช่วยไม่ได้
นัยน์ตารีขวางทอดมองบรรยากาศภายในร้านที่เขาแทบอยากจะเดินออกให้มันรู้แล้วรู้รอด
สไตล์การตกแต่งดูเรียบง่ายกว่าหน้าร้านอยู่เล็กน้อย ด้านในมีโต๊ะไม้กลมเรียงรายอยู่รอบๆ
และมีโฟซาอยู่ด้านริมของกำแพงที่เต็มไปด้วยรูปวาดของเจ้าตัวขาวอ้วนๆหน้าตายตัวนี้ที่เรียงกันเป็นครอบครัว
และบางโต๊ะก็มีตุ๊กตัวพวกนี้นั่งอยู่เป็นเพื่อนเหล่าลูกค้าที่มาเยี่ยมเยียนอีกด้วย
ถ้าเจ้าพวกนั้นมาเห็นเขามานั่งร้านนี้....คนแรกคงโดนยัยฮันซี่ขำไปอีกหลายเดือน....และคงโดนล้อไปอีกเป็นปี!!!
แต่นั่นก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาใส่ใจในตอนนี้....เพราะถ้าหากจะโดนล้อแลกกับการได้เจอคนที่เฝ้ารอมานานแสนนาน
เขาก็ยอม สายตายังคงตามหาคนที่เฝ้าตามหามาตลอดหลายปี....
.........จนกระทั่ง......สายตาของเขาไปหยุดอยู่ที่เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังกอดตุ๊กตามาสคอตของร้าน...ใบหน้านั่นแนบกับเจ้าฮิปโปและกำลังงีบหลับอยู่....
เหมือนร่างกายหยุดทำงานไปชั่วขณะ...เขามองร่างนั้นด้วยสายตาที่ผสมปนเปไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย
จนแทบจะเอ่อล้นออกมาจากนัยน์ตาสีนิลคู่นั้น
...ในที่สุด....
...ฉันก็หานายเจอเสียที
...เอเลน
TBC
...เหมือนจะปรับเปลี่ยนอารมณ์ได้เร็วดีเนอะ
กร้ากกกกก เวลาอ่านมังงะเรามักจะเห็นสองคนนี้ส่งสายตามาคุกันทุกที(คิดไปเอง)
ซึ่งประเด็นหลักก็มีอยู่แค่คนเดียวเท่านั้น น้องเลนของเรานี่เองที่ไม่เคยรู้เรื่องรู้ราวอะไรกับเขาเลย
เอาแต่จะฆ่าไททันลูกเดียว.....
อ่านะ บางทีเราก็อยากให้สองคนนี้ลองปะทะฝีปากกันดู
มิคาสะคงจะอัดอั้นตันใจมานาน เห็นสองคนนี้กัดกันแล้วสนุกดีค่ะ กร้ากกกก
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น