Fiction Attack on titan : When I meet you again...my little lover 04
:Levi x Eren
:PG-15
By Jonanji
ท่ามกลางเหล่าคนดังมากมายภายใต้แสงสีในงานปาร์ตี้ซึ่งถูกจัดในโรงแรมห้าดาว
งานสังสรรค์ครั้งนี้จัดขึ้นเพื่อเป็นการพูดคุยพบปะสังสรรค์ของเหล่าคนดังเพื่อทักทายทำความรู้จักไม่ว่าจะเป็นนักธุรกิจ
ดารา นักร้อง และคนใหญ่คนโตในแต่ละวงการต่าง...ซึ่งผลลัพธ์ของบทสนทนาในท้ายสุดก็เพื่อผลประโยชน์ในภายภาคหน้ากันทั้งนั้น
ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีทองผู้สุขุมกำลังคุยกับผู้ถือหุ้นรายสำคัญของบริษัทของเรา
โดยผู้ถือหุ้นของเขามีทั้งนักธุรกิจพันล้าน เจ้าของแบรนด์ดังทั้งหลาย และเจ้าของค่ายเพลงในแวดวงการบันเทิง
ซึ่งการพบปะครั้งนี้ก็เป็นไปอย่างราบรื่น
และตัวเขาก็ยังเป็นที่จับตามองอยู่เหมือนเคย
ชายหนุ่มกล่าวคำอำลาเรียบร้อยก่อนจะหลบฉากออกมาเพราะตั้งแต่มาเขายังไม่มีเวลาส่วนตัว
เหล่านักข่าว แมวมอง หรือผู้จัดการที่เข้ามาทักทายและฝากฝังบุคลากรของตนจนเขาหัวหมุน...ซึ่งคนพวกนั้นไม่เคยเอ่ยถึงท่านประธานที่แท้จริงของเราเลยสักคน..คงสมใจรีไวที่ไม่มีใครตามมาตีสนิทได้ทุกที่ทุกเวลาเหมือนเขา
...บางที..เขาก็คิดว่านี่คงเป็นการทดแทนสิ่งที่เขาให้รีไวต้องแบกรับในตอนนั้น
...การเป็นคนดัง ไม่ว่าจะทำอะไร ที่ไหน
ก็มีแต่คนจับตามอง...คำยกย่องชื่นชม...มาพร้อมกับสายตาอิจฉาริษยา..ที่จ้องจะจับผิดเราได้ทุกเมื่อ..
หลังจากที่หนีออกมาจากฝูงชน...ชายหนุ่มกำลังตักคอกเทลที่จัดเตรียมไว้
ระหว่างนั้นเองก็มีคนหนึ่งเดินมาทักเขา
“คุณสมิธ สวัสดีครับ”เด็กหนุ่มหน้าตาจัดได้ว่าหวานดูราวกับผู้หญิง
มีเพียงหน้าอกที่แบนราบนั่นที่บ่งบอกว่าเป็นผู้ชาย
“อ้าวว่าไง อังเดร
งานถ่ายแบบคราวนี้สุดยอดไปเลยนะ”เอลวินทักทายหนุ่มน้อยหน้าหวานที่รู้จักกันจากงานปาร์ตี้ครั้งก่อนๆ
เขาเป็นนายแบบชื่อดังที่สุดในขณะนี้
ด้วยความมีสไตล์และหน้าตาที่หวานราวผู้หญิงแต่กลับมีร่างกายที่แมนสมชายและยังเป็นลูกครึ่งฝรั่งเศสทำให้เป็นที่จับตามองของวงการแฟชั่นยุคใหม่
“เห็นด้วยเหรอครับ แหม เขินจัง แล้วคุณสมิธเป็นยังไงบ้างครับ ช่วงนี้” เด็กหนุ่มทักทายอย่างเป็นกันเองซึ่งเอลวินคิดว่าเด็กหนุ่มคนนี้เป็นคนมีอัธยาศรัยดี
และยังมีมารยาท ทำให้เขารู้สึกดีที่คุยกับเด็กคนนี้
...และยังทำให้นึกถึงใครบางคน
...โดยเฉพาะนัยน์สีเขียวคู่นั้น
“แล้ว....คุณรีไว...เป็นยังไงบ้างครับ”เด็กหนุ่มถามเหมือนเป็นเรื่องปกติ
“ก็ยังคงยุ่งเหมือนเดิมแหละ เขาเพิ่งกลับมาจากอเมริกาน่ะ ช่วงนี้คงพักผ่อนอยู่ที่บ้านแหละ”
“..งั้นเหรอครับ”..เด็กหนุ่มทำหน้าตาผิดหวังเล็กน้อยก่อนจะทำท่าทางเป็นปกติดังเดิม
...ใช่แล้วเด็กคนนี้เคยเจอรีไว เพราะปาร์ตี้ครั้งนั้นรีไวมาด้วย
เขาจำได้ว่าเด็กคนนี้เป็นคนวิ่งเข้ามาทักรีไวอย่างไม่เกรงกลัว..และดูเหมือนว่ารู้จักรีไวเป็นอย่างดี...บอกว่ารีไวเป็นคนที่เขาชื่นชม
...ใช่แล้ว..เด็กคนนี้ อังเดร รัสเซล มีความทรงจำ....แต่แตกต่างจากพวกเขา
เพราะเด็กคนนี้รู้จักแค่รีไวเท่านั้น
...ทีแรกเขาก็คิดว่าเป็นแค่เด็กทั่วไปที่เคยเห็นรีไวอยู่ห่างๆ
เด็กคนนั้นสดใสร่าเริงเหมือนดวงตะวัน และคุยกับรีไวด้วยท่าทางชื่นชมเอามากๆ
...ซึ่งหลังจากที่คุยไปคุยมารีไวก็เริ่มจำเด็กหนุ่มคนนั้นได้...ร่างของรีไวนิ่งงันอยู่อย่างนั้นก่อนที่จะเดินออกไปจากงานโดยไม่ปริปากพูดสักคำ
และนั่นก็เป็นงานปาร์ตี้ครั้งสุดท้ายที่รีไวได้ไป...
ตอนนั้นเหมือนรีไวจะยังสับสนอยู่สักหน่อย แต่พอหลังจากวันนั้น
เราก็เจออังเดรอีกครั้ง เขามาเป็นพรีเซนเตอร์ให้กลับห้างสรรพสินค้าของเรา
ทีแรกเหมือนรีไวจะแปลกใจที่เจออังเดร ด้วยความที่อังเดรเป็นเด็กอัธยาศรัยดี
เขาจึงเข้ากับทุกคนได้ในเวลาไม่นาน
รวมไปถึงฮันชี่หรือมิเกะที่น้อยคนที่เข้าไปคุยอย่างปกติ และรวมถึงรีไว..ที่นิ่งเงียบตลอดที่อังเดรมา
หลังจากที่อังเดรจากไป เขาสังเกตเห็นว่าทุกคนมีท่าทีเหมือนกันคือกระอักกระอ่วน
สายตาทุกคนเหล่มองไปที่ชายผู้เป็นท่านประธานเพียงหนึ่งเดียวรวมถึงเขา
ร่างนั้นยังคงนิ่งเงียบไม่พูดอะไร แต่สายตาของรีไวมันบ่งบอกชัดเจนว่าตอนนี้เขากำลังคิดอะไรอยู่
และทุกคนในที่นั้นก็คงเหมือนกัน
ตอนหลังรีไวเล่าให้ฟังว่าเขาเคยเจอกับอังเดร เขาเป็นเด็กหนุ่มที่เข้ามาถามเรื่องของเอเลนในเหตุการณ์ตอนนั้น....มีเพียงสิ่งหนึ่งที่ทำให้เขาจำได้คือ..นัยน์ตาสีเขียวเหมือนทุ่งหญ้าเขียวขจีคู่นั้น
...พวกเขาเห็นอังเดร..ซ้อนทับกับเอเลน
..ถึงจะมีข้อแตกต่างกันเล็กน้อย แต่ด้วยความที่เอเลนนั้น
จนถึงตอนนี้ก็ยังหาไม่พบ มันทำให้เขาและทุกคนเริ่มลังเลว่า...เอเลน...จะกลับมาเกิดในยุคนี้หรือเปล่า...
...หรือว่าพระเจ้า...จะส่งเด็กคนนี้มาแทนกันนะ...
หลังจากนั้นพอเด็กหนุ่มคนนั้นรู้ว่าทุกคนมีความทรงจำเขาก็ยิ่งสนิทกับพวกเรามากขึ้นเรื่อยๆ
และเริ่มที่จะเอ็นดูเขา เพราะสำหรับพวกเขาแล้ว
เมื่อเวลาผ่านไปก็ทำให้พวกเขาเริ่มคุ้นเคยกับเด็กหนุ่มที่ดูมีตัวตนมากกว่าเอเลนในยุคนี้
...แต่สำหรับรีไวนั้นไม่ใช่...
หลายครั้งที่เขาสังเกตเห็นความรู้สึกของอังเดรที่มีต่อรีไว
มันไม่ใช่สายตาชื่นชมเพียงอย่างเดียวแต่มันกลับแฝงไปด้วยความหวังและความรักลงไปด้วย
ซึ่งรีไวก็พอจะรู้...และสำหรับเขาที่มีคนสำคัญเพียงหนึ่งเดียวนั้น...จึงไม่เคยที่จะตอบรับความรู้สึก..แต่จะมีเพียงนัยน์ตาสีนิลนั้น..ที่มักจะหวั่นไหวเพราะดวงตาสีเขียวคู่นั้น
บางทีเอลวินก็เคยคิด...ว่าถ้าหากเป็นเด็กคนนี้แทน...อาจจะดีกว่าสำหรับรีไวในตอนนี้ก็ได้
............................................
..........................
.......
...
หลังจากที่ปารีโมทใส่โทรทัศน์เพื่อระบายความโกรธ เพื่อให้อารมณ์เย็นลง
มือหนาจึงหยิบวิสกี้ในห้องครัวมาจิบ...เขาเป็นแบบนี้มาสักระยะแล้วเวลาที่เจ้าหมูตอนนั่นออกมาเสนอหน้าออกรายการทุกที...โทรทัศน์ก็เลยพังไปแล้วเป็นสิบๆรอบ....สงสัยคงต้องให้เอลวินไปหาโทรทัศน์รุ่นจอกันกระสุนแล้วมั้ง
เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้นบ่งบอกว่ามีข้อความเข้ามา
มือหนายื่นมือไปหยิบเพื่อกดดูชื่อข้อความที่ถูกส่งโดยเอลวิน
ข้อความนั้นเขียนถึงงานปาร์ตี้ที่เอลวินกำลังอยู่ในคืนนี้
เนื้อหาในนั้นรายงานถึงการพูดคุยกับผู้ถือหุ้นที่เป็นไปได้อย่างราบรื่น
และยังแนบไฟล์รูปภาพซึ่งภาพนั้นมันทำให้เขานิ่งงัน
ภาพของเอลวิน...กับเจ้าเด็กนั่น..อังเดร
ในรูปเอลวินกำลังยืนยิ้มโดยมีอังเดรยืนอยู่ข้างด้วยใบหน้าสดใส
....บางทีเขาก็พอจะรู้ว่าเอลวินพยายามให้เขาสนิทกับเด็กคนนี้...
...ซึ่งเขาก็ไม่ได้เกลียดอะไรอังเดร...เด็กนั่นเป็นคนดี มีความสามารถ
...เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเจ้าเด็กนั่นถึงติดใจเขา..ในอดีตเขาก็ไม่เคยคิดจะญาติดีกับเจ้าเด็กนี่เลยสักนิด
ด้วยเวลาอันยาวนานทำให้ความรู้สึกนั้นเปลี่ยนแปลงไป
..แต่มันก็ไม่ได้มากพอ..ที่จะทำให้เจ้าเด็กนั่นเข้ามาอยู่ในใจเขาได้
...เพราะพื้นที่ในใจของเขาทั้งหมด...เขามอบให้คนๆเดียวไปหมดแล้ว
...............................
..............
.......
...
.
เหล่าทีมสำรวจที่ทุกวันต่างวุ่นวายกับการจัดเตรียมสิ่งต่างๆให้แก่ชาวเมืองซึ่งเรื่องที่ต้องจัดการเริ่มจะมีมากขึ้นเรื่อยๆตั้งแต่เรื่องไร้สาระจนถึงเรื่องปัญหาการเมืองจนทุกคนได้แต่หัวหมุน...แต่ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ยังคงอดทนพยายามกันต่อไป
ถึงจะทำไปเพราะเหล่ามนุษยชาติ แต่ลึกๆในใจสำหรับเหล่าทหารทีมสำรวจ
การอดทนต่อการทำงานนั้น ก็เพื่อเด็กหนุ่มเพียงคนเดียวเท่านั้น
และหลังจากที่หัวหน้าหน่วยเอลวินและหัวหน้าทหารรีไวได้มาแจ้งเรื่องการประชุมเมื่อครั้งล่าสุด
มันก็ทำให้พวกเขาเริ่มหวั่นวิตกและมีความหวังเล็กๆในเวลาเดียวกัน
เรื่องของการประหารชีวิตไททันตัวสุดท้าย
การที่จะทำให้เหล่าชาวเมืองคนอื่นๆเลิกความคิดถึงเรื่องนี้นั้น คือการให้พวกเขาเหล่านั้นได้เห็น....และวางใจ
เกี่ยวกับไททันตัวสุดท้าย
ซึ่งเป็นข้อเสนอของขุนนางชั้นในคนนั้น...
แต่สำหรับเอเลน...การที่จะให้ออกไปพบกับเหล่าชาวเมือง...ที่เต็มไปด้วยสายตาหวาดกลัวและรังเกียจที่หลอกหลอนเขาเรื่อยมา ถึงเขาจะมองไม่เห็น แต่สำหรับเด็กหนุ่ม
มันเป็นเรื่องที่ฝังอยู่ในใจของเขา..จนยากที่จะลบเลือน..และด้วยสภาพร่างกายตอนนี้
...เอเลน..จะทนไหวแน่หรือ
“หัวหน้ารีไวคะ” เสียงหนึ่งเรียกเขาหันกลับมา เขากำลังเดินไปห้องของเอเลน
เกี่ยวกับเรื่องที่ประชุมวันนี้ เสียงนั้นคือเพื่อนสนิทและครอบครัวเพียงหนึ่งเดียวของเอเลน
มิคาสะนั่นเอง และคนที่ยืนอยู่ข้างเธอก็คืออาร์มิน
“มีอะไร”
“ฉันจะมาคุยเรื่องในวันพรุ่งนี้ค่ะ...ฉันขอคัดค้านเรื่องที่จะให้เอเลนออกไปเจอคนพวกนั้น”
เธอพูดด้วยสีหน้าจริงจัง มันเป็นใบหน้าที่มักจะแสดงออกเสมอถ้าเป็นเรื่องของเอเลน
“..แล้วเธอมีวิธีอื่นหรือไง” รีไวพูดเสียงเรียบ
“ ถึงเรื่องนั้นฉันจะไม่รู้
แต่ว่าการที่จะให้เอเลนออกไปพบกับสายตาของคนพวกนั้น มันจะไม่ใจร้ายไปหน่อยเหรอคะ..คุณก็รู้...ว่าตอนนี้ร่างกายเอเลนเป็นยังไง..”
“...แต่ถ้านั่นเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้เอเลนยังมีชีวิตอยู่กับเธอต่อไปได้อีกล่ะ
เธอจะยอมมั้ย”...คำพูดนั้นทำให้เด็กสาวนิ่งเงียบ
จริงอยู่วิธีนี้อาจทำให้เอเลนไม่ต้องรับการประหาร..แต่ถึงอย่างงั้น..
“หัวหน้ารีไวครับ..คุณจะบอกเอเลนยังไงเหรอครับ”อาร์มินที่เงียบมานานได้ถามขึ้น
สำหรับอาร์มินแล้ว เขากังวลเรื่องนี้มากกว่า
“..เรื่องนั้นฉันจัดการเอง”พูดจบหัวหน้าร่างเล็กก็เดินจากไป..ปล่อยให้เด็กทั้งสองได้แต่กังวลกับเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นพรุ่งนี้
สองขานั้นหยุดยืนอยู่ที่หน้าห้องของคนที่เขารักมากที่สุด มือหนาเอื้อมมือไปบิดประตูแต่กลับชะงักค้างไว้ก่อน...หัวใจเต้นแรงด้วยความหวาดกลัว
...นี่เขา...กำลังกลัวงั้นเหรอ...กลัวว่าถ้าหากบอกไปจะทำให้ร่างโปร่งบางนั้นเสียใจหรือเปล่า..เขาจะรับมันได้มั้ย กับการที่จะต้องให้เขาออกไปทนรับสายตาพวกนั้น สองนิ้วยกขึ้นนวดขมับ...หลายสิ่งหลายอย่างทำให้เขาเริ่มล้า
และพักหลังที่เวลาออกไปข้างนอกมักจะรู้สึกเหมือนมีคนจับตามองอยู่เรื่อยนั่นอีก..ก็ไม่รู้หรอกนะว่าเป็นใครที่แอบตามเขาอยู่..เพราะเขาไม่มีเวลามาสนใจ
“หัวหน้ารีไวครับ”เสียงๆหนึ่งเรียกเขาทำให้เขาชักมือกลับจากลูกบิดประตูนั้น เขาหันกลับมาก้พบว่าเป็นทหารคนหนึ่ง
“มีอะไร”
“คือมีเด็กหนุ่มคนนึงอยากจะเจอหัวหน้าให้ได้น่ะครับ..ไล่เท่าไหร่ก็ไม่ยอมไป”
เมื่อได้ยินดังนั้นเขาก็เลิกคิ้วขึ้น ไอ้หนูคนไหนมันกล้ามาหาเขาในเวลาแบบนี้กัน
“เจ้าเด็กนั่นอยู่ไหน”
“อยู่ด้านหน้าปราสาทครับ”ยังไม่ทันได้พูดอะไรต่อเสียงโหวกเหวกโวยวายข้างล่างก็ทำให้เขาต้องถอนหายใจ
ขืนลงไปคุยข้างหน้าคงเป็นเรื่องใหญ่และเป็นที่นินทาของใครบางคน(โดยเฉพาะยัยแว่นโรคจิต)
“ให้เจ้าเด็กนั่นมาพบฉันที่ห้องทำงาน”
สองขาเดินมายังห้องทำงานที่ไม่ได้มานาน...ห้องที่เคยถูกเรียกว่าสะอาดที่สุดในทีมสำรวจ
บัดนี้กับมีฝุ่นจับประปรายเพราะเจ้าของห้องไม่ค่อยได้ใช้งานห้องนี้สักเท่าไหร่นัก
นิ้วมือกรีดลงไปที่พื้นโต๊ะทำงาน เมื่อยกขึ้นมาดูก็พบฝุ่นที่จับตัวกันหนาเป็นเซน จนที่โต๊ะนั้นก็เป็นรอยขีดที่นิ้วได้ป้ายลงไป ตั้งแต่ที่เขากลับมาอยู่ที่ปราสาท
เขาสั่งให้คนทั้หน่วยทำความสะอาดไปแล้วครั้งหนึ่ง แต่สำหรับห้องที่รู้โดยทั่วกันว่ามันเป็นห้องของหัวหน้าทหารผู้สะอาดเนียบที่สุดจะต้องลงมือทำเองอยู่แล้ว
แต่ด้วยที่ว่าพักหลังเขามักจะใช้เวลาดูแลเอเลนทำให้ความสะอาดนั้นย้ายไปยังห้องของเอเลนแทน
ด้วยความที่เป็นคนรักความสะอาดขึ้นสมองทำให้อดที่จะปัดโต๊ะที่ฝุ่นเขรอะนั่น อย่างน้อยแค่โต๊ะก็ยังดี
ใจจริงอยากจะทำทั้งห้องแต่เขาเพียงแค่มาใช้ห้องนี้เฉพาะกิจเท่านั้น
ชายหนุ่มผู้รักความสะอาดจึงได้แต่อดทน
เสียงเปิดประตูดังขึ้น พร้อมกับแขกไม่พึงประสงค์ที่เดินเข้ามาพร้อมกับลูกน้องของเขา
“พามาแล้วครับ หัวหน้ารีไว” นายทหารพูดแสดงความเคารพก่อนจะออกจากห้องไป
ทิ้งให้เด็กน้อยรับชะตากรรมที่จะเกิดขึ้นต่อไป
“กล้ามากนะที่มาทำเสียงเอะอะต่อหน้าหน่วยทีมสำรวจ เพื่อมาหาฉันถึงที่นี่
เจ้าหนู...”รีไวส่งสายตาเย็นชาใส่เจ้าเด็กที่ยังคงไม่รู้ร้อนรู้เหนาว
และดูจะไม่กลัวเขาสักนิด
“..คุณจำผมไม่ได้เหรอครับ” สิ่งที่เจ้าเด็กนั่นพูด
นัยน์ตารีขวางจ้องมองเจ้าเด็กตัวปัญหา เด็กหนุ่มผู้มีเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนเกือบทอง
รูปร่างโปร่ง ใบหน้าหวานเหมือนผู้หญิงแต่ก็ยังมีความสมชายอยู่บ้าง
และนัยน์ตาสีเขียวเหมือนทุ่งหญ้าเขียวขจี
...ตาสีเขียว
“..แก..เจ้าเด็กเมื่อตอนนั้น” นัยน์ตารีขวางเบิกกว้างเล็กน้อย...
“จำผมได้แล้วเหรอครับ ดีใจจัง”
เด็กนั่นร้องอย่างดีใจ..ก่อนที่จะพูดนู่นพูดนี่
ซึ่งมันทำให้เขางงกับท่าทางจากหน้ามือเป็นหลังมือเมื่อเทียบกับตอนนั้น...
“สรุปแกมาหาฉันทำไมเจ้าหนู”..เขาถามเจ้าหนูที่ทำท่ากระอักกระอ่วน
เหมือนกับกำลังประหม่า เขาสังเกตเห็นแก้มที่ขึ้นสีของเจ้าหนูนี่...
...เจ้าหนูนี่มันเป็นอะไร
“เอ่อ คือว่า ผมอยากจะเจอหน้าคุณน่ะครับ ผมอยากจะขอโทษเรื่องเมื่อตอนนั้น
ที่ผมพูดไม่ดีออกไป คุณเป็นคนที่ผมชื่นชมมาตลอด
ผมก็เลย..”...ไม่รู้ทำไมการที่เขาเห็นเจ้าเด็กนี่มันทำให้เขารู้สึกไม่สบอารมณ์
“แล้วไง นายถ่อมาหาฉันถึงที่นี่ ทำเสียงโหวกเหวกโวยวายเพื่อจะมาขอโทษฉัน
เท่านี้หรอ” ทั้งที่ตอนนี้อยู่ช่วงสำคัญ ยังจะต้องมาเสียเวลากับเจ้าเด็กนี่อีก
“ เปล่าครับ..คือผม..จะมาบอกว่า...ผ ผม ชอบคุณครับ!!” เจ้าเด็กนั่นตะโกนออกมา
เจ้าจ้องมองท่าทางที่เอามือปกปิดใบหน้าที่เขินอายและแววตาที่คาดหวังคำตอบจากเขา
เจ้าเด็กนี่...
..คงไม่ใช่คนที่แอบตามเขาอยู่หรอกนะ...
...ทั้งที่ตอนนี้คนเขาวุ่นวายกันแทบแย่...
“ ...ที่อยากจะพูดมีแค่นี้ใช่มั้ย...ออกไปได้แล้ว”
“เอ๊ะ..แต่วาผมเพิ่งจะ..”ใบหน้านั่นทำท่าเสียใจกับสิ่งที่เขาพูด...นี่คิดว่าเขาจะตอบตกลงหรือไง
“โห...นี่แกคิดว่าฉันจะชอบแกทั้งที่ฉันไม่เคยรู้จักแก เป็นใคร มาจากไหน
แม้แต่ชื่อแกฉันก็ไม่รู้...โลกสวยไปหน่อยรึเปล่า..”
ขาเดินเข้าไปใกล้เจ้าเด็กที่อ่อนต่อโลก ทั้งที่มันอยู่ในโลกที่แสนโหดร้ายนี่
แต่มันคงจะไม่เคยสัมผัสนรกบนดินผืนนี้ เพราะดูจากท่าทางแล้ว
คงจะเป็นลูกคูณหนูที่ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายในกำแพงชั้นใน
ที่มันออกมาพูดตอนนั้นก็คงจะแค่อยากเป็นฮีโร่
อยากเป็นผู้ผดุงความยุติธรรมงั้นสินะ
...ดีแต่ปาก
“..ท ทั้งๆที่ผมชอบคุณ ผมถึงดั้นด้นมาหาคุณถึงที่นี่ แต่คุณกลับ...”
ร่างของเจ้าเด็กนี่สั่นน้อยๆ ตาสีเขียวที่แสดงความโศกเศร้าอย่างชัดเจน
...อีกแล้ว...เพราะสีตาของเจ้าเด็กนี่
มันทำให้เขานึกถึงเอเลน.....เขาเดินไปประจันหน้ากับเจ้าเด็กนั่นที่ทำหน้างง
ก่อนท่อนขาจะฟาดลงไปที่กำแพงจนเกิดรอยร้าว
“...จะบอกให้นะ...แกจะเป็นใครฉันไม่สน
ฉันไม่มีวันที่จะชอบแก...แล้วก็อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีก...ไม่งั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน”
พูดจบเขาก็เดินออกจาห้องไป ทิ้งให้เด็กหนุ่มยืนนิ่งอยู่อย่างงั้น
พอออกมาจากห้องก็มีนายทหารคนหนึ่งวิ่งเข้ามาหาด้วยความตื่นตระหนก....คราวนี้อะไรอีกล่ะ
“หัวหน้าครับ...คือเอเลนเขา..”ไม่ต้องถามอะไรให้มากความ ขาทั้งสองข้างก้าวเดินไปยังห้องของเอเลนทันที
เมื่อก้าวมาถึงห้อง เขาก็เปิดประตูเข้าไปก็พบว่ามี ฮันซี่ที่ยืนอยู่
ส่วนมิคาสะและอาร์มินนั้นกำลังประคองเอเลนอยู่
“..เอเลน” เขาเรียกเสียงแผ่ว แต่นั่นก็เพียงพอที่ร่างโปร่งบางนั้นจะได้ยิน
เอเลนปัดมือที่ประคองอยู่พยายามเดินมาแต่เขาก็ล้มลง จนเขาถลาไปรับแทบไม่ทัน
“ ...หัวหน้า...หัวหน้า...”..เสียงนั้นเหมือนจะร้องไห้เมื่อเห็นรู้ว่าเป็นเขา
ก่อนจะเริ่มพูดไม่หยุด
“.....ฮ
ฮึก.หัวหน้า...หัวหน้าครับ..ผมได้ยิน..คุณจะพาผมไปเจอคนพวกนั้นเหรอครับ...ไม่เอานะ...ผมไม่อยากไป..ไม่เอา..ผมไม่ใช่สัตว์ประหลาด..ผมเป็นมนุษย์..ฮึก..ไม่เอา...”
เขาจ้องมองใบหน้าของเอเลนที่เต็มไปด้วยน้ำตา
มืออันสั่นเทานั่นจับเสื้อของเขาจนยับยู่ยี่ เขาประคองใบหน้าของเอเลน ก้มหน้าลงไป ให้หน้าผากของเขาแนบชิดกับหน้าผากของเอเลน
“เอเลน...เอเลน...ฟังฉัน..นายไม่ต้องกลัว..ฉันจะอยู่ข้างๆนายเอง..ไม่ต้องกลัวสายตาของคนพวกนั้น...ฉันจะปกป้องนายเอง.....”เขาเอ่ยเสียงนุ่มเพื่อปลอบเด็กน้อยขี้แยตรงหน้า..มือหนาเกลี่ยเช็ดน้ำตาให้อย่างแผ่วเบา
“......หลังจากพรุ่งนี้...ฉันจะพานายไปทะเล..จำได้มั้ย...เพราะฉะนั้น..อดทนเพื่อฉัน..แล้วฉันจะพานายไป..ฉันสัญญา”
เขายกนิ้วก้อยขึ้นมาก่อนจะจับมือบางนั้นมาเกี่ยวก้อย..สัญญาของเราทั้งสอง
“ครับ..ผมจะอดทน..เพื่อหัวหน้า” เขากอดร่างโปร่งบางที่ยังคงร้องไห้อยู่อย่างนั้น
โดยมีมิคาสะแลอาร์มินที่มองเอเลนอยู่ห่างๆ และฮันซี่ที่ส่งสายตามาที่เขา...
ซึ่งมันเป็นสายตาจริงจังและกวนประสาทในเวลาเดียวกัน....และในเวลานั้นพวกเขาไม่รู้เลยว่า
มีสายตาของคนๆหนึ่งที่จับจ้องอยู่ตรงบานประตูที่เปิดแง้มไว้
เวลาผ่านเลยไปจนถึงตอนเย็นหลังจากที่เอเลนร้องไห้อย่างหนักจนเหนื่อยและหลับไปโดยที่ยังคงอยู่ในอ้อมแขนของเขา
เขาก้มลงมองใบหน้าของคนที่เขารักที่กำลังหลับสนิท
ลมหายใจดังสม่ำเสมอ ใต้ดวงตายังเหลือร่องรอยของความเศร้า
มือหนาลูบเรือนผมสีน้ำตาลเพื่อขับกล่อมให้ฝันดี
“..โอ๊ยๆๆมดเต็มห้องแล้ว...รีไวตอนอินเลิฟนี่ บทจะหวานก็หวานน้ำตาลหกเลยนะแหม่
รู้นะว่าทั้งรักทั้งหวงห่วงเอเลน แต่บางทีก็สงสารคนโสดบ้างเถอะน้า” เสียงเจื้อยแจ้วของแม่สาวแว่นตัวดี
ทำให้สายตาอ่อนโยนที่หาได้ยากยิ่งของหัวหน้าทหารผู้แข็งแกร่งเปลี่ยนกลับเป็นสายตากระหายเลือดของคนที่ปากอยู่ไม่สุขนั่นทันที
“ไม่ต้องพูดมากเลยยัยสี่ตา”
“อะไรกานนน ทีกับเอเลนนะ พูดจาอ่อนโยนอย่างกับเทพบุตร
แต่กับผู้หญิงอ่อนไหวอย่างชั้นกลับพูดจาภาษาดอกไม้ซะงั้น...เนอะเอลวิน”
“...เธอคงอ่อนไหวกับแค่ไททันสิไม่ว่า” เอลวินที่ฟังอยู่พูดเหน็บฮันซี่ที่ทำเป็นหน้าแดงรับมุกเล่นเอาผู้ชายทั้งสองได้แต่ทำหน้าเหนื่อยใจ
“ว่าแต่..นายบอกรักกับเอเลนหรือยัง..”สิ่งที่เอลวินพูดทำให้รีไวสะอึก...มาพูดอะไรตอนนี้
“เห...อะไรกัน รีไว ฉันนึกว่านายบอกไปแล้วนะเนี่ย แต่อย่างว่าแหละ เมื่อกลางวันยังมีหนุ่มน้อยที่ไหนมาหานายเลยนิ
คิดจะนอกใจเอเลนเหรอ
ฮุฮุ...”คำพูดกวนบาทานั้นทำให้มือหนาหยิบหมอนข้างตัวเขวี้ยงใส่หน้าฮันซี่จนหงายเงิบ
ส่วนเอลวินได้แต่ทำหน้ายิ้มๆ
ขนาดกำชับลูกน้องว่าไม่ต้องบอกเรื่องเมื่อตอนกลางวันแต่เจ้าพวกนี้ก็ยังไปแอบรู้มาได้อีกนะ
ยังหูตาไวเหมือนเดิม รีไวได้แต่สบถในใจ
“มีอะไรก็รีบๆพูดมา”เพราะขยับตัวไม่ได้จึงได้รีบเข้าประเด็น
ไม่วั้นคงได้ไปกระทืบยัยแว่นสักทีสองสองที
เมื่อเห็นดังนั้นทั้งสองทำหน้าจริงจังขึ้น
“..รีไว นายคงจะรู้แล้วสินะ เกี่ยวกับร่างกายของเอเลนตอนนี้”ฮันชี่พูดขึ้น ซึ่งนัยน์ตารีขวางนั้นไม่ได้แสดงอารมณ์ใดๆ
เขาเพียงนิ่งเงียบ..ให้ฮันซี่พูดต่อไป
“...ขาของเอเลน..ไม่ขยับแล้ว..เท่ากับตอนนี้เอเลนไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้หากมีเหตุการณ์ไม่คาดคิดเกิดขึ้น
เหมือนที่เราคุยกันตอนนั้น....” ฮันซี่พูดเคร่งเครียด พลางมองคนที่ยังคงหลับไหลอยู่ในอ้อมแขนอขงรีไว
เธอรู้สึกสงสารเด็กคนนี้เหลือเกินที่ต้องมารับชะตากรรมที่แสนโหดร้ายนี้
“...ไม่ต้องห่วง..ถ้าเหตุการณ์มันเลวร้ายลง..เมื่อถึงตอนนั้น
...ฉันจะเป็นคนพาเอเลนหนีเอง...”นัยน์ตารีขวางนั้นส่องประกายวาบ
เขาพร้อมที่จะพาร่างโปร่งบางหนีไปได้ทุกเมื่อ
“ ....ยังไงก็ระวังตัวด้วยล่ะรีไว
เราไม่รู้ว่าขุนนางคนนั้นวางแผนอะไรอยู่...ยังไงฉันก็จะจัดการเรื่องนี้ให้ดีที่สุด..เพื่อที่จะปลดปล่อยเด็กคนนี้ให้เป็นอิสระสักที...”
เอลวินพูดขึ้น
“...อา..ใช่แล้วล่ะ”...เพื่อที่จะปลดปล่อยเอเลน..เพื่อคำสัญญาที่ให้ไว้
.จะต้องจัดการกับเรื่องในวันพรุ่งนี้เสียก่อน
หลังจากที่เอลวินและฮันซี่ออกไป เขาก็ลุกไปเตรียมการสำหรับวันพรุ่งนี้นก่อนที่จะนอน
โดยที่ยังคงกอดเอเลนไว้เช่นเคย เขาพยายามหลับตาลงโดยที่ไม่สนใจเสียงภายในใจที่มันกำลังร่ำร้อง...
มันคอยย้ำเตือนเขาตลอดมา...
ลางสังหรณ์...ที่ทำให้เขาต้องมานั่งเสียใจไปตลอดชีวิต
.........................
..............
....
TBC
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น